فیلم Stranger Than Fiction 2006

ایده‌ای تازه که در عمل کمی خسته‌کننده می‌شود. بهترین نکته فیلم، بازی‌های خوب بازیگران است و به‌ویژه اجرای ویل فرل بسیار چشم‌گیر است. من از جمله کسانی هستم که معمولاً ویل فرل را دوست ندارم—او را گستاخ و اغراق‌آمیز می‌بینم، طوری که گاهی به‌جای تلاش واقعی برای خنداندن، با حرکات و اداهای نمایشی صرفاً دنبال کسب خنده از تماشاگر است. با این حال همیشه استثنائی هم...

ایده‌ای تازه که در عمل کمی خسته‌کننده می‌شود. بهترین نکته فیلم، بازی‌های خوب بازیگران است و به‌ویژه اجرای ویل فرل بسیار چشم‌گیر است. من از جمله کسانی هستم که معمولاً ویل فرل را دوست ندارم—او را گستاخ و اغراق‌آمیز می‌بینم، طوری که گاهی به‌جای تلاش واقعی برای خنداندن، با حرکات و اداهای نمایشی صرفاً دنبال کسب خنده از تماشاگر است. با این حال همیشه استثنائی هم وجود دارد؛ معمولاً آن استثنا در نقش‌های فرعی ظاهر می‌شود—مثل فیلم Old School—اما این‌بار در نقش اصلی رخ می‌دهد. ظاهراً مارک فورستر او را خوب مهار کرده و نتیجه واقعاً شگفت‌انگیز است. فیلم جدی اما بامزه و عجیب‌وغریب است؛ بسیار خنده‌دار و مناسب تماشاگرانی که دوست دارند بدانند آیا خلقت‌های یک نویسنده می‌توانند جان بگیرند. فیلمنامه‌ای خیال‌پردازانه دارد و با کسانی هم‌دلی می‌کند که ممکن است بعد از گذاشتن کتابی کنار بگذارند و بابت رها شدن شخصیت‌ها در وضعیت بد احساس گناه کنند—خصوصاً اگر تصور کنند آن شخصیت‌ها واقعی‌اند و امکان دارد در همان حالت گیر کنند. این فیلم برای هر کسی که تا به حال داستان نوشته و احساس «خدا بودن» به خاطر تسلط بر شخصیت‌هایش را تجربه کرده جذاب است، و این موضوع را به مسخره‌ترین و در عین حال بامزه‌ترین شکل ممکن نشان می‌دهد.