فیلم The Dirt 2019

یکی از سرگرم‌کننده‌ترین بیوپیک‌های موسیقی ساخته‌شده (اما در عین حال زننده‌ترین‌ها) فیلم «The Dirt» که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، زندگی‌نامهٔ گروه Mötley Crüe را از شکل‌گیری در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ تا میانه‌های دههٔ ۹۰ روایت می‌کند. همراه با Guns N' Roses، این گروه از نوابغ هیرمتال دههٔ ۸۰ بودند. آن‌ها به خاطر شیطنت‌ها و ولنگاری‌های کودکانه و فسق‌آمیزشان مشهور بودند و فیلم از ابتدا این...

یکی از سرگرم‌کننده‌ترین بیوپیک‌های موسیقی ساخته‌شده (اما در عین حال زننده‌ترین‌ها) فیلم «The Dirt» که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، زندگی‌نامهٔ گروه Mötley Crüe را از شکل‌گیری در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ تا میانه‌های دههٔ ۹۰ روایت می‌کند. همراه با Guns N' Roses، این گروه از نوابغ هیرمتال دههٔ ۸۰ بودند. آن‌ها به خاطر شیطنت‌ها و ولنگاری‌های کودکانه و فسق‌آمیزشان مشهور بودند و فیلم از ابتدا این رفتارها را نشان می‌دهد؛ از جمله صحنه‌ای آزاردهنده و فاحش در یک مهمانی. همچنین یک سکانس استخر وجود دارد که ابتدا خنده‌دار است اما با تلاش مضحک اوزی برای اثبات «دیوانگی»‌اش تبدیل به چیزی منزجرکننده می‌شود (قبلاً این داستان جالب را شنیده بودم و بنابراین آماده‌اش بودم). اگر بتوانید این جنبه‌ها را تحمل کنید، «The Dirt» یکی از بهترین بیوپیک‌های گروه‌های موسیقی در سینماست؛ و اگر طرفدار موسیقی Crüe باشید، حتی بهتر هم می‌شود. فیلم طنز دارد و کمی پارودی را هم در بر می‌گیرد؛ سرگرم‌کننده، پرانرژی، برانگیزاننده و گاهی زننده است، اما در عین حال دراماتیک و حتی تأثیرگذار نیز هست، به‌ویژه در پردهٔ پایانی. نکتهٔ مثبت دیگر این است که بیشتر شخصیت‌ها قوس داستانی دارند و از رفتارهای نادرستشان درس می‌گیرند و رشد می‌کنند. فیلم بر اساس کتاب خودزندگینامهٔ درامر گروه، تامی لی، با عنوان «The Dirt: Confessions of the World's Most Notorious Rock Band» و همچنین زندگینامه‌های دیگر اعضا و همراهان گروه ساخته شده است. بنابراین اگرچه گه‌گاه فضایی اغراق‌آمیز احساس می‌شود، رویدادها عملاً واقعی‌اند و فقط برای تأثیر دراماتیک تا حدی تغییر داده شده‌اند. بهترین روش برای ارزیابی یک بیوپیک، مقایسهٔ آن با نمونه‌های دیگر است، از جمله فیلم‌هایی که به‌صورت نیمه‌تخیلی بر اساس شخصیت‌های واقعی ساخته شده‌اند، مانند «Rock Star» (2001) و «The Rose» (1979). هرچند آن دو فیلم هم قابل‌قبول‌اند، «The Dirt» به‌طور کلی سرگرم‌کننده‌تر است. این فیلم همچنین از «Walk the Line» (2005)، «The Doors» (1991) — که به نظر نگارنده توهین‌آمیز است — «The Perfect Age of Rock ’n’ Roll» (2009)، «Eddie and the Cruisers» (1983) و «The Runaways» (2010) قوی‌تر است. می‌توانم آن را هم‌تراز «Coal Miner’s Daughter» (1980) بدانم، هرچند تفاوت زیادی بینشان هست چون سبک موسیقی و زیرفرهنگ کاملاً متفاوت است. از نظر محتوایی بیشترین نزدیکی را به «Rock Star»، «The Runaways» و «The Perfect Age of Rock ’n’ Roll» دارد، اما از آن‌ها سرگرم‌کننده‌تر است. داگلاس بوت در نقش نیکی سیکس، رهبر، بیسیست و آهنگساز گروه، قابل‌اقناع است و Machine Gun Kelly هم در نقش تامی لی، پرانرژی اما خوش‌برخورد، خوب ظاهر شده است. ایوان رِئون نیز در نقش گیتاریستِ بالغ‌تر و آرام‌تر، میک مارس، مؤثر است. دنیل وبِر گرچه از نظر ظاهری شباهت چندانی به خواننده وینس نیل ندارد، اما در کلیت نقش خوب عمل می‌کند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است و در لس‌آنجلس و نیواورلئان فیلم‌برداری شده است. نمره: A