فیلم Pitch Perfect 2 2015

دنباله‌ای ناهماهنگ که بیش از همه روی شیمی بازیگران و چند اجرای موسیقایی سرگرم‌کننده حساب می‌کند؛ اما قطعاً پله‌ای پایین‌تر از فیلم بی‌دغدغهٔ اول است. اجرای موسیقی‌ها چندان به‌یادماندنی نیست و شوخی‌ها هم به اندازهٔ قسمت اول خنده‌دار نیستند. آنا کندریک نشان می‌دهد خوانندهٔ خوبی است، اما فیلم داستان محکم و قابل‌لمسی ندارد. فیلم در اواخر نسبتی بهبود پیدا می‌کند، اما در بیشتر بخش‌ها ناامیدکننده است....

دنباله‌ای ناهماهنگ که بیش از همه روی شیمی بازیگران و چند اجرای موسیقایی سرگرم‌کننده حساب می‌کند؛ اما قطعاً پله‌ای پایین‌تر از فیلم بی‌دغدغهٔ اول است. اجرای موسیقی‌ها چندان به‌یادماندنی نیست و شوخی‌ها هم به اندازهٔ قسمت اول خنده‌دار نیستند. آنا کندریک نشان می‌دهد خوانندهٔ خوبی است، اما فیلم داستان محکم و قابل‌لمسی ندارد. فیلم در اواخر نسبتی بهبود پیدا می‌کند، اما در بیشتر بخش‌ها ناامیدکننده است. بازیگرها و موسیقی، که نقطهٔ قوت نسخهٔ اول بودند، در این دنباله آن تأثیر را ندارند. شخصیت بکا (آنا کندریک) کار ویژه‌ای انجام نمی‌دهد و هیچ لحظهٔ به‌یادماندنی‌ای برایش نیست. اسکایلر استین نقشی کم‌اهمیت‌تر دارد که لزوماً نکتهٔ منفی نیست. آدام دیواین و ریبل ویلسون آن‌طور که باید خنده‌دار نیستند، هرچند داستان جانبیِ آن‌ها بیش از بقیه توجه‌ام را جلب کرد. هایلی استاینفلد نیز افزوده‌ای قابل‌قبول است. فیلم احساسی پف‌کرده و سنگین شده؛ بخش‌های جانبی مثل ماجرای امی و بامپر کاملاً غیرضروری و کم‌تأثیر‌اند، به‌ویژه وقتی که ما خیلی کم از جسی و بکا می‌بینیم—گویی آن‌ها قبلاً از هم جدا شده‌اند. مسابقهٔ «ریف‌آف» دردناک است و تقریباً نمی‌بینیم گروه چگونه خود را برای جهانی‌ها آماده می‌کند، جز یک دور همی در اردو. تنها لحظهٔ نسبتاً به‌یادماندنی را می‌توان پایان فیلم دانست، اما حتی آن هم با فینال مسابقات ICCA قسمت اول قابل‌مقایسه نیست. در مجموع، دنباله‌ای که پتانسیل زیادی داشت اما تا حدی آن را از دست داده است. با این حال، عشق و دل‌بستگی به گروهِ بلِاز همچنان پابرجاست. نمره: ★★