فیلم Andrei Rublev 1966

این فیلم که بعدها (در سال ۱۹۸۸) قدیس‌شدن شخصیت اصلی را به تصویر کشید، روایت زندگی نقاش مشهور آیکون‌ها و دیوارنگاره‌های روسی است. همان‌طور که از اوایل قرن پانزدهم انتظار می‌رود، زندگی واقعی او چندان مستند نشده و تارکوفسکی — ببخشید این بازی با کلمات — با یک بوم نسبتاً خالی روبه‌رو بوده تا تصویری از سختی‌ها و کشمکش‌های این روح الهام‌گرفته، misunderstood و در...

این فیلم که بعدها (در سال ۱۹۸۸) قدیس‌شدن شخصیت اصلی را به تصویر کشید، روایت زندگی نقاش مشهور آیکون‌ها و دیوارنگاره‌های روسی است. همان‌طور که از اوایل قرن پانزدهم انتظار می‌رود، زندگی واقعی او چندان مستند نشده و تارکوفسکی — ببخشید این بازی با کلمات — با یک بوم نسبتاً خالی روبه‌رو بوده تا تصویری از سختی‌ها و کشمکش‌های این روح الهام‌گرفته، misunderstood و در عین حال پریشان ارائه دهد. روایت هشت‌گانه و اپیزودیک فیلم، رشد او را هم به‌عنوان انسان و هم به‌عنوان هنرمند در کنار رخدادهای به‌راستی انقلابی نشان می‌دهد؛ زمانه‌ای که کشورش اغلب با خشونت در مسیر شکل‌گیری هویتی منسجم قرار می‌گیرد. فیلم بر نقش کلیسا در این ملتی بسیار مذهبی و خرافاتی تمرکز دارد و رابطه‌ای بسیار کم‌تهاجمی‌تر میان موضوعات کمونیستیِ معمول در فیلم‌های دولتی آن دوره و آن شخصیت‌های نمادین تاریخ روسیه ارائه می‌دهد. تصاویر گاه به‌طرز خلاقانه‌ای گیج‌کننده‌اند؛ داستان از یک روایت خطی پیروی نمی‌کند و با تفسیر غیرمستقیم خود نه تنها زندگی او، بلکه زندگی در کشوری نوپا که از وجودی تقریباً ابتدایی بیرون می‌آید را به نمایش می‌گذارد — موضوعی جذاب اما نه همیشه آسان برای دنبال‌کردن یا درک. این فیلم تصویری از بینش مرد عنوان فیلم و نیز مرد پشت دوربین است: رشته‌ای از سکانس‌های به‌شدت مؤثر و خوش‌عکس که لایه‌هایی از پیچیدگی را نشان می‌دهد و طبیعت انسان را در تقریباً تمامی تجلی‌هایش به تصویر می‌کشد. با وجود بیش از سه ساعت بودن، فیلم به‌طرز شگفت‌آوری روان است و آناتولی سولونیتسین حس عمیقی از انسانیت را در نقش خود منتقل می‌کند. اگر بتوانید آن را روی پرده سینما ببینید، قطعاً ارزش دیدن دارد — به‌ویژه ده دقیقه پایانی که برخی از آثار باشکوه هنری او را در رنگ‌هایی باشکوه نمایش می‌دهد.