فیلم Dog Eat Dog 2016

ساختهٔ ۲۰۱۶ به کارگردانی پاول شرایدر، «سگ، خورندهٔ سگ» رویدادهایی را در حومهٔ کلین‌لند روایت می‌کند که در آن سه خلافکار کم‌درآمد و سابقه‌دار (نیکلاس کیج، ویلم دفو و کریستوفر متیو کوک) به‌خاطر دستمزد از سوی یک مافیوزو مأمور می‌شوند نوزاد یک گانگستر رقیب را ربایش کنند. آثار شرایدر اغلب با موضوعاتی مثل مذهب مسیحی و وسواس‌های جنسی (پورنوگرافی، باشگاه‌های استریپ، فحشا، برهنگی و...) سروکار دارند،...

ساختهٔ ۲۰۱۶ به کارگردانی پاول شرایدر، «سگ، خورندهٔ سگ» رویدادهایی را در حومهٔ کلین‌لند روایت می‌کند که در آن سه خلافکار کم‌درآمد و سابقه‌دار (نیکلاس کیج، ویلم دفو و کریستوفر متیو کوک) به‌خاطر دستمزد از سوی یک مافیوزو مأمور می‌شوند نوزاد یک گانگستر رقیب را ربایش کنند. آثار شرایدر اغلب با موضوعاتی مثل مذهب مسیحی و وسواس‌های جنسی (پورنوگرافی، باشگاه‌های استریپ، فحشا، برهنگی و...) سروکار دارند، همان‌طور که در «هاردکور» (۱۹۷۹)، «کت پیپل» (۱۹۸۲) و «اتو فوکاس» (۲۰۰۲) دیده می‌شود. در «سگ، خورندهٔ سگ» هم با همان دغدغه‌ها روبه‌رو هستیم، اما فیلم شوخ‌طبعی سیاه را با درام شهری، رک‌گویی و هیجان‌های جنایی ترکیب می‌کند. فیلم خشن، بامزه، زشت و عجیب‌وغریب است، و در پس همهٔ این عناصر یک رشتهٔ معنوی نیز جریان دارد. می‌توان آن را به درام/تریلرهای جنایی دههٔ ۹۰ مثل «Pulp Fiction» (۱۹۹۴)، «Mojave Moon» (۱۹۹۶) و «The Way of the Gun» (۲۰۰۰) تشبیه کرد. هرچند به پای «Pulp Fiction» نمی‌رسد، اما از دو فیلم دیگر سرگرم‌کننده‌تر است. با توجه به کارنامهٔ شرایدر، به‌نظر می‌رسد چیزهای بیشتری در فیلم نهفته است که در نگاه اول دیده نمی‌شود و ممکن است با بازبینی دوباره امتیازم را بالاتر ببرم؛ اما از سوی دیگر ممکن است صرفاً تلاشی برای ساخت فیلمی «باحال» و مرزدار باشد که چندان دوام نیاورد. قضاوت با تماشاگر است. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۳ دقیقه است و بخش‌هایی از آن در شمال‌شرقی اوهایو (کلیولند و شفیلد لیک) و تمپا، فلوریدا (صحنه‌های رستوران، خیابان و آسمان‌شهر شبانه) فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه را ادوارد بانکر براساس رمانی از متیو وایلدر نوشته است. نمره: B- «سگ، خورندهٔ سگ» کاملاً افتضاح نیست، اما باور اینکه همین کارگردانی آن را ساخته که «First Reformed» را ساخته دشوار است. در این فیلم تقریباً هیچ شخصیت قابل‌دوستی وجود ندارد و گرچه فیلم‌ساز موظف نیست شخصیت‌های دوست‌داشتنی خلق کند، اما گذراندن بیش از ۹۰ دقیقه تماشای پی‌درپی افراد ناخوشایند کار دشواری است. امتیاز نهایی: ★★½ — جنبه‌هایی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کلیت چندان موفق عمل نکرد.