فیلم Mr. Church 2016

«آدم‌ها به‌خاطر دلایلی کنار هم جمع می‌شوند، اما بی‌دلیل کنار هم می‌مانند.» به نظرم این فیلم خیلی کم‌صدا ساخته شد. منظورم این است که امروز معمولاً انتظار فیلم‌های پُرخرج یا آثار کارگردان‌ها و بازیگران معروف را داریم—به‌خصوص فیلم‌های علمی‌تخیلی و سوپرهیرو—که از روز اعلام شدن تبلیغات‌شان شروع می‌شود. بنابراین متوجه نشدم این فیلم از کِی شکل گرفت. وقتی فهمیدم، تنها چیزی که می‌دانستم این بود که...

«آدم‌ها به‌خاطر دلایلی کنار هم جمع می‌شوند، اما بی‌دلیل کنار هم می‌مانند.» به نظرم این فیلم خیلی کم‌صدا ساخته شد. منظورم این است که امروز معمولاً انتظار فیلم‌های پُرخرج یا آثار کارگردان‌ها و بازیگران معروف را داریم—به‌خصوص فیلم‌های علمی‌تخیلی و سوپرهیرو—که از روز اعلام شدن تبلیغات‌شان شروع می‌شود. بنابراین متوجه نشدم این فیلم از کِی شکل گرفت. وقتی فهمیدم، تنها چیزی که می‌دانستم این بود که فیلمی با بازی اِدی مورفی است و باید آن را ببینم، چون احساس می‌کردم سال‌ها او را ندیده‌ام. بعد از دیدن فیلم واقعاً مبهوت شدم و از خودم پرسیدم آیا این همان اِدی است که کمدی‌هایش را دوست داشتیم؟ بله و در عین حال نه. یعنی همان بازیگر بود، اما نقش‌آفرینی‌اش برایم کاملاً جدید بود. او قطعاً بهترین فیلمنامه را انتخاب کرده و این همان فرصتِ درخششی است که سال‌ها دنبالش بود. ابتدا قرار بود ساموئل ال. جکسون نقش اصلی را بازی کند که بعداً با اِدی مورفی جایگزین شد. اگر نامزد اسکار شود شگفت‌زده نمی‌شوم؛ فرقی نمی‌کند برای نقش اول باشد یا مکمل، برایم مهم است که این نقش برایش ویژه خواهد ماند. داستان دربارهٔ چارلی بروکس است؛ زنی که خاطراتش از زندگی‌اش با مردی به نام آقای چرچ را از ده‌سالگی به یاد می‌آورد. همه‌چیز از روزی شروع می‌شود که او صبح از خواب بیدار می‌شود و در آشپزخانه غریبه‌ای می‌بیند. بعد می‌فهمد او آشپز جدیدی است که دخترِ دوست‌پسر سابق مادرش آورده است. اول از او متنفر می‌شود، اما با گذشت زمان رابطه تغییر می‌کند. فیلم نشان می‌دهد او تا چه حد در خانوادهٔ چارلی ماند و چگونه به مراقبت از مادر بیمارِ او کمک کرد؛ رخدادها به‌زیبایی روایت می‌شوند. نکته‌ای که بیشتر از همه تعجبم را برانگیخت این بود که فیلم بر اساس کتاب نیست. خوشبختانه این‌طور است، چون معمولاً طرفداران کتاب‌ها نسبت به اقتباس‌ها حساس‌اند و می‌گویند بازسازیِ سینمایی اصل اثر را خراب کرده است. من خودم اهل فیلم‌ام و معمولاً از تبدیل کتاب به فیلم خوشم می‌آید چون تنبلی‌ام اجازه نمی‌دهد کتاب را بخوانم، اما در اینجا گفته شده فیلم از دوستی واقعی الهام گرفته—چیزی که نویسنده از زندگی خود برداشته و البته به گمانم بخش‌هایی تغییر کرده یا موارد جدیدی اضافه شده‌اند. مطمئنم فیلم دیگری شبیه این را به‌زودی پیدا نخواهم کرد، پس شاید باز هم آن را ببینم. «عجیب است که کسی را آن‌قدر دوست داشته باشی که از رفتنش نفرت داشته باشی.» مدت‌ها بود فیلمی را با بالاترین امتیاز ستایش نکرده بودم. وقتی شروع به تماشای این فیلم کردم فکر نمی‌کردم چنین تأثیری رویم بگذارد، اما شایستهٔ این تقدیر بود. دلیل اصلی‌ام این است که آن را دوست داشتم؛ کلیشه‌ها در آن تقریباً غایب‌اند—حدود نود درصد بدون کلیشه. اول فکر می‌کردم فیلم حول غذا خواهد بود، اما این موضوع در حد نیازِ روایت باقی ماند. سپس گمان کردم ممکن است به یک رمانس تبدیل شود، اما آن هم کنار زده شد تا تمرکز روی اتفاقات و پی‌آمدهای متفاوت بماند. شاید گیج شده باشید؛ این در واقع داستان دختری است از ده‌سالگی تا میانسالی و در این بازه مردی وارد زندگی‌ او می‌شود و باوجود اینکه هریک از آن‌ها هرگز زندگی خصوصی‌شان را آشکار نمی‌کنند، بسیار به هم نزدیک می‌مانند. روزهای مدرسه و دانشگاه چارلی و اتفاقات زندگی‌اش که هم‌زمان با رویدادهای زندگی آقای چرچ پیش می‌آید، فیلم بیشتر روی رابطهٔ غیرمعمول میان آن دو تمرکز دارد. پس ایرادی ندارد اگر آن را نسخه‌ای دیگر از «رانندگی خانم دیزی» بنامیم؛ در واقع کارگردان یکی است. همان‌طور که گفتم، اِدی مورفی نقش خود را عالی ایفا کرد. امیدوارم نقش‌های جدی‌تری مثل این مطابق سنش بپذیرد. تمامی داستان از دید چارلی روایت می‌شود که نقش او را بریت رابرتسون بازی می‌کند. او خوب بود، اما نقشِ او طوری طراحی نشده بود که فیلم را برجسته کند؛ در عوض شخصیتش، آقای چرچ را برجسته می‌سازد. او فقط آنچه را از چشم خود دیده دربارهٔ کسی که به او احترام می‌گذارد بازگو می‌کند، هرچند همه‌چیز از یک بی‌میلی ساده آغاز شده بود. علاوه بر این چارلی هیچ‌گاه پدری نداشت و نمی‌دانست پدرش کیست، بنابراین آقای چرچ بدون اینکه خودشان بدانند جای خالی پدر را پر می‌کند. درام دلگرم‌کننده‌ای است برای تمام خانواده. صحنه‌های مبتذل در آن ندیدم. حالا در فهرست فیلم‌های محبوب همیشگی‌ام قرار گرفته است. مدت زمان و ریتم فیلم مناسب است. پیچشِ بزرگ و شوکه‌کنندهٔ انتهایی ندارد، اما در طول فیلم تغییرات و برگشت‌های کوچک زیادی وجود دارد. منتقدان فیلم مثل همیشه اشتباه کردند—می‌خواهم بگویم به‌نظرم نقدهایشان ناعادلانه بود. این فیلم الهام‌بخش است؛ یاد می‌گیرید به کسانی که به شما احترام می‌گذارند، احترام بگذارید. موضوعاتی مثل آشپزی، کتاب‌ها، مراقبت از یکدیگر و حفظ حریم خصوصی به‌خوبی پوشش داده شده‌اند. تماشای آن همراه با نوجوانان و کودکان می‌تواند نگرش اخلاقی‌شان را تقویت کند. بنابراین مناسب یک آخر هفتهٔ خانوادگی است. به‌شدت پیشنهاد می‌کنم. امتیاز: 10/10 --- من زمان اکران این فیلم متوجه‌اش نشدم، اما همیشه حضور اِدی مورفی ارزش نگاه دارد، بنابراین دیر متوجه شدم و بالاخره دیدمش. فکر می‌کنم فیلم خوب است، ولی آن‌طور که ظاهراً قرار بوده قلبت را بگیرد، روی من تأثیر عمیقی نگذاشت و دلیلش را دقیقاً نمی‌دانم. آن‌ها شخصیتی عمیق در آقای چرچ ساخته‌اند: از یک طرف مهربان و وفادار و از طرف دیگر پیچیده، مثلاً وقتی مست به خانه می‌آید و پرخاشگر است. چند نکتهٔ جزئی دربارهٔ او بود که برایم کامل به‌هم وصل یا توضیح داده نشده بود. از رفتاری که دو مرد دیگر زندگی چارلی پیدا کردند به‌خاطر ارتباط‌شان با او خوشم آمد، و به همین دلیل کمی حیف به‌نظر رسید که پدر فرزند او به‌عنوان یک شخصیت کنار گذاشته شود و هیچ علاقه‌ای به فرزندش نداشته باشد. شاید قرار بوده آینهٔ رفتار مادرش باشد، اما این به‌نظرم میان‌بُری در فیلمنامه بود و احساس می‌کنم اگر تمرکز بیشتری روی مسألهٔ پدرhood می‌بود، تنشِ داستان بیشتر می‌شد. با این حال، فیلم تلاشی صادقانه برای ساختن یک اثر دل‌نشین است و هرچند من دوباره آن را تماشا نخواهم کرد، مانع کسی برای دیدنش نمی‌شوم.