فیلم The Vatican Tapes 2015

شاید امتیازش کمی بیش از حد باشد. فیلم مشکلات زیادی دارد. مایکل پِنا (که معمولاً بازی‌اش را دوست دارم) در این فیلم خشک بازی کرده — نه منظورم شوخی‌ای از این دست نیست، فقط معلوم است که خیلی جدی نگرفته و انگار فقط از روی وظیفه بازی کرده. حضور دجیمون هونسو هم دلیل دیگری برای دیدن فیلم بود، اما او فقط چند دقیقه در فیلم ظاهر...

شاید امتیازش کمی بیش از حد باشد. فیلم مشکلات زیادی دارد. مایکل پِنا (که معمولاً بازی‌اش را دوست دارم) در این فیلم خشک بازی کرده — نه منظورم شوخی‌ای از این دست نیست، فقط معلوم است که خیلی جدی نگرفته و انگار فقط از روی وظیفه بازی کرده. حضور دجیمون هونسو هم دلیل دیگری برای دیدن فیلم بود، اما او فقط چند دقیقه در فیلم ظاهر می‌شود. تصاویر زیبا هستند، اما تدوین نامنظمی دارد؛ کسی که فیلم را تدوین کرده نتوانسته روایت را روان کند و انگار عمداً سعی کرده فیلم را تا حد امکان کوتاه نگه دارد و از صحنه‌ای به صحنهٔ بعد پرش کند تا زمان مرده‌ای باقی نماند. مدت زمان فیلم زیر ۹۰ دقیقه است (تیتراژ حدود دقیقهٔ ۸۳ شروع می‌شود). غافلگیری چندانی در فیلم نیست؛ ایدهٔ پایان خوب بود اما بسیار شتاب‌زده اجرا شده. لازم به ذکر است که برخلاف آنچه در خلاصهٔ داستان گفته شده، این فیلم از نوع «فاند فوتیج» (found footage) نیست. فیلم ترسناک نسبتاً موفقی است با داستان جالبی که ورود و تولد ضدّ مسیح را نمایش می‌دهد. البته این اثر قطعاً در بین بهترین فیلم‌های ترسناک قرار نمی‌گیرد، اما به‌عنوان نمایشی جذاب من را برای مدت نسبتاً طولانی خسته نکرد. اگر از طرفداران فیلم‌های مربوط به جن‌گیری هستید، دیدن این فیلم ارزش دارد. از آن انتظار معجزه نداشته باشید، اما برای یک اثر متوسط رو به خوب کافی است. یک فیلم ترسناک نوجوان‌پسند دیگر که دنبال‌کنندگان آثار جدی را راضی نخواهد کرد. به نظر می‌رسد تب فیلم‌های ترسناک نوجوانانه واقعاً ریشه‌ دوانده است. شخصاً علاقه‌ای به این زیرژانر ندارم؛ برای من فیلم ترسناک یا باید واقعاً ترساننده و آزاردهنده باشد یا اساساً شایستگی نام «ترسناک» را ندارد. اگر هدف سازندگان این بوده که زوج‌های نوجوان ۱۵ ساله را ترغیب کنند با بهانهٔ ترس به سینما بیایند و شاید دنبال بغل گرفتن‌های شیرین باشند یا گروهی بخواهند ببینند چه کسی بیشتر می‌ترسد، شاید به هدف‌شان رسیده‌اند. برای کسی مثل من که سال‌ها در محیط کلیسای کاتولیک حضور داشته و روحانیان زیادی را از نزدیک دیده، فهمیدن «هیجان» اطراف جن‌گیری کمی دشوار است. می‌دانم که جن‌گیری یکی از آیین‌های مخصوص در کلیساست که حتی بسیاری از کاتولیک‌ها هم کم‌وبیش با جزئیاتش آشنا نیستند، ولی این به خاطر رازداری و محافظت از فرد درگیر است، نه نمایش رسمی و نمایشی که سینما ارائه می‌دهد. کاتولیک‌های مطلع می‌دانند جن‌گیری آیینی خاص و محتاطانه است و کسی که آن را انجام می‌دهد یک روحانی عجیب‌وغریب نیست، بلکه کشیشی آموزش‌دیده است. سینما اما همیشه آیین‌های مذهبی را به نمایش‌گرهای پر زرق‌وبرق تبدیل می‌کند که با واقعیت فاصله دارد اما مخاطب را سرگرم می‌کند. مارک نِولداين (Mark Neveldine) کارگردانی نیست که جدی گرفته شود؛ تا حالا فیلم‌های چندان قابل قبولی نساخته. بازیگران خوبی در فیلم حضور دارند — دجیمون هونسو، داگِری اسکات، مایکل پِنا — اما از آنها استفادهٔ درستی نشده است. متن ضعیف است، شخصیت‌ها بدساخته‌اند و روایت صرفاً بهانه‌ای شده برای صحنه‌های جن‌گیری. استفاده از نوارهای ویدیویی (VCR) هم کلیشهٔ قدیمی ژانر وحشت است که این فیلم را به یاد آثار دیگری می‌اندازد که صادقانه بگویم بهتر از این کار شده‌اند.