فیلم Madeline’s Madeline 2018

به نظرم بخشی از مشکل من با این فیلم این بود که هرچقدر کلِ ایده — یا ایده درونِ آن — قرار بوده تجربی باشد، برایم اهمیتی نداشت دربارهٔ شخصیتِ عنوانی (هلنا هاوارد). شروعش هم با جملهٔ «تو گربه نیستی، تو داخلِ گربه‌ای» خوب نبود — تصویری که اصلاً نمی‌خواستم به ذهنم بیاید! به هر حال او می‌خواهد بازیگر شود و حاضر است برای رسیدن...

به نظرم بخشی از مشکل من با این فیلم این بود که هرچقدر کلِ ایده — یا ایده درونِ آن — قرار بوده تجربی باشد، برایم اهمیتی نداشت دربارهٔ شخصیتِ عنوانی (هلنا هاوارد). شروعش هم با جملهٔ «تو گربه نیستی، تو داخلِ گربه‌ای» خوب نبود — تصویری که اصلاً نمی‌خواستم به ذهنم بیاید! به هر حال او می‌خواهد بازیگر شود و حاضر است برای رسیدن تلاش کند، که وقتی در میان نگرش‌ها و جاه‌طلبی‌هایی قرار دارد که احتمالاً علیه موفقیتش‌اند، کار آسانی نیست. انصافاً اجرای هاوارد خیلی طبیعی است — فقط دختری است که سعی می‌کند به مقصودش برسد در حالی که با مسائل زندگی شخصی‌اش سر و کله می‌زند؛ فیلم‌برداری هم به‌صورت همدلانه و گسسته انجام شده تا کل اثر حسِ بداهه‌پردازی زنده‌ای داشته باشد و داستانش (تا حدی) باز شود. مشکل این نیست که ساختار سنتی ندارد؛ بلکه این است که با اصرار بر مخالفت با ساختار، عملاً نتوانست نکات مثبتی دربارهٔ آنچه می‌خواسته باشد — و برای چه مخاطبی ساخته شده — ارائه دهد. فیلم تصادفی، عجیب و گاهی شخصیت‌پرداز است، اما در نهایت فراموش می‌کند نقطه‌ای برای اتصالِ عاطفی تماشاگر فراهم کند. برای من اهمیتی نداشت و شاید اصلاً لازم هم نبود. ارزش دیدن دارد؛ بامزه و خارج از چارچوب است، اما فکر می‌کنم کمی بیش از حد خودخواهانه است. فیلم مادلینز مادلین را دیدم، عمدتاً چون از فیلم بعدی جوزفین دکر، «شرلی»، خوشم آمده بود. این فیلم تلاش می‌کند موضوعات زیادی را پوشش دهد — نژاد، سلامت روان، بلوغ، تنش‌های مادر–دختری و لایه‌ای از تئاترِ فرامتنی — که هرچند جسورانه است، اغلب طوری به نظر می‌رسید که بیش از حد سعی دارد خود را مهم نشان دهد. با این حال، اجرای هلنا هاوارد فوق‌العاده است؛ یک اجرای درخشان، سرشار از خامی و شدت که تمام آشفتگی فیلم را سرپا نگه می‌دارد. میراندا جولی در اینجا به‌طرز عجیبی زیر فشارِ کارگردانی قرار گرفته و در فیلمی که باید اجازهٔ بداهه‌پردازی و رهایی احساسی بدهد — چیزی که او در آن تبحر دارد — تا حدی محصور شده است. ایده کم نیست و قطعاً فیلمی جالب است، اما برای من بیشتر تحسینِ جسارتِ فیلم را برانگیخت تا لذتِ کامل از تجربهٔ تماشای آن.