فیلم Indiana Jones and the Temple of Doom 1984

بهترین فیلم این مجموعه «رنجرها» فیلم فوق‌العاده‌ای بود اما در بخش‌هایی کند می‌شد و ضرب‌آهنگ فیلم لطمه می‌دید — می‌شناسم کسانی را که وقتی ایندی و صلاح چاه ارواح را کشف می‌کنند، فیلم را جلو می‌زنند و از صحنهٔ درگیری در هواپیما دوباره تماشا را آغاز می‌کنند. اما «معبد مرگ» یک سرسره‌سواری بی‌وقفه است — ماجراجویی هیجان‌انگیز، خشن و خنده‌دار. به نظر من بهترین فیلم اکشن اسپیلبرگ...

بهترین فیلم این مجموعه «رنجرها» فیلم فوق‌العاده‌ای بود اما در بخش‌هایی کند می‌شد و ضرب‌آهنگ فیلم لطمه می‌دید — می‌شناسم کسانی را که وقتی ایندی و صلاح چاه ارواح را کشف می‌کنند، فیلم را جلو می‌زنند و از صحنهٔ درگیری در هواپیما دوباره تماشا را آغاز می‌کنند. اما «معبد مرگ» یک سرسره‌سواری بی‌وقفه است — ماجراجویی هیجان‌انگیز، خشن و خنده‌دار. به نظر من بهترین فیلم اکشن اسپیلبرگ است. خشونت، وحشت، احساسات، هیجان، کمدی — «معبد» همه را دارد! و حتی بیشتر! جان ویلیامز موسیقی فوق‌العاده‌ای با رنگ‌ و بوی هندی ساخته که به‌خوبی توسط ارکستر سمفونیک لندن اجرا شده و احتمالاً از نظر من محبوب‌ترین سِکور فیلم‌های این مجموعه هم هست. ایندی در این ماجراجویی سخت کتک می‌خورد و معروف است که آستین پیراهنش پاره می‌شود — در حالی که در بازنگری ملایم‌تر «رنجرها» یعنی «آخرین جنگ صلیبی»، او فقط کمی خاک روی کلاهش می‌گیرد. این فیلم گردبادی از انرژی است. عاشقش هستم! هم‌زمان هم تیره‌تر و هم مضحک‌تر از دو فیلمِ دیگر مجموعه، «معبد مرگ» در کودکی از همه بیشتر مورد علاقه‌ام بود. اما اکنون که بزرگ‌تر شده‌ام، به نظر می‌رسد از نظر عینی ضعیف‌ترین فیلم سه‌گانه باشد؛ با این حال بخش‌های بسیار به‌یادماندنی و دوست‌داشتنی‌ای دارد. امتیاز نهایی: دو و نیم ستاره — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل کاملاً موفق نیست. اسپیلبرگ در اوجی اغراق‌آمیز و پرانرژی است! پیش از انتشار طولانی‌مدت قسمت چهارم، «معبد مرگ» اغلب ضعیف‌ترین بخش مجموعه قلمداد می‌شد، اما به‌نظرم با گذشت زمان پخته‌تر شده است. اگر صادقانه نگاه کنیم، تنها خطای عمدهٔ «معبد مرگ» این است که به‌خوبیِ «رنجرها» نیست. اما از آنجا که فیلمِ اول به سطح کلاسیک دست یافته، نقد کردن دومین فیلم به‌خاطر این مقایسه منصفانه نیست. «معبد مرگ» یک سرسره‌سواری پرهیاهو است، پر از صحنه‌های هیجان‌انگیز و آتشین که می‌تواند هر فیلم اکشن-ماجرایی را زینت دهد. سکانس‌ها واقعاً سرگرم‌کننده‌اند؛ فرار با قایق نجات از هواپیمای در حال سقوط، سوارکارِ واگن معادن و صحنهٔ پل که خالصِ جذابیتِ نوجوانانه است. گرچه فیلم پر از حال‌وهوای تاریک و تهدیدآمیزی است (که منجر به رده‌بندی PG-13 شد)، اما لذت فیلم به‌مراتب بیشتر از وحشتی است که بعضی صحنه‌ها ممکن است برای تماشاگران جوان ایجاد کند. در این فیلم هریسون فورد بهترین اجرای خود در نقش ایندیانا جونز را ارائه می‌دهد؛ قصه از او شخصیتی انسانی‌تر می‌طلبد که فورد به‌خوبی آن را ایفا می‌کند. او از نظر فیزیکی در فرم عالی است و تعامل شوخ‌طبعانه‌اش با شورت‌رَوند حس دوستی ملموسی ایجاد می‌کند که روی پرده خوب جواب می‌دهد. کیت کاپ‌شاو طبیعتاً نمی‌تواند به اجرای درخشان کارن آلن در نقش ماریون راون‌وود در «رنجرها» نزدیک شود؛ جایی که ماریون پرانرژی و سرسخت بود، ویلی اسکاتِ کاپ‌شاو بیشتر ترسو و متکی به تیزهوشی ایندی برای نجات است، اما او هم عملکرد قابل قبولی دارد و از نظر ظاهری جذاب است. «ایندیانا جونز و معبد مرگ» در گیشه موفق بزرگی بود و این موفقیت به اسپیلبرگ اجازه داد تا سپس دو درام بسازد: «امپراتوری خورشید» و «رنگ بنفش». او بعداً با سومین فیلم ایندیانا بازگشت تا آن سه‌گانهٔ شگفت‌انگیز را کامل کند؛ که «معبد مرگ» در میان آن سه‌گانه نقش گوشتِ اصلی را دارد. امتیاز: ۸٫۵ از ۱۰ تماشای قابل‌قبولی است؛ ممکن است دوباره ببینم، اما فقط به طرفداران بزرگ ایندیانا جونز توصیه می‌کنم. این فیلم در جنبهٔ نگارش و شخصیت‌پردازی نسبت به پیش‌درآمدش ضعیف‌تر است. با تغییر نقش زن اصلی، ویلی شخصیتی آزاردهنده و گاهی اعصاب‌خردکن است و شاید فیلم با حذف او بهتر هم بشود. شورت‌رَوند سرگرم‌کننده است، اما آن‌قدر نیست که فیلم را نجات دهد. فضای فیلم در جاهایی تاریک‌تر از آن است که به‌طرز مؤثری خنده‌دار باشد. من نمی‌گویم فیلم بدی است، اما من طرفدار پر و پا قرص ایندیانا جونز نیستم و این قطعاً ضعیف‌ترینِ چهار فیلم است. متأسفانه فیلم مسیر ستاره‌سازیِ کودکانه را در پیش گرفت — چیزی که یا آن را دوست دارید یا نه. هرچند شورت‌رَوند (کی هوآی کوان) به اندازهٔ خیلی‌ها آزاردهنده نیست، اما همچنان نسبتاً پیوسته آزاردهنده است و به‌نظر من باعث شده فیلم ضعیف‌تر شود. بجز حضور فیل، فیلم از نظر عمق بازیگری به پای فیلم اول نمی‌رسد — کیت کاپ‌شاو تقریباً در نقش ویلی اسکات به شکلی اسلپ‌استیکی بازی می‌کند و داستان چندان قوی نیست؛ ماجرای جست‌وجوی سنگ‌های باستانی که همراه با کودکانی ربوده‌شده برای زندگی کشاورزان بسیاری حیاتی‌اند. پایانِ سرسره‌مانند فیلم هنوز هم جزو افسانه‌های هالیوودی است — و فیلم به‌خوبی ساخته شده و قصه‌ای مرتب دربارهٔ برخورد فرهنگ‌ها با دُزی عرفان و بارِ استعمارگرایانه را ارائه می‌دهد و فورد قطعاً جذابیت فراوانی دارد. سرگرم‌کننده است، اما به‌تمامی «رنجرها» نیست.