فیلم Where Eagles Dare 1968

آفسر، همین الآن مرا به اندازه‌ای گیج کرده‌اید که همیشه آرزو داشته‌ام. فیلم «Where Eagles Dare» به کارگردانی برایان جی. هاتون و اقتباس شده از رمان آلیستر مک‌لین، با بازی ریچارد برتون و کلینت ایستوود ساخته شده است. موسیقی اثر از ران گودوین و فیلم‌برداری از آرتور ایبتسون است. گروهی کوچک از عوامل متفقین برای نجات یک ژنرال به قصر مستحکم نازی‌ها فرستاده می‌شوند؛ اما ماجرا بیش...

آفسر، همین الآن مرا به اندازه‌ای گیج کرده‌اید که همیشه آرزو داشته‌ام. فیلم «Where Eagles Dare» به کارگردانی برایان جی. هاتون و اقتباس شده از رمان آلیستر مک‌لین، با بازی ریچارد برتون و کلینت ایستوود ساخته شده است. موسیقی اثر از ران گودوین و فیلم‌برداری از آرتور ایبتسون است. گروهی کوچک از عوامل متفقین برای نجات یک ژنرال به قصر مستحکم نازی‌ها فرستاده می‌شوند؛ اما ماجرا بیش از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می‌رسد. داستانِ پیچیدهٔ مک‌لین با ضرب‌آهنگ‌های بزرگ و حماسی فیلمی جذاب و هیجان‌انگیز می‌سازد. روایت پرپیچ‌وخم و غیرقابل‌پیش‌بینی است و تماشاگر باید با دقت به دیالوگ‌ها گوش دهد تا بتواند قطعات پازل را کنار هم بگذارد. در عین حال، لذت اصلی از اکشن پرتحرک فیلم است، به‌ویژه در یک‌سوم پایانی که انفجاری و نفس‌گیر اجرا شده است. بدل‌کاری‌های فراوان در رشته‌کوه‌های اتریش (که ایبتسون به‌خوبی آن‌ها را تصویربرداری کرده) و در اوج گرفتن ویرانی‌های جاسوسی، سازندگان فرصت را از دست نمی‌دهند و هر چه شده منفجر می‌کنند. برتون با کلاس ظاهر شده و از نقشش لذت می‌برد، ایستوود لَکونیک و خونسرد است، و بازیگران مکمل مانند مری یور، پاتریک ویمارک، مایکل هوردن و دونالد هیوز حضور خوبی دارند. مدت زمان فیلم کمی طولانی است؛ پرداختن زیاد به سخنان و برخی نماهای پرده‌ای مصنوعی در اثری این‌چنینی ضرورت ندارد و گاهی ارزان به‌نظر می‌رسد، اما در کل این سینمای کلاسیکِ پرمردانگی همچنان سرگرم‌کننده است. امتیاز: 9/10 یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های اکشن/ماجراجویی تاریخ این فیلم که در سال 1968 منتشر شد و ساختهٔ برایان جی. هاتون است، ماجرای جنگ جهانی دوم و گروهی از کماندوها را نشان می‌دهد که با چتر به نواحی پیرامون یک قلعهٔ آلمانی در ارتفاعات آلپ باواریا می‌پرند تا قبل از آنکه ژنرال اسیر مورد بازجویی قرار گیرد او را نجات دهند. اما همه‌چیز آن‌طور که اول به‌نظر می‌رسد نیست. این فیلم حکمِ فیلم معمول جنگ جهانی دوم را ندارد. آلیستر مک‌لین فیلمنامه را بر اساس رمانش نوشته و بنابراین تعلیق و جاسوسی در کنار جنگ، بخش مهمی از فیلم را تشکیل می‌دهد. باید در نظر داشت که در دههٔ ۶۰ فیلم‌های جاسوسی بسیار محبوب بودند (مثلاً جیمز باند)؛ این آثار واقع‌گرایانه نیستند و بیشتر پوسته‌ای از واقعیت دارند و در باطن فرار از واقعیت را ارائه می‌دهند؛ «Where Eagles Dare» نیز در همین ژانر قرار می‌گیرد. آغاز فیلم با چشم‌اندازهای خیره‌کنندهٔ آلپ و موسیقی پرانرژی ران گودوین یکی از بهترین شروع‌های سینمایی است. از آن‌جا تماشاگر با رمزوراز، صحنه‌های اکشن هیجان‌انگیز، یک قلعهٔ باشکوه، ریچارد برتون در اوج کاری، دو بازیگر زن جذاب (مری یور و اینگرید پیت)، پیچ‌وتاب‌های غافل‌گیرکننده، تله‌کابین، فرار نفس‌گیر و پایانی که قابل پیش‌بینی نیست روبه‌رو می‌شود—و البته حضور کلینت ایستوود. ایستوود نقش یک لایف‌تنانت آمریکایی کم‌حرف را بازی می‌کند که در مقام دوم مقابل ریچارد برتون، رهبر بریتانیایی عملیات، قرار دارد. باور کنید یا نه، کاریزمای برتون آن‌قدر قوی است که ایستوود در برابر او کمرنگ می‌شود؛ البته تا حدی این مسأله به نحوهٔ نگارش نقش‌ها برمی‌گردد، ولی باید به برتون اعتراف کرد که درخشیده است. عده‌ای از بی‌رحمی کماندوهای متفقین، به‌ویژه شخصیت‌های برتون و ایستوود، انتقاد کرده‌اند؛ اما آن‌ها نیروهای ویژه در مأموریتی محرمانه‌اند، نه سربازان خط‌شکن معمولی. آن‌ها حرفه‌ای و مأمور کشتار هستند و در چنین عملیاتی جایی برای ترحم نیست. به هر حال، دیدن برتون و ایستوود و تیم‌شان که تعداد زیادی از سربازان آلمانی را از سر راه برمی‌دارند، هیجان‌انگیز است. فیلم چنان خوب و گیرا ساخته شده که در زمان تماشا باورناپذیری روایت چندان به چشم نمی‌آید؛ چون لحن آثار کارتونی مانند «رامبو 2» و «رامبو 3» را ندارد و تا حدی حال‌وهوای واقع‌نما را حفظ می‌کند (که با گفتن «واقعی است» متفاوت است). جمع‌بندی نهایی: «Where Eagles Dare» یکی از بهترین فیلم‌های اکشن/ماجراجویی است و با هر فیلم جنگی مطرح رقابت می‌کند. موسیقی هیجان‌انگیز خودِ فیلم ارزش دیدن را دارد، به‌ویژه شروع فیلم. اگر حوصلهٔ تماشای فیلمی جنگی از دوران جنگ جهانی دوم دارید، این فیلم حتماً باید در بالاِ فهرست شما باشد. مدت فیلم: ۲ ساعت و ۳۵ دقیقه. لوکیشن‌های خارجی در اتریش فیلم‌برداری شده و کارهای استودیویی در انگلستان انجام شده است. نمره: A خیلی نزدیک به یک فیلم عالی بسیاری از نکات فیلم «Where Eagles Dare» را دوست داشتم؛ هستهٔ داستان ظرفیت‌هایی عالی دارد. سکانس‌های اکشن سرگرم‌کننده‌اند، بازی‌ها عالی است و موسیقی قدرتمند. با این حال، فیلم لحظات یکنواخت زیادی دارد که مانع از آن می‌شود آن را فراتر از «خوب» بدانم. مدت‌زمان ۲ ساعت برایم ایده‌آل بود، اما فیلم به بیش از ۲ ساعت و نیم کشیده شده و این موضوع به‌وضوح قابل‌لمس است. ریتم فیلم ضعیف است؛ هر لحظهٔ خوب به‌سرعت با کش‌دادن داستان خنثی می‌شود. به نظر من فیلم بیش از حد به خود زمان داده و بیش‌ازحد طولانی شده است. ریچارد برتون و کلینت ایستوود در کنار هم فوق‌العاده‌اند و بقیهٔ بازیگران نیز بازی‌های خوبی ارائه می‌دهند. حیف است که با وجود این همه ظرفیت، فیلم به‌خاطر کش‌دادن‌هایش نتوانسته به یکی از فیلم‌های موردعلاقهٔ من تبدیل شود. من شخصاً با یک بازسازی کوتاه‌تر و فشرده‌تر موافقم؛ چون همهٔ عناصر لازم وجود دارد؛ فیلم در برخی مواقع ترکیبی از یک اثر به سبک «باند» و لحظاتی به‌هم‌ریخته مثل «سریع و خشمگین» دارد. داستان بسیار جذاب است؛ کلینت ایستوود در یونیفرم نازی بسیار خوب به‌نظر می‌رسد و حسابی وارد عمل می‌شود، تا جایی که کمی از جادوی داستان توطئه‌های دوتابعی، عامل دوگانه و خیانت کم می‌کند. خلاصهٔ داستان: وقتی هواپیمای یک ژنرال آمریکایی بر فراز آلمان نازی سقوط می‌کند، «اسمیت» (ریچارد برتون) مأمور هدایت تیم نخبه‌ای می‌شود تا پیش از آنکه آلمانی‌ها با داروی اسکوپالامین رازهای طرح تهاجم متفقین به اروپا را از او بکشند، او را نجات دهند. به‌محض فرود است که اوضاع آغاز به خراب شدن می‌کند؛ یکی از افراد تیم در سقوط چتر زنده نمی‌ماند و «اسمیت» ناچار است بیشتر روی رنجر آمریکایی «شفر» (کلینت ایستوود) تکیه کند. این دو پیش از این مأموریت یکدیگر را نشناخته‌ بودند و شفر از حضورش در این عملیات بریتانیایی به‌خاطر سپرده‌نشده است. ژنرال در قلعه‌ای به نام «شلوس آدلِر» که بر فراز یک صخره قرار دارد و تنها با هلی‌کوپتر یا تله‌کابین قابل‌دسترسی است نگهداری می‌شود و هزاران سرباز دشمن در حوالی آن حضور دارند. به‌زودی مشخص می‌شود که یکی از اعضای تیم وفاداری‌اش مورد تردید است و خطر وقتی جدی‌تر می‌شود که گروه باید در محیط سرد و خصمانه زنده بماند، از تعقیب‌کنندگان فرار کند و وارد قلعه شود—جایی که چالش‌های مرگبار بیشتری در انتظار اعضای رو به کاهش گروه است. آلیستر مک‌لین همیشه در اقتباس رمان‌هایش برای پردهٔ نقره‌ای مهارت داشت و در اینجا هم طوری عمل می‌کند که گاهی بیننده زودتر از شخصیت‌ها به برخی حقایق پی می‌برد؛ این شیوه به ایجاد تعلیق و ماجراجویی پرتحرک کمک می‌کند. فیلم با هدایت کاریزماتیک برتون و رک‌گویی جذاب ایستوود پر از نیرنگ و خیانت، جلوه‌های آتش‌بازی چشم‌نواز و پایانی که تا لحظهٔ آخر تردید برمی‌انگیزد، همراه است. بازیگران مکمل، ازجمله افسر آلمانی خبیث «فون هاپن» (درن نِسبیت) و شخصیت زرّین و زیرک مری یور، عمق بیشتری به داستان می‌بخشند که برای مدتِ دو نیم ساعت با تندی می‌گذرد.