فیلم One of Our Dinosaurs Is Missing 1975

استخوان دایناسور روبه‌روی بینیِ پاندا! لرد ساوث‌میر حلقه‌ای از جاسوسان چینی را پشت سر خود دارد چون میکروفیلم سری‌ای در اختیار دارد که فرمول رازآمیز «لوتوس ایکس» را فاش می‌کند. پس از تعقیب تا موزه تاریخ طبیعی، ساوث‌میر فیلم را در استخوان‌های اسکلت یک برونتوزاروس پنهان می‌کند. پس از دستگیری ساوث‌میر، وظیفه پیدا کردن فیلم و دور نگه داشتن آن از چنگال شرور هنوپ وان بر...

استخوان دایناسور روبه‌روی بینیِ پاندا! لرد ساوث‌میر حلقه‌ای از جاسوسان چینی را پشت سر خود دارد چون میکروفیلم سری‌ای در اختیار دارد که فرمول رازآمیز «لوتوس ایکس» را فاش می‌کند. پس از تعقیب تا موزه تاریخ طبیعی، ساوث‌میر فیلم را در استخوان‌های اسکلت یک برونتوزاروس پنهان می‌کند. پس از دستگیری ساوث‌میر، وظیفه پیدا کردن فیلم و دور نگه داشتن آن از چنگال شرور هنوپ وان بر دوش پرستار قدیمی او و گروهی از دوستان دلیرش است… این خلاصهٔ داستان فیلم لایو-اکشنی از دیزنی است که به‌طور دلپذیری بامزه اجرا شده. فیلم خودش را جز یک سرگرمی خانوادگی نشان نمی‌دهد؛ پرانرژی است و ایدهٔ آغازین نسبتاً شیرینی دارد. واضح است که از فیلم درخشان «The Ladykillers» الهام گرفته است؛ نقطه قوت «یکی از دایناسورهای ما گم شده» این است که چند بانوی سالخوردهٔ انگلیسی با شجاعت با گروهی از شروران چینی مقابله و آن‌ها را به چالش می‌کشند. شوخی‌های مفرح—هم بصری و هم کلامی—فیلم را زنده می‌کنند، از جمله سکانسی عالی که بانوان اسکلت را می‌دزدند و با آن روی وانت زغالی از لندن عبور می‌کنند. این فیلم سرگرمی‌ای سالم و بی‌آزار است و سزاوار اتهام کلیشه‌سازی علیه چینی‌ها نیست؛ فیلم محصول ۱۹۷۵ است و بازیگران دارند خوش می‌گذرانند—و حقیقتاً خانواده‌ها هم باید از آن لذت ببرند. 7/10 بی‌رمق «یکی از دایناسورهای ما گم شده» نکات مثبت ملایمی دارد، اما در کل تا حد زیادی ناامیدکننده است. شخصاً با ایدهٔ فیلم ارتباط برقرار نکردم؛ با قصه‌های احمقانه مشکلی ندارم اما این یکی به‌نظر نمی‌رسد که اصلاً جذاب یا مرتبط باشد. علاوه بر این، بازیِ بازیگران تا حد زیادی تنبل و از مد افتاده است. چند شخصیت مهم چینی در فیلم حضور دارند، اما نه یک بازیگر چینی دیده می‌شود—استفادهٔ فراوان از گریم و بازیگران غیرچینی برای نقش‌های چینی واضح است. حتی اگر این نکتهٔ منفی را هم کنار بگذاریم، این روش کمکی به فیلم نمی‌کند. پیتر اوستینوو کاملاً هدر رفته است در نقش هنوپ وان؛ با تبدیل او به ظاهری چینی، بسیاری از حالات چهره و زبان بدن او از بین رفته است. کسانی که نقش دستیاران او را بازی می‌کنند هم کمکی به اثر نمی‌کنند؛ پس بهتر بود از بازیگران مناسب‌تری برای این نقش‌ها استفاده شود—دیزنی قبلاً هم چنین کاری نکرده بود؟ حتی در همان سال در «The Apple Dumpling Gang» دیده شده بود. در بهترین حالت تنبلی است. همان‌طور که در ابتدا گفتم، نکات خوشایندی هم در فیلم هست: موسیقی بسیار خوب است، صحنهٔ تعقیب جذاب به نظر می‌رسد و خود موزهٔ تاریخ طبیعی هم دیدنی است. با این حال کش‌دادن ماجراهای گربه و موش خسته‌کننده می‌شود. مشکلات متعدد دیگری هم فراتر از بازیگران وجود دارد. فیلمی نیست که بخواهم توصیه‌اش کنم.