فیلم Buffalo Bill and the Indians, or Sitting Bull’s History Lesson 1976

وسترنی هنری و خسته‌کننده؛ کاملاً غیرسرگرم‌کننده این فیلم که در سال 1976 به کارگردانی رابرت آلتمن ساخته شده، با بازی پل نیومن در نقش بوفالو بیل کادی، ستاره نمایش مشهور «وایلد وست شو» در سال 1885 و در سایه کوه‌های راکی آغاز می‌شود. وقتی رئیس قبیله سیتینگ بولِ مشهورِ لیتل بیگ هورن (با بازی فرانک کاکوئیتس) همراه با نفر اولش (ویل سمپسون) می‌رسد، کادی از اینکه...

وسترنی هنری و خسته‌کننده؛ کاملاً غیرسرگرم‌کننده این فیلم که در سال 1976 به کارگردانی رابرت آلتمن ساخته شده، با بازی پل نیومن در نقش بوفالو بیل کادی، ستاره نمایش مشهور «وایلد وست شو» در سال 1885 و در سایه کوه‌های راکی آغاز می‌شود. وقتی رئیس قبیله سیتینگ بولِ مشهورِ لیتل بیگ هورن (با بازی فرانک کاکوئیتس) همراه با نفر اولش (ویل سمپسون) می‌رسد، کادی از اینکه رئیس قبیله یک وحشی خونخوار نیست و رفتاری آرام، شریف و قهرمانانه دارد، ناراحت می‌شود. او او را اخراج می‌کند اما وقتی جِرالدین چاپلین در نقش ستاره نمایش آنی اوکلی به سیتینگ بول دلسوزی نشان می‌دهد، منصرف می‌شود. سپس رئیس‌جمهور گروور کلیولند (پت مک‌کورمیک) با همراهانش به دیدار می‌آید. این اثر یک وسترن نوگرایانه است؛ فیلمی پیام‌محور که آلتمن از آن برای نقد تصورات و افسانه‌های رایج درباره غرب وحشی استفاده می‌کند. قهرمان داستان در واقع محصول نمایش و شومن‌بازی است و دیگر نمی‌تواند حقیقت را از تصویری که برای خودش ساخته تمییز دهد. او رفتاری گزاف و پُرباد و بروت دارد و ادعا می‌کند که نماد غرب وحشی است، اما در تجمل زندگی می‌کند و در سیرک غربی‌اش فقط نقش‌بازی می‌کند. موی او مصنوعی است، دیگر درست تیراندازی یا ردگیری سرخپوستان را بلد نیست و همه دوئل‌های نمایشی‌اش با عده‌ای ساده‌لوح و سرخپوستان، طوری دستکاری شده که به نفع او تمام شود. ایده‌ی فیلم جذاب است و گروه بازیگران هم قوی‌اند (که از جمله برت لنکستر، کوین مک‌کارتی، هاروی کایتل، جان کانسیداین، نوئل راجرز، شلی دووال و دنور پایل را هم در بر می‌گیرد). این ترکیب باید جواب می‌داد، اما فیلم موفق نیست. تا حدی شبیهِ «لیتل بیگ من» (1970) است اما کمیک‌تر نیست و به مراتب کمتر سرگرم‌کننده است (هرچند من اصلاً طرفدار آن فیلم هم نیستم، اما دست‌کم لحظات سرگرم‌کننده‌ای دارد). هرچند بخش‌هایی از سیرک غربی ـ مثل بدل‌کاری‌های رِئِدو ـ لحظاتی سرگرم‌کننده ایجاد می‌کنند، اما این‌ها برای نجات فیلم از حالت هنری، خودپسندانه و خسته‌کننده کافی نیستند. علاوه بر این، شخصیت‌های اصلی بومیان آن‌قدر تک‌بعدی و بی‌روح‌اند که آدم گمان می‌کند آلتمن عمداً می‌خواسته درباره «سرخپوستان چوبی» طعنه بزند. در نهایت، دیدگاه ایدئولوژیک فیلم آشکارا به نفع «بومیان» و علیه مهاجران جدید است؛ بومیان را ایده‌آل و بسیار والا نشان می‌دهد و به طور راحت وجوه سیاه‌تر و مستند رفتارهای خشن برخی قبایل را نادیده می‌گیرد، از جمله روش‌های وحشیانه‌ای که بعضی قبایل برای شکنجه دشمنان‌شان، حتی هم‌قبیله‌ای‌ها، به کار می‌بردند تا شرایط‌شان را در آن‌جهان (مثل «مراکز شکار شاد» یا هر نام مشابه) مختل کنند. برای مثال، گفته می‌شود چشم دشمنان را از حدقه درمی‌آوردند یا دستگاه تناسلی‌شان را مثله می‌کردند تا در آن‌جهان نتوانند ببینند یا آمیزش کنند. چه‌قدر فضیلت‌نمایانه (طعنه). اگر فیلم دست‌کم سرگرم‌کننده بود می‌توانستم با چنین دیدگاه یک‌طرفه‌ای کنار بیایم، اما چنین نیست. زمان فیلم 123 دقیقه است و اکثراً در آلبرتا، کانادا و عمدتاً در منطقه رزرو بومیان استونی فیلم‌برداری شده است. امتیاز: D