فیلم Honour 2014

وقتی مونای جوان (با بازی آییشا هارت) شجاعانه تصمیم می‌گیرد از ازدواج ترتیب‌شده‌ای که در کودکی برایش رقم خورده فرار کند و همراه دوست‌پسرش تان‌ویر (نیکش پاتل) برود، خانواده‌اش مصمم می‌شوند که به هر قیمتی او را متوقف کنند. برای همین، مادرش و برادرش قاسم (فاراز آیوب) که افسر پلیس است، از یک شکارچی جایزه‌بگیر بی‌نام و به‌شدت زننده (با بازی پدی کانسیداین) کمک می‌گیرند...

وقتی مونای جوان (با بازی آییشا هارت) شجاعانه تصمیم می‌گیرد از ازدواج ترتیب‌شده‌ای که در کودکی برایش رقم خورده فرار کند و همراه دوست‌پسرش تان‌ویر (نیکش پاتل) برود، خانواده‌اش مصمم می‌شوند که به هر قیمتی او را متوقف کنند. برای همین، مادرش و برادرش قاسم (فاراز آیوب) که افسر پلیس است، از یک شکارچی جایزه‌بگیر بی‌نام و به‌شدت زننده (با بازی پدی کانسیداین) کمک می‌گیرند تا او را دنبال کند. در مسیر اما این شکارچی کمی دستخوش تغییرِ نگرش می‌شود و آن‌جا است که داستان کمی جالب‌تر می‌شود — شاید حتی او به موناه کمک کند. اما تماشای این فیلم لذت‌بخش نیست؛ فیلم پر از نفرت و انزجاری است که احتمالاً به سبب نقش مادر—که بی‌همدلی‌ترین شخصیت در این لانه‌ی تعصب و محدودیت‌های مذهبی است—تأثیر آن شدت یافته است. نکته‌ای که بیش از همه به فیلم لطمه می‌زند بازیگری است؛ هیچ‌کدام از بازیگران واقعاً درخشان نیستند. بازیگران مکمل اجراهایی کم‌اعتمادبه‌نفس و بدون سبک ارائه می‌دهند؛ کم‌تجربگی‌شان کاملاً محسوس است و مرتباً فیلم را پایین می‌کشد. اثر فاقد ظرافت و جذابیت است؛ موسیقی عصبی به‌سبک راک، دیالوگ‌های ضعیف و تقلیدی و کارگردانی بی‌رمق همگی دست به‌دست هم داده‌اند تا فیلمی متوسط و ناامیدکننده پدید آید. مضمون این قتل‌های خانوادگی شنیعِ «ناموسی» نیز در سایهٔ اغراق‌نمایی از بین رفته و اثری به‌جا مانده که می‌توانست بسیار فراتر رود تا نشان دهد حتی امروز زنانِ برخی جوامع تا چه اندازه کمتر از کالایی بیش به‌شمار می‌آیند. افسوس.