فیلم My Old Ass 2024

فیلم My Old Ass حسابی سرگرم‌کننده است؛ دیالوگ‌های سریع و جذابش ضرب‌آهنگی دلپذیر به فیلم می‌دهند و در عین حال حس آرامی هم دارد. ظاهر و رفتار شخصیت‌ها بسیار طبیعی است—مثلاً موهای الیوت هیچ‌وقت بی‌نقص نیست—و به همین دلیل فیلم حس «سینمایی‌بودنِ مصنوعی» را ندارد و باورپذیری داستان را افزایش می‌دهد. ایده مرکزی فیلم بسیار وسوسه‌انگیز است: چه‌کس دوست ندارد بداند در آینده باید از چه...

فیلم My Old Ass حسابی سرگرم‌کننده است؛ دیالوگ‌های سریع و جذابش ضرب‌آهنگی دلپذیر به فیلم می‌دهند و در عین حال حس آرامی هم دارد. ظاهر و رفتار شخصیت‌ها بسیار طبیعی است—مثلاً موهای الیوت هیچ‌وقت بی‌نقص نیست—و به همین دلیل فیلم حس «سینمایی‌بودنِ مصنوعی» را ندارد و باورپذیری داستان را افزایش می‌دهد. ایده مرکزی فیلم بسیار وسوسه‌انگیز است: چه‌کس دوست ندارد بداند در آینده باید از چه اشتباهاتی اجتناب کند؟ در همان حال که لایه‌ی سطحیِ تفریحی داستان جذاب است، سازنده و فیلمنامه‌نویس مگان پارک از ما می‌خواهد درباره‌ی تعادل ظریف بین تجربه‌ی زیسته که می‌تواند هم هدیه باشد و هم بار، تأمل کنیم. خلاصه‌ی داستان: الیوت ۱۸ ساله (با بازی میزِی استلا) دختر یک کشاورز زغال‌اخته کانادایی است که قرار است به تورنتو برود و وارد دانشگاه شود. او و دوستانش برای جشن تولدش از قارچ‌های توهم‌زا استفاده می‌کنند و در حالت تغییر یافته‌ی هوشیاری، الیوت با نسخه‌ی ۳۹ ساله‌ی خود (اوبری پلازا) روبه‌رو می‌شود. نسخه‌ی مسن‌تر به او هشدار می‌دهد که از آشنایی با مردی به‌نام چَد (پرسی هاینز وایت) دوری کند. وقتی الیوت چند روز بعد با همان مرد، که کارگر فصلی مزرعه است، آشنا می‌شود، جذبش می‌گردد و با تردید مواجه می‌شود: آیا باید نصیحت نسخه‌ی آینده‌اش را بی‌چون‌وچرای پذیرا باشد یا با توجه به حس درونی‌اش عمل کند؟ فیلم سؤال‌های مهمی را مطرح می‌کند: آیا آینده ما از پیش نوشته شده است؟ اگر چیزی را بدانیم که به‌نظر ناخوشایند می‌آید، آیا باید از آن دوری کنیم یا زندگی را طبق خواسته‌هایمان ادامه دهیم؟ مگان پارک این مفاهیم را در قالب یک داستان شیرینِ بزرگ‌شدن با طعنه‌های ملایم، احساسات صادقانه و چند کشف جالب بیان می‌کند. عملکرد بازیگران از نقاط قوت فیلم است؛ میزِی استلا در نقش الیوت بسیار قانع‌کننده است و در لحظات احساسی تأثیرگذار ظاهر می‌شود. اوبری پلازا هرچند چندان حضور طولانی‌ای ندارد، اما تأثیرگذار است. فیلم‌برداری در مناظر زیبای منطقه‌ی لیک کانتری ماسکوکا چشم‌نوازی دارد و نماهایی خاطره‌انگیز شبیه فضاسازی‌های فیلم‌هایی چون On Golden Pond ارائه می‌دهد. بااین‌حال فیلم در برخی جنبه‌ها احساس کم‌رخ‌داده بودن می‌کند: شخصیت‌های فرعی و چند خط فرعی کم‌عمق‌اند و برخی جنبه‌های پشت‌صحنه‌ی زندگی نسخه‌ی مسن‌تر الیوت به‌خوبی باز نشده‌اند. با توجه به طول نسبتا کوتاه فیلم (حدود ۹۰ دقیقه)، جای تعجب است که سازندگان کمی بیشتر وقت برای پرداخت این عناصر نگذاشته‌اند. همچنین پایان فیلم کمی شتاب‌زده و قابل‌پیش‌بینی به‌نظر می‌رسد و گاهی به کلیشه‌هایی متکی است. در مجموع، My Old Ass فیلمی خوش‌مشرب و خرج‌پذیر است: داستانی گرم و دلنشین درباره‌ی بزرگ‌شدن و انتخاب‌کردنِ زندگی که هم خنده‌دار است و هم دلگرم‌کننده. با وجود کاستی‌هایش، ارزش دیدن دارد و تجربه‌ی خوبی برای تماشاگرانی است که دنبال یک قصه‌ی ساده اما تأثیرگذار درباره‌ی سرنوشت و اختیارند.