فیلم Mannequin 1987

وقتی به چشمانت نگاه می‌کنم، بهشتی می‌بینم. «مانکن» یا فیلمی دلنشین و نوستالژیک است — یا تجربه‌ای پوچ و بی‌محتوا که جنبه‌های بد سینمای دهه ۱۹۸۰ آمریکا را نشان می‌دهد. از میان همه کمدی‌های نوجوانانه و فیلم‌های «برَت پک» که در آن دهه سیل‌وار آمدند، «مانکن» ظاهراً فیلمی است که طرفدارانش قطبی‌اند: یا عاشقش می‌شوی یا از آن و هرچه نماینده‌اش است متنفر می‌شوی. پس چگونه باید...

وقتی به چشمانت نگاه می‌کنم، بهشتی می‌بینم. «مانکن» یا فیلمی دلنشین و نوستالژیک است — یا تجربه‌ای پوچ و بی‌محتوا که جنبه‌های بد سینمای دهه ۱۹۸۰ آمریکا را نشان می‌دهد. از میان همه کمدی‌های نوجوانانه و فیلم‌های «برَت پک» که در آن دهه سیل‌وار آمدند، «مانکن» ظاهراً فیلمی است که طرفدارانش قطبی‌اند: یا عاشقش می‌شوی یا از آن و هرچه نماینده‌اش است متنفر می‌شوی. پس چگونه باید درباره‌اش نقد نوشت؟ اگر قبلاً آن را دیده‌اید، نیازی به راهنمایی من ندارید — ذهن‌تان شکل گرفته است. اگر ندیده‌اید و به آثار دهه ۱۹۸۰ علاقه‌مندید، بد نیست تماشا کنید. به‌هیچ‌وجه وحشتناک نیست و برای طرفداران کیم کاترال و اندرو مک‌کارتی ارزش دیدن دارد تا ببینند چگونه با شخصیت‌های اصلی نسبتاً کم‌پرداخته کنار می‌آیند. فیلم سبک و شاد است، اما بله، خالی از عمق است؛ کلیشه‌ها همراه با یکی از بدترین اجراهای جیمز اسپیدر کمکی به اوضاع نمی‌کند. موسیقی متن قابل قبول است و قطعهٔ پاورپاپ «Nothing’s Gonna Stop Us Now» از استارشیپ برجسته است، و لباس‌ها کاملاً نمادِ دورهٔ خود هستند. طبعاً نباید خیلی جدی‌اش گرفت؛ پر از اشکال است، ولی طرفداران خودش را دارد. شاید شما هم یکی از آن‌ها شوید، یا از دیدنش پشیمان شوید — شانستان را امتحان کنید. ۵/۱۰ «مانکن» کاملاً پُرِ شعار و احمقانه است، اما نمی‌توانم انکار کنم که سرگرم‌کننده و سبک است؛ به نوع خود دوست‌داشتنی هم هست. اندرو مک‌کارتی و کیم کاترال هر دو در نقش‌های خود مناسب‌اند؛ باقی بازیگران هم معمولاً خوب ظاهر می‌شوند و مشاچ تیلور در میان بازیگران برجسته است. خیلی حرف بیشتری برای گفتن نیست؛ فیلم ساده‌ای است و من از تماشای آن لذت بردم. راستی، «Nothing’s Gonna Stop Us Now» یک آهنگ عالی است. پس از درگیری با یک تابلو فروشگاهی، جوانی به نام «جاناتان» (اندرو مک‌کارتی) روز را نجات می‌دهد و به‌واسطهٔ همین اتفاق از صاحبِ فروشگاه (استل گِتی) شغلی می‌گیرد. این موضوع برای رئیس فروشگاه، «ریچاردز» (جیمز اسپیدر)، خوشایند نیست، به‌ویژه وقتی که وی با ویترین‌آرایی‌هایش تأثیر زیادی روی عموم می‌گذارد. برای این مهارت باید از یک مصری باستانی تشکر کند که چند هزار سال پس از مشاجره‌ای با مادرش در معبد ادفو، دوباره تجسد یافته است. او (کیم کاترال) دختری شاد و بانشاط است، اما تنها وقتی تنها هستند زنده می‌شود؛ در غیر این‌صورت، او یک مانکن است. آن‌ها خبر ندارند که «ریچاردز» آدمی دورو است و با صاحب فروشگاه رقیب هم‌دست شده تا آن‌ها را از کسب‌وکار بیرون کنند و مغازه را ارزان بخرند. آیا ویترین‌آرایی او می‌تواند مشتریان جدیدی جذب کند و فروشگاه را نجات دهد قبل از اینکه راز او فاش شود یا او به‌خاطر رفتار وسواسی‌اش نسبت به یک عروسک پلاستیکی تمام‌قد روانهٔ روان‌خانه شود؟ مک‌کارتی احتمالاً از محبوب‌ترین‌های «برَت پک» بود و انرژی شوخ و پرشور خود را به این کمدی نسبتاً تخت و پیش‌بینی‌شده — تقریباً کمدیِ اسلپ‌استیک — می‌آورد که با کیم کاترال هم به‌خوبی جفت می‌شود. از طرف دیگر، اسپیدر واقعاً ضعیف است و جز چند حضور پرانرژی و خاطره‌انگیزِ گتی، دیگران هم چندان درخشان نیستند. فیلم بیشتر به خاطر ترانهٔ پایانی «Nothing’s Gonna Stop Us Now» از استارشِیپ و یک صحنهٔ ویترین با پوست‌های خزدار در ذهن می‌ماند؛ تا همین مقدار هم اوجش است. خلاقیت و محبوبیت این ژانر تا آن زمان به‌مرور در حال افول بود و «مانکن» شاید یکی از گذرا‌ترین نمونه‌ها باشد، اما اگر در یک دههٔ مشخص سن دارید، هنوز لبخند نوستالژیک بر لب می‌آورد.