فیلم The Guns of Navarone 1961

بایفو — بامّو — بوفو! گروهی از تکاوران نظامی مامور نفوذ به جزیره‌ای یونانی تحت کنترل آلمان می‌شوند. هدفشان تخریب دو توپ عظیم در تپه‌هاست که عملیات بریتانیایی‌ها در آب‌های اژه را تهدید می‌کند. فیلم برگرفته از رمان آلیستر مک‌لین است، به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی گریگوری پک، دیوید نیون، آنتونی کوئین، آنتونی کویل، استنلی بیکر و جیمز دارِن. موسیقی را دیمیتری تیومکین ساخته...

بایفو — بامّو — بوفو! گروهی از تکاوران نظامی مامور نفوذ به جزیره‌ای یونانی تحت کنترل آلمان می‌شوند. هدفشان تخریب دو توپ عظیم در تپه‌هاست که عملیات بریتانیایی‌ها در آب‌های اژه را تهدید می‌کند. فیلم برگرفته از رمان آلیستر مک‌لین است، به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی گریگوری پک، دیوید نیون، آنتونی کوئین، آنتونی کویل، استنلی بیکر و جیمز دارِن. موسیقی را دیمیتری تیومکین ساخته و فیلم‌برداری برعهده اوزوالد موریس بوده است. امروز که به آن نگاه می‌کنیم، ساختار تا حدی فرمولیک به نظر می‌رسد، اما در آن زمان این سبک ماجراجویی‌های پرهیجان مرسوم بود. سازندگان افرادی از طبقات و شخصیت‌های مختلف را کنار هم می‌گذارند تا برای یک مأموریت تقریباً ناممکن متحد شوند: مردانی با اخلاقِ محکم، مردان خشن و پرزخمی که هر حرکت‌شان مملو از مَچوییسم است، و جوانی بی‌گناه که در طول داستان به مردی تبدیل می‌شود. آن‌ها بارها در معرض آزمون‌های سخت قرار می‌گیرند و موقعیت‌هایی پیش می‌آید که شخصیتشان را محک می‌زند، در حالی که میان گروه شک و تردید درباره انگیزه‌ها و دلایل هر کس وجود دارد. در اینجا زیرپلات‌های شخصیتی و دغدغه‌های افراد، نه تنها از شتاب و لذت فیلم نمی‌کاهد، بلکه روایت را غنی‌تر می‌کند. حضور دو شخصیت زن (ایرنه پاپاس و جیا اسکالا) هم بر عمق داستان می‌افزاید و به ترکیب شخصیت‌ها تنوع می‌بخشد. اکشن فراوان و حس تعلیق به همان اندازه قوی است. فیلم پر از پیچ‌وخَم‌هایی است که به موضوع رمزآلود و تنش‌های بین‌شخصیتی دامن می‌زنند. موسیقی قدرتمند تیومکین که جایزه گلدن گلوب را به‌دست آورد، نقش بسیار مؤثری ایفا می‌کند، و جلوه‌های ویژه بیل وورینگتون و کریس گرینهام که جایزه اسکار آن بخش را برده‌اند، هرچند امروز گاهی کمی ضعیف به نظر می‌رسند، اما در زمان خود تأثیرگذار بودند. ترکیب کارهای صحنه، نقاشی‌های مات و مدل‌های مینیاتوری با فیلم‌برداری در لوکیشن‌های بیرونی به‌خوبی انجام شده و نشان‌دهنده تلاشی است که سازندگان برای خلق جادوی سینما به کار برده‌اند. دیالوگ‌های فیلم نیز هوشمندانه و دلنشین‌اند. تفریحات مردانهٔ کلاسیک و فیلم‌های «مردانی در مأموریت» این‌چنینی، مانند تفنگ‌های ناوارون، حتی پس از بیش از پنجاه سال همچنان دیدنی‌اند و کماکان روی فیلم‌سازان دیگر تأثیر می‌گذارند. امتیاز: 9/10