فیلم The Tempest 2010

فیلمی که نویدبخش به‌نظر می‌رسید اما در پایان بسیار دلسردکننده بود. باید بگویم که من هرگز «طوفان» را کامل نخوانده‌ام و قبل از دیدن فیلم مجبور شدم کمی درباره نمایش‌نامه اصلی مطالعه کنم. شخصاً آثار ویلیام شکسپیر را دوست دارم و چندین نمایش‌نامهٔ او را خوانده‌ام. همچنین دیده‌ام که مدافعان پروپاقرص آثار این نویسندهٔ نامدار گاهی نسبت به اقتباس‌های سینمایی بدبین‌اند. تا حدی می‌توان نگرانی آن‌ها...

فیلمی که نویدبخش به‌نظر می‌رسید اما در پایان بسیار دلسردکننده بود. باید بگویم که من هرگز «طوفان» را کامل نخوانده‌ام و قبل از دیدن فیلم مجبور شدم کمی درباره نمایش‌نامه اصلی مطالعه کنم. شخصاً آثار ویلیام شکسپیر را دوست دارم و چندین نمایش‌نامهٔ او را خوانده‌ام. همچنین دیده‌ام که مدافعان پروپاقرص آثار این نویسندهٔ نامدار گاهی نسبت به اقتباس‌های سینمایی بدبین‌اند. تا حدی می‌توان نگرانی آن‌ها را درک کرد، اما نیاز به اقتباس‌ها، حذف‌ها یا تغییرات را هم می‌پذیرم. شاید بحث‌برانگیزترین تغییر در این اقتباس، تبدیل نقش مرکزی از مرد به زن باشد که در فیلم با بازی درخشان هلن میرن اجرا شده است. فیلم اساساً داستانی را دنبال می‌کند که بسیاری از مخاطبان با آن آشنا هستند: پروسپرا، دوشس میلان، توسط پادشاه آلونسو از ناپل و برادرش آنتونیو از سرزمینش رانده می‌شود. متهم به جادوگری، او به همراه دخترش میراندا فرار می‌کند و به جزیره‌ای می‌رسند که موجودی به نام کالیبان در آن زندگی می‌کند. دوازده سال بعد میراندا به زن جوان و زیبایی بدل شده و سرنوشت بار دیگر به سود پروسپرا می‌وزد وقتی مردانی که او را از قدرت برکنار کرده‌اند با کشتی‌ای گرفتار طوفان می‌شوند و به ناچار در جزیرهٔ او گرفتار می‌شوند. فیلم از نظر تماشاگرپذیری قابل تحمل است، اما یک نقص بزرگ دارد که در اقتباس‌های نمایشی—به‌ویژه اقتباس‌های شکسپیری—متداول است: لحن غالباً تصنعی و بیش از اندازه صحنه‌ای است، در حالی که سینما باید طبیعی‌تر و واقعی‌تر به نظر برسد. اگر می‌خواستم نسخهٔ نمایشی اصلی را ببینم، بلیت تئاتر تهیه می‌کردم. می‌دانم که کارگردان جولی تِیمور می‌کوشیده به دیالوگ‌ها و متن اصلی وفادار بماند، ولی حقیقت این است که لازم بود تغییرات مناسبی در جهت افزایش واقع‌نمایی و اصالت انجام شود؛ هم در متن و دیالوگ‌ها و هم در هدایت بازیگران و ساخت صحنه‌ها. لحن‌های متاثر و دیالوگ‌های پیچیده برای زبان سینما مناسب نیستند. با در نظر گرفتن این نکات، می‌توان فهمید تلاش بازیگران تا چه حد تحت‌الشعاع متن بوده است. بازیگران خوب و توانمندی در فیلم حضور دارند، اما از پس ارائهٔ محصول نهایی‌ای که شایستهٔ توانایی‌هایشان باشد برنمی‌آیند. هلن میرن در نقش پروسپرا از ریسک این انتخاب سربلند بیرون آمده و عملکرد قابل‌قبولی ارائه داده است. جیمون هونسو در نقش کالیبان بیان بدنی قوی و انعطاف صوتی خوبی نشان می‌دهد. بن ویشاو نیز نقش جالب و نسبتاً موفقی دارد، هرچند نقش او بیشتر محدود و بر افکت‌های دیجیتال متکی است. باقی بازیگران نیز عمدتاً همان کاری را انجام می‌دهند که از آن‌ها انتظار می‌رود. در سمت منفی، فلیسیتی جونز حضور و کاریزمای چندانی ندارد و ریو کارنی بیش از حد شیرین و ایده‌آل‌گرا به نظر می‌رسد. از نظر فنی، فیلم در بسیاری جاها ناقص به‌نظر می‌رسد. فیلم‌برداری ضعیف است: جای تعجب است که چرا سراغ نماهای پرجنب‌وجوش، رنگی و چشم‌گیرتر نرفتند تا جلوه‌های CGI قوت بیشتری پیدا کند و مناظر هاوایی بهتر و تاثیرگذارتر به چشم آیند. تدوین متوسط است و ریتم فیلم کند و گاه خسته‌کننده. هرچند برخی لباس‌ها تلاش کرده‌اند حال‌وهوای رنسانس را القا کنند، اما پوشش بازیگران از واقع‌نمایی تاریخی برخوردار نیست. استفادهٔ گسترده از پس‌زمینهٔ سبز دیده می‌شود، اما افکت‌های بصری و صوتی ضعیف و جلوه‌های کامپیوتری (CGI) آماتورگونه‌اند.