فیلم Another Earth 2011

بلندپروازانه‌تر از جذاب. داستانی که می‌خواهد یک لحظه حماسی علمی‌تخیلی را با درامی انسانی پیوند دهد. در عمل چندان موفق نیست، هرچند دیدن زمین در آسمان واقعاً جالب است. وقتی چند سال پیش برای اولین بار Another Earth را دیدم، احساس کردم مانند برخی آثار علمی‌تخیلی، بار علمی فیلم کم و بار تخیلی‌اش بیشتر است. تا وقتی که داستان و شخصیت‌ها قوی باشند، برایم مشکلی نداشت. علاوه...

بلندپروازانه‌تر از جذاب. داستانی که می‌خواهد یک لحظه حماسی علمی‌تخیلی را با درامی انسانی پیوند دهد. در عمل چندان موفق نیست، هرچند دیدن زمین در آسمان واقعاً جالب است. وقتی چند سال پیش برای اولین بار Another Earth را دیدم، احساس کردم مانند برخی آثار علمی‌تخیلی، بار علمی فیلم کم و بار تخیلی‌اش بیشتر است. تا وقتی که داستان و شخصیت‌ها قوی باشند، برایم مشکلی نداشت. علاوه بر این، امروز به نظر می‌رسد بسیاری از فیزیکدانان مطرح ایده جهان‌های متعدد یا حتی تعدادی نامتناهی از جهان‌های جایگزین را جدی می‌گیرند؛ شاید علم دارد به تخیل ادبیات علمی‌تخیلی نزدیک می‌شود. هرچند هنوز گمان می‌کنم وجود ناگهانی سیاره‌ای این‌قدر نزدیک به ما می‌توانست جزر و مدهای ویرانگر و پیامدهای دیگری به همراه داشته باشد. به هر حال، من اخیراً نسخهٔ دیجیتالی فیلم را خریدم و دوباره دیدمش. اما Another Earth دربارهٔ فیزیک یا بررسی سرنوشت بشریت در صورت ظهور زمین و ماهی دوقلو در آسمان نیست. فیلم دربارهٔ رخدادی حیرت‌آور است که باعث می‌شود مردم یک سیاره دست از کار بکشند، به آسمان نگاه کنند و به فکر فرو روند: آیا آن زمین با زمین ما فرق دارد؟ آیا من آن بالا هستم و اگر هست، آن نسخه از من دقیقاً مثل من است یا تصمیم‌های متفاوتی گرفته‌اند که سرنوشت‌شان را تغییر داده؟ آیا من می‌توانستم تصمیم‌های دیگری بگیرم، یا آن نسخه از من محکوم به همان انتخاب‌ها بوده؟ در مورد شخصیت اصلی، رودا، این پرسش‌ها او را به مسیر طلب بخشش و تلاش برای جبران اشتباه تراژیکی می‌کشاند که چند سال پیش—در واقع در همان روزی که زمین دوم پدیدار شد—مرتکب شده بود. دیگر دربارهٔ داستان چیزی نمی‌گویم، چه برسد به آن پیچش کوچک و غافل‌گیرکننده در دل فیلم. واقعاً نسبت به این شخصیت‌ها احساس همدلی پیدا می‌کنید؛ آن‌ها واقعی به نظر می‌رسند و برایشان اهمیت قائل می‌شوید. Kumamoto Pallana در صحنه‌هایی که حضور دارد، چشم‌گیر است. به‌خاطر آشفتگی درونی و پرسش‌هایی که رودا دربارهٔ خودش می‌پرسد، حتی تعاملات معمولی‌اش با دیگران بار معنایی عمیق‌تری می‌یابد. نکتهٔ جانبی اینکه فیلمنامه را زنی نوشته که نقش رودا را بازی می‌کند. سعی کنید وقتی خسته‌اید آن را تماشا نکنید؛ اما حتماً ببینید.