فیلم Hooking Up 2020

بسیار فیلمِ خوبی بود؛ دوباره تماشا می‌کنم و اگر از فیلم‌های دربارهٔ سرطان ناراحت نمی‌شوید، توصیه‌اش می‌کنم. راستش تنها دلیلی که برای دیدن این فیلم لازم داشتم، بریتنی اسنو بود و او نقش را استادانه بازی می‌کند؛ نقش را فراتر از تصویرِ دختر جذابِ سطحی می‌برد و واقعاً احساسات و آسیب‌های شخصیتش را نشان می‌دهد. سم ریچاردسون و آنا آکانا هم سورپرایزِ خوشایندی بودند و شخصیت‌هایشان شایستهٔ...

بسیار فیلمِ خوبی بود؛ دوباره تماشا می‌کنم و اگر از فیلم‌های دربارهٔ سرطان ناراحت نمی‌شوید، توصیه‌اش می‌کنم. راستش تنها دلیلی که برای دیدن این فیلم لازم داشتم، بریتنی اسنو بود و او نقش را استادانه بازی می‌کند؛ نقش را فراتر از تصویرِ دختر جذابِ سطحی می‌برد و واقعاً احساسات و آسیب‌های شخصیتش را نشان می‌دهد. سم ریچاردسون و آنا آکانا هم سورپرایزِ خوشایندی بودند و شخصیت‌هایشان شایستهٔ فیلمی جداگانه‌اند؛ شاید فیلمی دربارهٔ رابطه‌شان پیش از این فیلم یا حتی فیلمی دبیرستانی که آن‌جا با هم آشنا شدند. ریچاردسون همان بیان و تأثیری را که اسنو در نقشش دارد، به‌خوبی منتقل می‌کند؛ هر دو پر از آسیب، اشتیاق برای التیام و احساساتِ سرشارند. می‌دانم بعضی‌ها فکر می‌کنند فیلم‌های مربوط به سرطان به‌اندازهٔ کافی زیادند، اما این فیلم بیش از یک «داستانِ سرطان» است: یک کمدی-درام عاشقانهٔ غیرسنتی با عناصری از موضوع سرطان. به نظرم ارزش تماشا دارد: محتوای جدی در کنار شوخی‌های جنسی. --- هنوز مطمئن نیستم این فیلم را دوست داشتم یا نه. چیزِ ویژه‌ای ندارد، می‌دانید؟ معمولی بود. در اولین سکانس مجبور شدم مکث کنم. حتی اگر پیش‌زمینهٔ هر شخصیت جالب باشد، در مجموع یک درام قابل‌پیش‌بینی است؛ بامزه است اما هر چه جلوتر می‌رود، تاثیرش کمتر می‌شود. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌اند اما عمیقاً جذاب نیستند. در وسطِ طیف قرار می‌گیرد؛ به‌عبارتی «متوسط». با وجود جدیت موضوعات، از عمق لازم برخوردار نیست. ضمن اینکه عنوان، پوستر و شعار فیلم با لحن کلی اثر سازگار به نظر نمی‌رسند. صادقانه بگویم، تنها برای دیدنِ بریتنی اسنو سراغش می‌رفتم؛ این فیلم نقطهٔ اوجِ کارنامه‌اش نیست، اما به‌طرز عجیبی به نقشِ او می‌خورد. موضوعاتِ شخصیت شامل اعتیاد، مشکلات مادر–دختری، ته‌خط‌ها و بیداری‌هاست... آیا این «پاراچوت» است؟ (قصد توهین ندارم). حضور جوردانا بروستر خوب بود؛ کارنامه‌اش را زیاد ندیده‌ام اما با اطمینان می‌گویم D.E.B.S. (2004) هنوز در صدرِ آثارش است. اما چرا از الکسیس جی. زال به‌عنوان یادآورِ شخصیتِ دخترِ «The Fault In Our Stars» استفاده کردند؟ عجیب بود؛ خنده‌دار هم بود اما منطقی به‌نظر نمی‌رسید.