فیلم Angel Heart 1987

«هری آنجل» (میکی رورک) به‌عنوان یک کارآگاه خصوصی در نیویورک زندگی روزمره و تنگدستی دارد تا اینکه برای پیدا کردن نوازنده‌ای به نام «جانی فیوریت» استخدام می‌شود. این مرد واقعاً نمی‌خواهد پیدا شود و بعد از مدتی کارآگاه زرنگ محله به این شک می‌افتد که شاید این جستجو تمامِ خواستهٔ کارفرمایش «لویی سیفر» (رابرت دنیرو با حال‌وهوایی شبیه راپوتین) نباشد. با پیچیده‌تر شدنِ ماجرا، درها...

«هری آنجل» (میکی رورک) به‌عنوان یک کارآگاه خصوصی در نیویورک زندگی روزمره و تنگدستی دارد تا اینکه برای پیدا کردن نوازنده‌ای به نام «جانی فیوریت» استخدام می‌شود. این مرد واقعاً نمی‌خواهد پیدا شود و بعد از مدتی کارآگاه زرنگ محله به این شک می‌افتد که شاید این جستجو تمامِ خواستهٔ کارفرمایش «لویی سیفر» (رابرت دنیرو با حال‌وهوایی شبیه راپوتین) نباشد. با پیچیده‌تر شدنِ ماجرا، درها یکی‌پس‌ازدیگری به روِ او بسته می‌شوند و او به دنیای وودو در نیواورلئانِ به‌شدت نامهربان کشیده می‌شود. اجساد انباشته می‌شوند و آنجل کم‌کم دلسرد و مردد می‌شود—آیا او می‌تواند به مسیرش ادامه دهد و محل اختفای هدفش را بیابد؟ آیا می‌تواند بفهمد چرا «سیفر» مرموز او را برای این پرونده خواسته بود؟ این از آن معماهای جنایی است که خودِ جستجو لزوماً جذاب‌ترین بخشِ قصه نیست؛ آنجل انگار توانایی دارد تقریباً همهٔ اطرافیانش را به سنگِ استعاری تبدیل کند—حتی «مارگارت» رازآلودِ شارلوت رامپلینگ—و کم‌کم روشن می‌شود که همه‌چیز آن‌طور که به‌نظر می‌رسد نیست و آنجل دارد تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد. آلن پارکر داستان هجورتسبرگ را نسبتاً وفادار به کتاب پیش می‌برد و به‌تدریج حس می‌دهد مخاطب که اوضاع به‌گونه‌ای نیست که به‌ظاهر می‌آید و احتمالاً سرنوشت خوشی در انتظارِ این شخصیتِ بدبخت نیست. رورک این نقش را بسیار خوب بازی می‌کند؛ او به شخصیتش تاریکی و پایداری می‌بخشد، درحالی‌که آشکار است آن‌قدری که می‌خواهد دیگران تصور کنند بی‌رحم نیست. دنیرو هم—هرچند کم‌حضور—حسِ اندکی شرارت را ایجاد می‌کند که با پیشرفت داستان برای تماشاگران ملموس می‌شود. شروع فیلم کمی کند است، اما به‌خوبی اوج می‌گیرد و به پایانی می‌رسد که از بهترین‌ها در این ژانر به‌شمار می‌آید.