فیلم Am I OK? 2022

آشکار شدن گرایش جنسی همیشه آسان نیست، به‌ویژه برای کسانی که نسبت به هویت جنسی‌شان تردید دارند. اما در شرایط اجتماعی امروز، این کمدی-درام همجنس‌گرایانهٔ ساختهٔ استفانی آلین و تیگ ناتارو در این زمینه چندان قابل‌باور نیست. لوسی، اهل لس‌آنجلس و ۳۲ ساله (داکوتا جانسون)، هنوز تکلیف گرایش جنسی‌اش را نمی‌داند: به‌طور مشخص علاقهٔ زیادی به مردان ندارد، همان‌طور که همراه گاه‌به‌گاهش بن (ویتمر توماس)...

آشکار شدن گرایش جنسی همیشه آسان نیست، به‌ویژه برای کسانی که نسبت به هویت جنسی‌شان تردید دارند. اما در شرایط اجتماعی امروز، این کمدی-درام همجنس‌گرایانهٔ ساختهٔ استفانی آلین و تیگ ناتارو در این زمینه چندان قابل‌باور نیست. لوسی، اهل لس‌آنجلس و ۳۲ ساله (داکوتا جانسون)، هنوز تکلیف گرایش جنسی‌اش را نمی‌داند: به‌طور مشخص علاقهٔ زیادی به مردان ندارد، همان‌طور که همراه گاه‌به‌گاهش بن (ویتمر توماس) متوجه می‌شود، اما مطمئن نیست که واقعاً جذب زنان می‌شود یا نه. او زمان زیادی را با بهترین دوستش، جِین (سونیا میزونو)، که زنی دگرجنس‌گراست و سال‌ها او را می‌شناسد می‌گذراند؛ جِین قرار است از لس‌آنجلس به لندن برود و لوسی نسبت به این جابه‌جایی احساسات متفاوتی دارد. وقتی لوسی در نهایت دربارهٔ احتمال تمایلش به زنان با جِین حرف می‌زند، سعی می‌کند قبل از رفتنِ جِین برایش قرار ملاقات جور کند؛ اما حیرت‌انگیز این است که در هر قدم مردد است و از آنچه ممکن است رخ دهد می‌ترسد. مشکل فیلم در همین ناهمخوانی است — روایت ساده‌لوحانه و غیرقابل‌باور است. اگر فیلم در چهل سال پیش می‌گذشت، زمانی که پذیرش سبک‌های زندگی متفاوت دشوارتر بود، احتمالاً باورپذیرتر می‌نمود؛ یا اگر لوسی در یک شهر کوچک و محافظه‌کار زندگی می‌کرد، شاید منطقی‌تر بود؛ اما او در لس‌آنجلس زندگی می‌کند، شهری که تنوع جنسی تا حدی بخشی از بافت آن است. ناله‌های اغراق‌شدهٔ لوسی دربارهٔ تردید و عقب‌نشینی خسته‌کننده می‌شود و به‌راحتی می‌توان دید چرا جِین از او خسته می‌شود. این مشکل با اجرای ضعیف جانسون تشدید می‌شود؛ بازی او نه‌تنها جذاب نیست بلکه به‌هیچ‌وجه متقاعدکننده نیست. طنزِ فیلمنامه نیز معمولاً ضعیف است، جز در نماهای کوتاهی که حضور چهره‌های برجستهٔ ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ مثل شان هیز و ناتارو خنده‌دار از آب درآمده و ناتارو موفق می‌شود با اجرای خشک و بی‌تکلفش نقش یک برگزارکنندهٔ دوره‌های جدیدِ معنوی را به‌شکل بامزه‌ای اجرا کند. فیلم به واقع به این عناصر تند و پررنگ‌تر (و در کل به باورپذیری بیشترِ روایت) نیاز داشت تا به یک اثر قابل‌اتکا تبدیل شود. با توجه به شهرت ناتارو در تولید کمدی‌های شدیداً خنده‌دار، این پروژه نسبتاً ملایم و به‌طور غافلگیرکننده‌ای محافظه‌کارانه است. زمان‌بندی انتشار فیلم در جریان پخش آنلاین به مناسبت ماه غرور چندان دور از انتظار نیست، اما تأسف‌آور است که نتیجه یک فیلم خوب از آب درنیامده است. سینمای همجنس‌گرایانه در دهه‌های اخیر پیشرفت زیادی کرده، اما این اثر بیشتر شبیه بازگشتی به روزهای نخست این ژانر است؛ جامعهٔ ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ شایستهٔ آثاری ابتکاری‌تر و در مجموع بهتر است.