فیلم Dr. Jekyll and Mr. Hyde 1941

«دنیا مالِ توست، عزیزم، اما این لحظه از آنِ منه!» «دکتر جکیل و آقای هاید» به کارگردانی ویکتور فلمینگ ساخته شده و فیلمنامه‌اش به‌طور جمعی از داستان روبرت لوئیس استیونسون توسط جان لی ماهین، پرسی هیت و ساموئل هافنشتاین اقتباس شده است. در این فیلم اسپنسر ترِیسی، اینگرید برگمن و لانا ترنر ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از فرانتس واکسمن و فیلم‌برداری از جوزف راتنبرگ است. این...

«دنیا مالِ توست، عزیزم، اما این لحظه از آنِ منه!» «دکتر جکیل و آقای هاید» به کارگردانی ویکتور فلمینگ ساخته شده و فیلمنامه‌اش به‌طور جمعی از داستان روبرت لوئیس استیونسون توسط جان لی ماهین، پرسی هیت و ساموئل هافنشتاین اقتباس شده است. در این فیلم اسپنسر ترِیسی، اینگرید برگمن و لانا ترنر ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از فرانتس واکسمن و فیلم‌برداری از جوزف راتنبرگ است. این نسخه بازسازیِ فیلمِ ۱۹۳۱ به کارگردانی روبن مامولیان و با بازی فردریک مارچ است و مسیر مشابهی را دنبال می‌کند؛ ترِیسی در هر دو نقشِ هم‌عنوان ظاهر می‌شود. قصه درباره‌ٔ کیمیایی است که به‌تدریج نیمهٔ شرورِ شخصیت را آشکار می‌کند — و نتیجه‌اش برای هیچ‌کس خوب نیست. خودِ داستان و فضاسازیِ تحسین‌برانگیزِ دوره‌ایِ انگلستان ویکتوریاییِ مه‌گرفته و چراغ‌نوری باعث می‌شود فیلم از متوسط پایین‌تر نیفتد، هرچند در میانه تا حدی به آن نزدیک می‌شود. ترکیب بازیگران و انتخاب ترِیسی و برگمن در نقش‌های اصلی کمی عجیب‌وغریب است؛ از سوی دیگر، مصالح فیلم به‌گونه‌ای صاف و مطابقِ مقرراتِ دفتر هیز هالیوود عرضه شده‌اند که پذیرشِ جدیِ اثر را دشوار می‌کنند. مدت‌زمان نزدیک به دو ساعت فیلم عمدتاً صرف افزایش زمان حضور برگمن در قاب می‌شود که گرچه به بزرگیِ او به‌عنوان بازیگر اذعان دارد، اما این انتخاب در موردِ نقشِ او اشتباه از آب درآمده است. در کنارش، نقشِ ترنر کم‌متن‌تر از آن است که شایسته باشد و برداشتِ ترِیسی از هاید از شتاب و نیرو برخوردار نیست. از آنجا که نظریات فروید در آن دوره رواج یافته بودند، صحنه‌هایی با تصویرسازی‌های رؤیایی و گذارهای محو وجود دارد که بسیاری‌شان لبریز از زیرمتن‌های جنسی‌اند. این لحظات عالی‌اند، اما به هستهٔ شخصیت‌های پریشانِ داستان شکل نمی‌دهند؛ یک فرصتِ از دست رفته که فیلم را ایمن و صیقلی نگه می‌دارد. این تلاشِ فیلم برای ترسناک‌بودن بدون حضور واقعیِ وحشت — چه بصری، چه موضوعی یا ادبی — به چیزی شبیه پوست موزی رسیده تبدیل می‌شود که عملِ لازم در آن غایب است. با این حال، فیلم به‌طور کامل بد نیست؛ شگردهای سینمایی آن در سطح بالایی قرار دارند، به‌ویژه وقتی راتنبرگ در کار فیلم‌برداری است، و فیلم تا حدی حسّی نیز هست — هرچند این حسّیت با اندیشهٔ تهدیدِ احتمالیِ خشونت خانگی در دنیای واقعی کمی تلطیف می‌شود. نسخهٔ ۱۹۴۱ طرفدارانی دارد، ولی من از آن‌ها نیستم و نسخهٔ قدرتمندِ ۱۹۳۱ را ترجیح می‌دهم. اگر تا به‌حال این نسخه را ندیده‌اید، دیدنش ارزش دارد؛ اما بسیاری از نقدهایی که در طول سال‌ها به آن وارد شده‌اند به‌نظر من کاملاً بجا هستند. امتیاز: ۵/۱۰.