فیلم The Gray Man 2022

«The Gray Man» سکانس‌های اکشن چشمگیری دارد، اما در مجموع تجربهٔ سینمایی خسته‌کننده‌ای است. بیشتر صحنه‌های اکشن با تدوین شلخته و نبود نورپردازی مناسب لطمه خورده‌اند و هر نکتهٔ مثبت فیلم را تحت‌الشعاع قرار داده‌اند. بازیگران توانمند تا جای ممکن از پس نقش‌هایشان برمی‌آیند، اما این کافی نیست که فیلم را سرگرم‌کننده کند. آنا د آرماس جز چند حرکت فراموش‌شدنی — مثل زدن تیر بی‌حس‌کننده...

«The Gray Man» سکانس‌های اکشن چشمگیری دارد، اما در مجموع تجربهٔ سینمایی خسته‌کننده‌ای است. بیشتر صحنه‌های اکشن با تدوین شلخته و نبود نورپردازی مناسب لطمه خورده‌اند و هر نکتهٔ مثبت فیلم را تحت‌الشعاع قرار داده‌اند. بازیگران توانمند تا جای ممکن از پس نقش‌هایشان برمی‌آیند، اما این کافی نیست که فیلم را سرگرم‌کننده کند. آنا د آرماس جز چند حرکت فراموش‌شدنی — مثل زدن تیر بی‌حس‌کننده به ناحیهٔ پشت — چندان در یاد نمی‌ماند. فیلم کند و یکنواخت است؛ مشت‌ها، لگدها و کشته‌ها کمابیش رضایت‌بخش نیستند و «The Gray Man» با ضربه‌ای ناتمام وارد می‌شود و پتانسیلش را هدر می‌دهد. فیلم انرژی و اکشن انفجاری خصوصیات آثار روسوها را دارد که برای اکثریت مخاطبان کافی است تا علی‌رغم فیلمنامه‌ای کلیشه‌ای و قابل‌پیش‌بینی سرگرم شوند. گاهی حرکات زیاد دوربین هماهنگی مبارزات را خراب می‌کند، اما پایدار نیست. جدا از جنبه‌های فنی، موفقیت فیلم تا حد زیادی به بازی‌های خوب بازیگران و شیمی بین آن‌ها بستگی دارد. رایان گاسلینگ نشان می‌دهد نقش قهرمان اکشن را خوب اجرا می‌کند، کریس ایوانز از نقش شرور خوش می‌گذراند، آنا د آرماس به‌عنوان همراهی سخت‌‌دل جذاب است و جسیکا هن‌ویک کم‌استفاده شده—او لیاقت نقش‌های بزرگ‌تری را دارد. دیدن فیلم روی پرده سینما در صورت امکان توصیه می‌شود. حداقل این تلاش تازهٔ نتفلیکس کمی چشم‌نواز است؛ رایان گاسلینگ که سن‌ و سالی ندارد و کریس ایوانز کمی اغراق‌آمیز خوش‌قواره‌اند، اما بقیهٔ فیلم حتی با استانداردهای خودشان نیز تکراری است. فیلم با آزاد شدن جوانی از زندان توسط «فیتزروی» (تامmy لی جونز) شروع می‌شود تا به گروه ضربت نخبهٔ سیا بپیوندد. او که «سیکس» نام دارد، ماموریت اولش شبیه سکانسی از «مکانیک» است: باید یک همکار سابق را از بین ببرد. ماجرا ساده به‌نظر می‌رسد تا اینکه متوجه می‌شود رئیس جدیدش «کارمایکل» فاسد است. از آن به بعد مجموعه‌ای صحنه‌های طولانی به سبک «جان ویک» دنبال می‌شود، چون هرچقدر این عملیات سیا مجهز باشد، قادر به گرفتن سیکس نیست. در ادامه هانسن (ایوانز) وارد می‌شود، نیستی یک خالهٔ دست‌رسِ شخص مهم را می‌رباید تا فشار بیاورد؛ قتل‌عام گسترده اتفاق می‌افتد و بناهای زیبا در پراگ و کرواسی به ویرانه تبدیل می‌شوند. تصاویر نشان‌دهندهٔ سیاهی از سیاست که خارج از کنترل به ویرانی می‌پردازد؛ این سناریو چندان قابل‌باور نیست. تعقیب و گریز، درگیری‌های مسلحانه و جلوه‌های آتش‌بازی فراوان است، اما این‌ها برای جبران فیلمنامهٔ نسبتاً معمولی و داستان‌هایی که قبلاً بهتر بیان شده‌اند کافی نیست. اگر فرصت دیدن در سینما پیش آمد، می‌توانید تجربه‌اش کنید؛ اما در تلویزیون صرفاً مصرفی و فراموش‌شدنی خواهد بود. اگر انتظار دارید «The Gray Man» چیزی فراتر از یک محصول معمولی نتفلیکس باشد، ناامید خواهید شد. این هم یک فیلم جاسوسی-اکشن دیگر است که هیچ چیز نوآورانه‌ای ارائه نمی‌دهد؛ همهٔ کلیشه‌ها و ترفندهایی که پیش‌تر دیده‌ایم اینجا هم هست: عوامل بسیار حرفه‌ای، صحنه‌های مبارزهٔ حساب‌شده، تاکتیک‌های فریب، مأموران بدون نام، سازمانی که مأمورانش را حذف می‌کند، تیم‌های قابل‌صرفه‌جویی و توطئه‌های فراوان. تنها نکتهٔ جذاب فیلم گاسلینگ است که خونسردی خود را حفظ می‌کند؛ متأسفانه فیلمنامه مملو از کلیشه‌هاست. آنا د آرماس هم هر جا می‌رود حضور پررنگی دارد، اما این فیلم بیشتر از آنکه عمیق باشد، یک پاپ‌کورن‌فیلمِ سرگرم‌کننده و بدون توقع است که از لحاظ سرگرمی خوب عمل می‌کند. هر کسی که فکر می‌کند سیا فراتر از آن است که تاریخ واقعی‌اش نشان می‌دهد، بهتر است نگاهی واقعی‌تر به سوابقش بیندازد. کنار گذاشتن تلاش پیش‌پاافتادهٔ فیلم برای سفیدنمایی این سازمان، چیز زیادی برای عرضه وجود ندارد. این اثر نمونه‌ای از اکشن آمریکایی است که سنگین، بی‌رحم و بدبینانه است؛ روایت تا حدی پرداخت‌شده اما چون چیز زیادی برای ارائه نیست، تنها به شکلِ فوراً قابل‌تماشا و به‌سرعت فراموش‌شدنی باقی می‌ماند. اگر دنبال اکشن ساده هستید و پیام‌های ظریف فیلم را نادیده می‌گیرید، تماشای آن قابل تحمل است. به‌طور کلی، بودجهٔ بزرگ، ستارگان و اکشن پرهزینه بیشتر شبیه تقلیدی از فرنچایزهای دیگر به‌نظر می‌رسند تا موفقیت مستقل. «The Gray Man» انگار از ترکیب «سریع و خشن»، «تیکن» یا «جان ویک» و سبک‌های مایکل بی ساخته شده است. اکشن پرتعداد و دیالوگ‌های نه‌چندان جدی تلاش دارند فیلم را جدی جلوه دهند. فیلم بدی نیست؛ چیدمان مبارزات خوب و فهرست بازیگران ستاره‌دار قابل‌توجه است، اما شرور بازی‌شده توسط کریس ایوانز گاهی به حد اغراق‌شده‌ای می‌رسد. خواستم امتیاز بالاتری بدهم، اما در نهایت اثر کم‌می‌آورد. فیلم همهٔ مؤلفه‌های لازم برای تبدیل شدن به یک اثر باکیفیت را دارد، اما در عمل تنها یک پاپ‌کورن‌فیلمِ قابل‌تماشا از کار درآمده است. رایان گاسلینگ بازی سرگرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهد؛ رابطهٔ او با بازیگر جوان فیلم یادآور همکاری‌اش در آثار قبلی است. کریس ایوانز و آنا د آرماس نیز از نکات مثبت‌اند. فضاسازی جهانی داستان جذاب است و صحنه‌های اکشن ـ جز یک سکانس چتربازی ـ رضایت‌بخش‌اند. در مجموع از فیلم لذت بردم، اما می‌توانست به اثر ماندگارتری بدل شود. برای بعضی مخاطبان «The Gray Man» بسیار سرگرم‌کننده و حتی تکرارپذیر است؛ عده‌ای فیلم را چندبار دیده‌اند. جلوه‌های بصری و افکت‌ها عمدتاً با کیفیت‌اند و به شدت فیلم را پرتنش می‌کنند، هرچند بعضی صحنه‌ها از نظر بصری شلوغ‌اند و روایت شبیه بسیاری از تریلرهای اکشن-جنایی دیگر است. بودجهٔ بسیار بالا نیز از نکات قابل‌ذکر است. در مجموع، فیلم سرگرم‌کننده با تصاویر چشم‌نواز و سکانس‌های اکشن شدید است، اما فیلمنامه متوسط و بودجهٔ بیش از حد آن قابل‌انتقاد است. برای طرفداران اکشن ارزش یک یا دو بار دیدن را دارد.