فیلم Robin Hood: Prince of Thieves 1991

ماجرای نمادین و قرون وسطایی اوایل دههٔ ۹۰: «رابین هود: شاهزادهٔ دزدها» (۱۹۹۱) «رابین هود: شاهزادهٔ دزدها» محصول ۱۹۹۱ با بازی کوین کاستنر در نقش عنوانی است. کاستنر در اوج خود قرار داشت و در این نقش برجسته ظاهر می‌شود: نه تنها لحظاتی از شادی و آرامش دارد—مثل بازگشت از جنگ‌های صلیبی یا وقت‌گذرانی با ماریان در جنگل شرود—بلکه جنبه‌های دیگر شخصیتش را هم نشان می‌دهد؛...

ماجرای نمادین و قرون وسطایی اوایل دههٔ ۹۰: «رابین هود: شاهزادهٔ دزدها» (۱۹۹۱) «رابین هود: شاهزادهٔ دزدها» محصول ۱۹۹۱ با بازی کوین کاستنر در نقش عنوانی است. کاستنر در اوج خود قرار داشت و در این نقش برجسته ظاهر می‌شود: نه تنها لحظاتی از شادی و آرامش دارد—مثل بازگشت از جنگ‌های صلیبی یا وقت‌گذرانی با ماریان در جنگل شرود—بلکه جنبه‌های دیگر شخصیتش را هم نشان می‌دهد؛ از ناامیدی و خشم گرفته تا غم، انتقام‌جویی، تدبیر و تأمل. اینکه کسی او را خشک یا تک‌بعدی بداند، اغلب سلیقه‌ای است. ماری الیزابت ماسترانتونیو در نقش ماریان با چهره و آرایش متمایزش به‌یادماندنی است هرچند لزوماً برای همه جذابیت ایجاد نکند. مورگان فریمن در نقش آزیم شریک بسیار خوبی برای رابین است، و آلن ریکمن و مایکل ویونکوٹ به‌ترتیب به‌عنوان شریف ناتینگهام و گای آو گیزبورن دشمنان مؤثری‌اند. کریستین اسلیتر، نیک بریمبل و مایکل مک‌شین نیز در نقش‌های یاران رابین حضور دارند که دو نفر از آن‌ها جان کوچک و فریر تاک هستند. برایان بلِسِد هم در صحنه‌های محدودش بازی اغراق‌آمیزی دارد که گاهی جذاب است. فیلم از نظر لحن دچار نوسان است: گاهی جدی و خشن و در عین حال گاه کارتونی و اغراق‌شده می‌شود. اجرای ریکمن به‌خصوص نمایشی و پررنگ است که هم سرگرم‌کننده است و هم به تون نامتوازنی می‌افزاید. گِرالدین مک‌ایوان در نقش جادوگر شرور مورتینا، جلوه‌ای ترسناک و گوتیک با طعنهٔ کمیک دارد که از باورپذیریِ نیمه‌تاریخی قصه گاهی کم می‌کند، اما خودش در این نقش عالی است. صحنه‌های شبه کمدی-قهرمانیِ اکشن، مثل پرتاب شدن رابین و آزیم از بالای دیوار قلعه، نمونه‌های دیگری از همین ناهماهنگی‌اند. یکی از نقاط ضعف فیلم طولانی بودن آن است؛ حدود ۲۵ دقیقه می‌توانست کوتاه‌تر باشد. از جایی که گروهی از سلت‌ها به اردو حمله می‌کنند (حدود دقیقهٔ ۹۵) فیلم برای بسیاری تبدیل به یک کشدارۀ خسته‌کننده می‌شود و چند‌پردهٔ پایانی دیگر همان گیرایی اوایل را ندارند. با این حال اگر به اکشنِ قرون وسطایی علاقه دارید، بخش‌های فراوانی برای تماشا هست—به‌ویژه «اکت اول» فیلم و سکانس‌های متعددی در جنگل شرود که از نقاط قوت اثرند. حضور یک بازیگر مشهور در سکانسِ پایانی نیز لطیفه‌ای خوشایند است. از نظر طراحی تولید و موسیقی فیلم قابل قبول است؛ فضاسازی و ساخت صحنه‌ها خوب‌اند و موسیقی در بافت فیلم جایگاه مناسبی دارد. اما فیلمنامه و کارگردانی چنان برجسته نیستند و فیلم در مجموع بیشتر یک درامِ تاریخی فرمولی و آزاداً اقتباس‌شده است تا اثر تکان‌دهنده‌ای هنری. ضعفِ لهجهٔ کاستنر برای برخی مخاطبان حواس‌پرت‌کننده است و به‌نظر برخی تماشاگران، شیمی و جاذبهٔ او با ماسترانتونیو به‌خوبی شکل نگرفته است. به‌طور خلاصه: «رابین هود: شاهزادهٔ دزدها» فیلمی سرگرم‌کننده و نمادین از سینمای اوایل دههٔ ۹۰ است که با بازی‌های ماندگارِ مکمل—به‌ویژه آلن ریکمن و مورگان فریمن—قابلیت جذب دارد، اما لحن نامتوازن و نهایی کشدار آن را از تکامل کامل بازمی‌دارد. مدت زمان فیلم ۱۴۳ دقیقه است و عمدتاً در انگلستان (و بخشی هم در فرانسه) فیلم‌برداری شده است. آهنگ پایان‌بندیِ «(Everything I Do) I Do It for You» از برایان آدامز نیز بین مخاطبان محبوب است. نمره‌های انتهای نقدها: B/B- و حدود 2.75/5.