فیلم White Noise 2005

White Noise با یکنواختی‌اش، نویزِ پر سر و صدایش را با حوصله‌سربری محو می‌کند. تماشای کیتون که به‌طرز غیروقانع‌کننده‌ای یک ساعت و نیم به نویز سفید تلویزیون زل می‌زند — که درواقع هیچ چیز قابل‌توجهی نیست — تجربهٔ فیلمِ ساکس که ظاهراً در ژانر وحشت ماورایی است را به‌خوبی خلاصه می‌کند. با این حال بزرگ‌ترین اشتباه استودیو، اکران فیلم در اولین آخر هفتهٔ سال بود....

White Noise با یکنواختی‌اش، نویزِ پر سر و صدایش را با حوصله‌سربری محو می‌کند. تماشای کیتون که به‌طرز غیروقانع‌کننده‌ای یک ساعت و نیم به نویز سفید تلویزیون زل می‌زند — که درواقع هیچ چیز قابل‌توجهی نیست — تجربهٔ فیلمِ ساکس که ظاهراً در ژانر وحشت ماورایی است را به‌خوبی خلاصه می‌کند. با این حال بزرگ‌ترین اشتباه استودیو، اکران فیلم در اولین آخر هفتهٔ سال بود. از پیش مبرهن است که آغاز سال سینمایی معمولاً با یک فیلم ترسناک قابل دور انداختن شروع می‌شود؛ خب، White Noise هم از این قاعده مستثنی نیست. فیلم نشان می‌دهد که احتمال فروش قابل ملاحظه‌ای داشته، علیرغم نظر آشکار منتقدان، و همان‌طور که انتظار می‌رفت کیفیتش شبیه یک نوار خراب است. یک معمار موفق همسرش را در حادثهٔ غرق‌شدن از دست می‌دهد و سپس با یک روان‌پَرست روبه‌رو می‌شود که او را با پدیدهٔ صداهای الکترونیکی (Electronic Voice Phenomena — EVP) آشنا می‌کند. پدیدهٔ صداهای الکترونیکی: ضبط نویز پس‌زمینه در یک اتاق، پخش دوبارهٔ نوار و متعجب شدن وقتی روحِ مایکل جکسون به‌طور تسخیرآمیز «Thriller» می‌خواند. اما در White Noise ابزارِ مورد استفاده، نویز سفید است — آن صدای آزاردهنده و هیپنوتیزم‌کنندهٔ تلویزیون وقتی هیچ کانالی دریافت نمی‌شود. کیتون مجذوب صداهای تهدیدآمیز و چهره‌های واضحی می‌شود که در شش تلویزیونی که در آپارتمان مدرنش دارد می‌بیند. چه کسی تماس برقرار می‌کند؟ آیا همسرش است؟ موجودات بدخواهی که در قفس مکعبیِ تلویزیون اسیرند؟ مطمئن نیستم نویسندهٔ جانسون حتی خودش هم پاسخ روشنی داشته باشد. فیلم آشفته است: مبهم، سردرگم و متأسفانه سراسر آن راکد می‌ماند. این معمار — پدری که هنگام وسواس برای نجات جان‌هایی که همسر مرحومش هشدار داده و به‌طرز راحتی با تصاویری که در نویز سفید می‌بیند مطابقت دارند — عملاً پسرش را رها می‌کند، هرچند «خیابان ویلو» روزها قبل اشاره شده بود. پس می‌توان آن را تلفیقی از Final Destination و Pulse (نسخهٔ اصلی) دانست؛ با این تفاوت که نه به اندازهٔ اول سرگرم‌کننده است و نه به اندازهٔ دوم وحشت‌آور. کیتون خسته و بی‌حوصله به‌نظر می‌رسد و در لحظات احساساتی اغراق‌آمیز بازی می‌کند، اگرچه تا حدودی روایت را کنترل می‌کرد. ترس‌های ناگهانی (jump scares) به‌طرز آزاردهنده‌ای کم‌اثر بودند، هرچند یکی از صداهای تیز واقعاً مرا جابه‌جا کرد. پایان فیلم... بهتر است درباره‌اش حرفی نزنیم؛ افتضاح است: ارواحی با جلوه‌های ویژه که مثل صحنه‌ای کودکانه به سمت بتمن هجوم می‌آورند و هیچ‌یک از پرسش‌هایی را که معمای EVP مطرح کرده بود پاسخ نمی‌دهند. فیلم با متنی روی صفحه دربارهٔ «وقایع واقعی» آغاز و پایان می‌یابد: «در ۱ از هر ۱۲ مورد خطرناک است.» آری. می‌دانید چه چیز خطرناک است؟ خراب کردن حرفهٔ کینتونا. مجبور شدیم یک دهه صبر کنیم تا بازگشت او را ببینیم. White Noise بی‌گمان طرح اولیهٔ نسبتاً خوبی دارد، اما فقدان جهت‌گیری ساکس همراه با فیلمنامهٔ سست و بازی‌های کم‌رمق، نتیجه‌اش فیلمی شده که درست مثل نویز سفید است: هیچ.