فیلم Lights Out 2016

پسرم جولیان (۱۳ ساله) و شریکم تامی—که هر دو از طرفداران فیلم‌های ترسناک‌اند—با هم این فیلم را در سینما دیدیم و از آن راضی بودیم؛ به‌خصوص من و جولیان که طرفدار آثار کلاسیک‌تر هستیم. اگر از این دست فیلم‌ها خوشتان می‌آید، دیدنش ارزش دارد. سوئدی دیوید اف. سندبرگ در اولین فیلم بلندش با موضوعی ساده ولی آشنا — نیرویی شوم که کودکی در رنج را آزار...

پسرم جولیان (۱۳ ساله) و شریکم تامی—که هر دو از طرفداران فیلم‌های ترسناک‌اند—با هم این فیلم را در سینما دیدیم و از آن راضی بودیم؛ به‌خصوص من و جولیان که طرفدار آثار کلاسیک‌تر هستیم. اگر از این دست فیلم‌ها خوشتان می‌آید، دیدنش ارزش دارد. سوئدی دیوید اف. سندبرگ در اولین فیلم بلندش با موضوعی ساده ولی آشنا — نیرویی شوم که کودکی در رنج را آزار می‌دهد — رویکردی تازه و سردکننده ارائه می‌دهد. فیلم به‌خوبی تنش و ترفندهای لازم برای ایجاد حس تهدید در دل تاریکی را ایجاد می‌کند؛ اثری متین و نسبتاً عمیق که از لغزش در تلهٔ کلیشه‌ها تا حدی می‌پرهیزد. شخصیت‌ها در این فیلم به‌قدر معمولِ برخی وحشت‌های سطحی قابل‌دور ریختن نیستند و همین به اثر وزن می‌بخشد. فضاسازی فیلم گاهی خلوت و تنگاتنگ است، اما همان هیجان‌های ساختگی که گنجانده شده‌اند، عامل هشداردهندهٔ لازم را فراهم می‌کنند. فیلم‌نامهٔ اریک هایزرر و کارگردانی جسورانهٔ سندبرگ از این جهت مؤثر است که فیلم را در چارچوب فشرده و خفقان‌آور خودش نگه می‌دارد؛ روایت محکم است و تاکتیک‌های ترساندن ضربه‌های مؤثری می‌زنند بدون آنکه خسته‌کننده شوند. گرچه چند پرش و قطع پیش‌بینی‌شده وجود دارد و فیلم به‌کلی از چشم‌انداز سنتی تعلیق فاصله نمی‌گیرد، با این حال «Lights Out» روشناییِ سایه‌داری بر این نمایش موحش می‌اندازد. در هستهٔ داستان، ترس و یأس دوران کودکی روی دوش ربه‌کا (با بازی ترزا پالمر) است؛ او خانهٔ گذشتهٔ آزاردهنده‌اش را ترک کرده اما نگران است که همین حضور شوم حالا خواهرزادهٔ ۱۰ ساله‌اش، مارتین (گابریل بیتمن)، را تهدید کند. مارتین می‌خواهد از آن خانهٔ جهنمی فرار کند و به خانهٔ ربه‌کا برود تا امنیتی نسبی بیابد. در این بین، سوفی (با بازی ماریا بلو) که مادر ناتنیِ ربه‌کا و مارتین است، شخصیتی پرتلاطم دارد؛ گذشته‌ای از بستری شدن در مؤسسهٔ روانی و روابط پیچیده با مردان و فرزندانش او را شکل داده است. یکی از عناصر هراساننده حضور دیانا (آلیسیا ولا-بیلی) است؛ دوستی آشفته و شخصیت شیطانی‌ای که توجهی وسواسی و حفاظتی نسبت به سوفی دارد. کلید تهدید دیانا این است که تنها وقتی چراغ‌ها خاموش می‌شوند می‌تواند آزادانه حرکت کند؛ بنابراین تاریکی برای او حکم پوششی قاتلانه را دارد و همین ایده، منبع اصلی ترس فیلم است. فیلم به‌گونه‌ای نمادین بازتابی است از پژواک‌های بیماری روانی و خودتخریبی که روان حساس را تهدید می‌کند. نقش‌آفرینی ماریا بلو در نقش سوفی، زخم‌ها و سردرگمی شخصیت را با اقتدار نمایش می‌دهد. زوج خواهر و برادر ربه‌کا و مارتین از نظر بازی و رابطهٔ دلسوزانه‌شان هم دلگرم‌کننده و هم جالب توجه‌اند. دیانا با بازی ولا-بیلی سایه‌وار و ناجور ظاهر می‌شود و حس نفوذیِ تهدید را خوب منتقل می‌کند. افکت‌های ویژهٔ کابوس‌وار فیلم خلاقانه و چالش‌برانگیزند و نورپردازی تجربی فیلم‌بردار جلوهٔ درخشانی به اثر می‌بخشد. در مجموع، سازوکار هراس‌آفرین سندبرگ مخاطب مردد را مجبور می‌کند نزدیک‌ترین کلید چراغ را چسب بزند. نمرهٔ کلی: ۳ از ۴ ستاره.