فیلم Smoke 1995

مجموعه‌ای از داستان‌ها — نه صرفاً یک داستانِ مرکب از داستان‌ها. این فیلم تا حدی مرا به نسخه‌ای مودب‌تر از «Clerks» یادآوری کرد؛ کمدی‌ای نامتعارف که همه‌چیز حول یک فروشگاه، یک کلوپ ویدئویی و دو فروشنده می‌چرخد. اینجا هم همه‌چیز حول دکان سیگارفروشی آگی ورن می‌گردد، مردی که هر روز درست در یک زمان از مغازه‌اش عکس می‌گیرد. در یکی از این عکس‌ها، به طور تصادفی،...

مجموعه‌ای از داستان‌ها — نه صرفاً یک داستانِ مرکب از داستان‌ها. این فیلم تا حدی مرا به نسخه‌ای مودب‌تر از «Clerks» یادآوری کرد؛ کمدی‌ای نامتعارف که همه‌چیز حول یک فروشگاه، یک کلوپ ویدئویی و دو فروشنده می‌چرخد. اینجا هم همه‌چیز حول دکان سیگارفروشی آگی ورن می‌گردد، مردی که هر روز درست در یک زمان از مغازه‌اش عکس می‌گیرد. در یکی از این عکس‌ها، به طور تصادفی، تصویر همسر درگذشته‌ی یکی از مشتریان دیده می‌شود؛ او که پس از آن‌که پسری جانش را از زیر چرخ‌ها نجات می‌دهد، تصمیم می‌گیرد به آن پسر کمک کند. فیلم محتاطانه ساخته شده و از امکانات سینمایی یا جلوه‌های بصری چشمگیر بهره‌مند نیست. همه‌چیز بر شخصیت‌ها، داستان‌های فردی‌شان و نحوه تلاقی و پیوند این روایت‌ها استوار است. فیلمنامه اهمیت زیادی دارد، اما نباید بازی بازیگران را هم دست‌کم گرفت. هاروی کایتل کاری شایسته و حساب‌شده انجام می‌دهد و ویلیام هرت، هارولد پرینو و فارست ویتاکر او را نزدیک دنبال می‌کنند؛ بنابراین با گروه بازیگری خوب و کوشایی روبه‌روییم. مشکل بزرگ فیلم این است که واقعاً چیز زیادی بیش از این برای عرضه ندارد. برای کسانی که فیلم‌های کاملاً شخصیت‌محور، با رفتارها و قصه‌های دقیق و دیالوگ‌های خوب را می‌پسندند، فیلم دلپذیر است؛ اما هر کسی که امید داشته باشد همه‌چیز به یک داستانِ فراتر از مجموعه‌ای از روایت‌ها بدل شود، ممکن است از فیلم ناامید شود.