فیلم End of Watch 2012

افسران تیلور (جیک جیلنهال) و زاوالا (مایکل پنا) دو افسر گشت لس‌آنجلس‌اند که سال‌ها شریک یکدیگر بوده‌اند. در مجموعه‌ای از سکانس‌ها آنها را در حال انجام وظیفه می‌بینیم و مشخص است که هرچند تاحدی بدبین‌اند و قوانین را لازم می‌دانند، اما در عمل مامورانی خوب و شرافتمند هستند که در لحظه‌ای آماده‌اند برای انجام وظیفه جانشان را به خطر بیندازند. زاوالا خوشبختانه زندگی خانوادگی پایداری...

افسران تیلور (جیک جیلنهال) و زاوالا (مایکل پنا) دو افسر گشت لس‌آنجلس‌اند که سال‌ها شریک یکدیگر بوده‌اند. در مجموعه‌ای از سکانس‌ها آنها را در حال انجام وظیفه می‌بینیم و مشخص است که هرچند تاحدی بدبین‌اند و قوانین را لازم می‌دانند، اما در عمل مامورانی خوب و شرافتمند هستند که در لحظه‌ای آماده‌اند برای انجام وظیفه جانشان را به خطر بیندازند. زاوالا خوشبختانه زندگی خانوادگی پایداری دارد و بچه‌ای در راه است؛ تیلور با دختری ایرلندی آشنا می‌شود و در طول فیلم رابطه‌شان رشد می‌کند. این دو مثل برادران بسیار نزدیک‌اند و تماشای این رابطه خوشایند است. روزی تعهدشان به کار باعث می‌شود از سطح وظایف معمول گشت فراتر روند و وارد یک شبکه بزرگ‌تر مواد مخدر و قاچاق انسان شوند. مأموران امنیت داخلی که ظاهراً از قبل اوضاع را زیر نظر داشته‌اند ظاهر می‌شوند و به آنها هشدار می‌دهند که با آدم‌های خطرناکی درافتاده‌اند و بهتر است مدتی دست از سرشان بردارند. من از اکشن‌های بی‌مغز خوشم نمی‌آید، و این فیلم آن‌طور نیست. البته همه کلیشه‌های معمول را دارد (دوئوی پلیس‌ها، افتادن ناگهانی وسط کارهای یک کارتل مواد مخدر، خلاف‌کارانی که همیشه بداخلاق و خشونت‌طلب‌اند و غیره)، اما همه این عناصر با مهارت انجام شده‌اند؛ برای من تداعی‌کننده فیلم‌هایی مثل [REC] است که هیچ چیز تازه‌ای نداشتند اما همان چیزها را خیلی خوب انجام دادند و به همین دلیل تازگی به نظر می‌رسید. فیلم عمدتاً با رویکردی شبیه «سینما حقیقت» فیلم‌برداری شده و خط داستانی حول این است که افسر تیلور برای یک دوره دانشجویی در حال ساخت مستند است. گاهی روایت از منظر اول شخص به سوم شخص تغییر می‌کند مانند ساختار Modern Family، اما وقتی به روایت سوم منتقل می‌شود همچنان حس مستندگونه را حفظ می‌کند و همه‌چیز نسبتا یکپارچه به نظر می‌رسد. در حوالی نیمه فیلم کمی کم‌جان می‌شود اما در یک‌سوم پایانی دوباره اوج می‌گیرد. همچنین وقتی خشونت دارد (که زیاد هم نیست)، ناگهان بسیار خشن است. من به آن نمره ۸ از ۱۰ می‌دهم و توصیه می‌کنم ارزش یک نگاه را دارد — گرچه خودم طرفدار فیلم‌های گانگستری/شهری/پلیسی لس‌آنجلس نیستم. دو بازیگر اصلی در مرکز فیلم عملکرد خوبی دارند، اما طرح نیمه‌کاره مستندسازی و موضوع کلی «پلیس‌ها» برایم جذاب نبود. امتیاز نهایی: ★★★ — دوست داشتم و به نظرم ارزش دیدن دارد. در کل فیلمی قابل قبول است که در عین شایستگی، انتخاب‌های عجیبی هم دارد. جذاب‌ترین نکته‌اش (به‌جز بازیگران — آنا کندریک تنها دلیل من برای دیدن فیلم بود) تصاویر و فیلم‌برداری‌اش است: ایده اولیه فیلم یک دوئوی پلیسی ساخته شده از قطعات خودضبط/دوربین بدنی/یافت‌شده است، اما دوربین لرزان و حاضر در همه‌جا گاهی شما را از حس «یافت‌شده» دور می‌کند تا محیط و عمق شخصیت‌ها و داستان‌ها را بهتر نشان دهد؛ در عین تلاش برای شبیه‌سازی لحظات طبیعی و خودجوش انسانی. با این حال این فرم در طول فیلم ثابت نمی‌ماند و در مقاطعی از بین می‌رود. ساده بگویم، فیلم‌برداری ناپایدار است و برای توجیه بخش‌های خودضبط تا حدودی سست به نظر می‌رسد (چه‌قدر محتمل است هم پلیس‌ها و هم باندها مقاطع تقابلی‌شان را لاگ ویدئویی کنند؟). این موضوع تا پایان کمی از جدیت فیلم می‌کاهد، به‌علاوه فیلم‌برداری با ریتمی آشفته همراه است. از نظر مضمون، فیلم ملایم است؛ نه لزوماً طرف یکی را شیرین یا متجلی می‌کند (شاید صحنه آتش‌سوزی)، اما در مجموع یکی از طرفین را بیشتر توجیه می‌کند. آیا این فیلم نوعی «تبلیغ برای پلیس» است؟ می‌شود گفت کسانی که طرفدار پلیس یا افراد نزدیک به آن‌اند (مخصوصاً مردانی که به vigilantism تمایل دارند) ممکن است این را تصویری صادق و باشرافت از نیروی انتظامی ببینند، حتی اگر نیمی از فیلم صرف نشان دادن این شود که بسیاری بی‌سواد، دنبال پول آسان، در پی قدرت و به‌طور کلی احمقانه رفتار می‌کنند. هرچه بیشتر فکر می‌کنم، خودم هم تردید دارم که واقعاً از آن خوشم آمده باشد. بازی‌ها عالی‌اند، اما با ریتم و تمرکز مرکزی روی دو پلیس، روابط فرعی اطرافشان نتوانسته‌اند برای بیننده پیوند عاطفی واقعی ایجاد کنند.