فیلم Sunshine 2007

«آیا تو فرشته‌ای؟ وقتش رسیده؟ مدت‌هاست منتظر بوده‌ام.» در آینده‌ای نه چندان دور خورشید در حال خاموش‌شدن است. پس از ناکامی مأموریتی اولیه برای شعله‌ور کردن دوباره خورشید با یک بمب هسته‌ای—و گم‌شدن ظاهری سفینه در فضا—تیمی جدید به فضا فرستاده می‌شود تا دوباره تلاش کند. اما اتفاقات آن‌طور که به نظر می‌رسد ساده نیستند. دنی بویل (کارگردان) و الکس گارلند (نویسنده) بار دیگر در این تریلر...

«آیا تو فرشته‌ای؟ وقتش رسیده؟ مدت‌هاست منتظر بوده‌ام.» در آینده‌ای نه چندان دور خورشید در حال خاموش‌شدن است. پس از ناکامی مأموریتی اولیه برای شعله‌ور کردن دوباره خورشید با یک بمب هسته‌ای—و گم‌شدن ظاهری سفینه در فضا—تیمی جدید به فضا فرستاده می‌شود تا دوباره تلاش کند. اما اتفاقات آن‌طور که به نظر می‌رسد ساده نیستند. دنی بویل (کارگردان) و الکس گارلند (نویسنده) بار دیگر در این تریلر علمی‌تخیلی همکاری کرده‌اند. از دیرباز فضا و سیاره‌ها منابعی غنی برای فیلم‌های سینمایی فراهم کرده‌اند؛ ترس از ناشناخته و نگرانی از نابودی زمین معمولاً زمینه‌ای قوی برای روایت‌اند. بویل در این تجربه نقطه تمرکز خود را خورشید قرار داده و «سان‌شاین» تصویری خفقان‌آور و پرسش‌برانگیز پدید آورده که به اندازه‌ای که جواب می‌دهد سوال هم مطرح می‌کند. اگرچه جنبه‌های علمی فیلم در نهایت همیشه دقیق و منطبق بر واقعیت نیستند، اما از نظر بصری خیره‌کننده است و به فکر بیننده هم دامن می‌زند. بویل صریحاً از آثار پیشین علمی‌تخیلی تأثیر گرفته و در فیلمش ادای احترامی به آثاری همچون Alien و Event Horizon و حتی لحظاتی با طعم 2001: A Space Odyssey دارد؛ ادغام عناصر کلاسیک ژانر با داستان شخصی خودش به «سان‌شاین» قلبی قوی بخشیده و بویل آن را با درامی جدی و کیفیتی بالا پوشانده است. اعضای خدمه در سطحی هستند که می‌فهمیم این یک اثر ژانری است و حوادث نامطلوب اجتناب‌ناپذیرند؛ این انتظار مضطربانه بیننده را درگیر می‌کند—حسی که نمی‌خواهی موقع رفتن به دستشویی چیزی از دست بدهی. با این حال جای تأسف است که بویل در آغاز اجازه نمی‌دهد با شخصیت‌ها بهتر آشنا شویم؛ اگر این اتفاق می‌افتاد ضربه‌ها و لحظات خطرناک فیلم تأثیر دوچندان داشتند. بخش نخست فیلم، که به علمی‌تخیلی سخت نزدیک است، بسیار قوی است: طراحی بصری، حس و حالِ نزدیک به 2001، صحنه مشهور عبور سیاره کوچک عطارد میان سفینه و خورشید، تعمیرات فنی سفینه و لباس‌های طلایی فضا—همه از بهترین بخش‌های فیلم‌اند. الکس گارلند در روایت‌پردازی توانایی دارد و بازی سیلیان مورفی، رز بیرن و کریس ایوانز هم در کنار هم خوب کار می‌کنند تا ماجراجویی فضایی پیش برود. با این حال فیلم در نیمهٔ دوم به‌ویژه در نیم‌ساعت پایانی دچار تحول و اختلاف‌نظر میان مخاطبان شده است. فضای روایی به سمت المان‌های ترسناک و رازآلود شبیه Event Horizon می‌رود و برخی از سکانس‌ها گیج‌کننده می‌شوند—خصوصاً وقتی که کاپا (با بازی سیلیان مورفی) بین واقعیت و هذیان دچار تردید می‌شود و مشخص نیست چه‌چیزهایی واقعی‌اند. موسیقی گاهی بیش از حد غالب می‌شود و در برخی سکانس‌ها فیلم‌برداری متزلزل و لرزان هم می‌تواند موجب حالت تهوع شود. این تغییر لحن و پیچ و تاب‌ها فیلم را برای برخی بینندگان کمتر پیوسته و برای عده‌ای هم جذاب و تحریک‌کنندهِ فکر نگه می‌دارد. تم مرکزیِ فیلم درباره دیوانگی است که می‌تواند مأموریتی حیاتی برای بقای بشر را به مخاطره اندازد؛ فیلم نشان می‌دهد منطق معیوبی که در ذهن ما نهادینه شده چطور می‌تواند زندگی را بی‌ثمر و بی‌معنی کند. اندکی از پایان‌بندیِ فیلم به رمزآلودگیِ سینمایی متمایل می‌شود که به‌خوبی با پیام عقلانیِ کلی تناسب ندارد، اما به هر حال مضمونِ کلی برای برخی مخاطبان بسیار تاثیرگذار است—به حدی که «سان‌شاین» یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ آن‌هاست. در مجموع، «سان‌شاین» فیلمی است که از لحاظ بصری و در انتقال حس علمی‌تخیلیِ سخت موفق است، بازی‌ها قابل اعتنا و دراماتیک، و پرداخت انسانی داستان عالی. نقطه‌ضعف‌هایش شامل گاهی مبهم شدن روایت در پایان، موسیقی غالب و استفاده از فیلم‌برداری لرزان است. برای تماشاگرانی که تحملِ تغییر لحن و کشف‌های ذهنی را دارند، فیلم تجربه‌ای اندیشمندانه و جذاب محسوب می‌شود. (نقدی از یک منبع: 8.5/10؛ نقدی دیگر: 67/100.)