فیلم Victory 1981

به‌طور قطع یکی از فیلم‌های نادری که به‌طرز ناعادلانه‌ای مورد انتقاد قرار گرفته، فیلم "فرار به پیروزی" است. این فیلم در دوران جنگ جهانی دوم و در میان افسران نازی به ایده‌ای تبلیغاتی برای تیم ملی فوتبال آلمان می‌پردازد که با تیمی متشکل از اسیران جنگی متفقین بازی می‌کند. به رهبری کاپیتان جان کلبی (با بازی مایکل کین)، اسیران توافق می‌کنند، اما اینجا بیش از فقط...

به‌طور قطع یکی از فیلم‌های نادری که به‌طرز ناعادلانه‌ای مورد انتقاد قرار گرفته، فیلم "فرار به پیروزی" است. این فیلم در دوران جنگ جهانی دوم و در میان افسران نازی به ایده‌ای تبلیغاتی برای تیم ملی فوتبال آلمان می‌پردازد که با تیمی متشکل از اسیران جنگی متفقین بازی می‌کند. به رهبری کاپیتان جان کلبی (با بازی مایکل کین)، اسیران توافق می‌کنند، اما اینجا بیش از فقط تبلیغات در کار است. کارگردانی این فیلم بر عهده جان هیوستون بوده که در پایان دوران حرفه‌ای خود قرار دارد. "فرار به پیروزی"، با وجود اینکه به عنوان یک فیلم محبوب در تعطیلات بانکی در بریتانیا شناخته می‌شود، اغلب توسط منتقدان سخت‌گیر مورد انتقاد قرار می‌گیرد. دشوار است که بفهمیم چرا چنین فیلم سرگرم‌کننده و بی‌ضرری می‌تواند در دایره‌های سینمایی به این حد تحقیر شود. انتظارها نمی‌تواند دلیل این انتقاد باشد، زیرا وقتی خلاصه داستان را می‌خوانید و می‌بینید که سیلوستر استالونه به‌عنوان دروازه‌بان بازی می‌کند و یک مایکل کین چاق ۴۸ ساله کاپیتان این تیم فوتبال است، به‌خوبی می‌دانید که این فیلم در مورد عمق فکری و پیچیدگی‌های تبلیغاتی رژیم نازی نیست. استفاده از فوتبالیست‌های واقعی (از جمله پله، بابی مور و اوزوالدو آردیلس) یکی از دلایل موفقیت "فرار به پیروزی" به‌عنوان یک سرگرمی برای بسیاری از مردم در بریتانیا است. هیوستون، مشابه استالونه، هیچ ایده‌ای درباره ساخت یک فیلم فوتبال نداشت. فوتبالیست‌ها به کمک آمدند تا صحنه‌های فوتبال فیلم را هماهنگ کنند - صحنه‌هایی که لحظات به‌یادماندنی واقعی به فیلم اضافه می‌کند (ضربه سر پله، دریبل رنگین‌کمانی آردیلس و، خوب، سیو پنالتی استالونه). هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌توانستند به‌خوبی بازی کنند، اما اینجا مایکل کین به کمک آمد. او با راهنمایی آن‌ها در صحنه‌ها، از نظر بازیکنان در صحنه فیلم بسیار مورد احترام بود و به‌نوعی به‌عنوان یک پدر برای آن‌ها محسوب می‌شد، نه فقط در صحنه فیلم، بلکه در بار نیز. به جز استالونه (که بیشتر اوقات در کار خودش بود)، فیلمبرداری خوشایند بود و این شادی در فیلم به‌خوبی نمایان است، با افزایش اعتماد به نفس غیرحرفه‌ای‌ها در طول داستان. در حالی که فیلم به‌طور کلی بر سرگرمی متمرکز است، لحظات احساسی نیز در آن وجود دارد. یک وقفه قربانی برای تلاش‌های جنگی باعث ایجاد احساس ناراحتی می‌شود، در حالی که ورود بازیکنان بلوک شرقی از اردوگاه‌های کار، خواستار تفکرات عمیق و صمیمانه ماست. پس آیا "فرار به پیروزی" یک فیلم بزرگ است؟ نه، البته که نه. اما قطعاً فیلم بسیار خوبی است. فیلمی که در طول تعطیلات می‌توان به‌راحتی در آن غرق شد. با مایکل کین که به‌طرز خاصی درخشان است، مکس فون سیدو که همیشه باکلاس است و برخی فوتبالیست‌های افسانه‌ای که هنر خود را به نمایش می‌گذارند، واقعاً چه چیزی برای لذت بردن وجود ندارد؟ ۷.۵ از ۱۰.