فیلم The King’s Man 2021

بعد از تأخیرهای مکرر از تاریخ انتشار برنامه‌ریزی‌شده در نوامبر ۲۰۱۹، نویسنده/کارگردان متیو وان سومین فیلم از مجموعهٔ Kingsman را با عنوان The King’s Man عرضه کرده است. این بار فیلم به ریشه‌های جامعه‌ای می‌پردازد که برای حفظ صلح و حل منازعات جهانی پیش از گسترش آن‌ها تشکیل شده است. در اروپا پیش از جنگ جهانی اول، اورلاندو آکسفورد ثروتمندِ صلح‌طلب (رالف فاینس) تلاش می‌کند پسرش...

بعد از تأخیرهای مکرر از تاریخ انتشار برنامه‌ریزی‌شده در نوامبر ۲۰۱۹، نویسنده/کارگردان متیو وان سومین فیلم از مجموعهٔ Kingsman را با عنوان The King’s Man عرضه کرده است. این بار فیلم به ریشه‌های جامعه‌ای می‌پردازد که برای حفظ صلح و حل منازعات جهانی پیش از گسترش آن‌ها تشکیل شده است. در اروپا پیش از جنگ جهانی اول، اورلاندو آکسفورد ثروتمندِ صلح‌طلب (رالف فاینس) تلاش می‌کند پسرش کندراَد (هریس دیکینسون) را پس از مرگ تراژیک همسرش در ماموریتی برای صلیب‌سرخ چند سال پیش، بزرگ کند. با آغاز رویدادهایی که به جنگ منجر می‌شود، کندرد می‌خواهد به سربازی برود و بجنگد، اما پدرش که می‌خواهد او از وحشت‌های جنگ در امان بماند، مانع می‌شود. در همین زمان، یک کابال مخفی نقشهٔ آغاز جنگ و دستکاری نتایج آن را کشیده‌اند و یکی از عاملان به‌نام راسپوتین (ریس ایفانز) به‌خاطر نفوذش بر تزار روسیه حضوری برجسته دارد. با گذر زمان و گسترش جنگ، کندرد و اورلاندو کم‌کم در تضاد قرار می‌گیرند و به جهات مختلف کشیده می‌شوند؛ این تقابل زنجیره‌ای از رویدادها را به حرکت درمی‌آورد و سرنوشت جهان را در ترازوی تعادل قرار می‌دهد. فیلم در مقاطعی نسبت به دو قسمت قبلی محتاط‌تر است، اما سکانس‌های اکشن وقتی فرا می‌رسند سرگرم‌کننده‌اند و همان ترکیب طنز و خشونتی را دارند که این مجموعه به آن مشهور است. بازیگران قوی‌اند و استفادهٔ متفاوت از رویدادهای تاریخی—با نگاهی جایگزین—به لذت فیلم افزوده است. فیلم شوخ‌طبعی قابل‌توجهی دارد اما زمان زیادی را به پرداخت شخصیت‌ها و نمایش‌نامه می‌پردازد که ممکن است فاصله‌های طولانی میان صحنه‌های اکشن ایجاد کند؛ با این حال داستان‌ها و شخصیت‌های جذاب توجه مخاطب را حفظ می‌کنند. فیلم زمینهٔ ماجراهای بیشتری در خط زمانی پیش‌درآمد فراهم می‌کند و به نظر می‌رسد این جهت‌گیری می‌تواند مسیر فیلم‌های بعدی هم باشد که برای طرفداران سری، چیزی فراتر از انتظارات معمول ارائه می‌دهد. ۴ از ۵ --- این فیلم در نهایت به‌شدت متفاوت بود و نه به‌روش خوبی. این تفاوت از آنجا ناشی می‌شود که من با امتیاز منتقدان در آن سایت نامطبوع و بسیار وُک و چپ‌گرا—راتن توماتوز—موافقم که می‌گویند این فیلم خیلی خوب نیست. این‌که موافقت من با آن سایت اتفاقی نادر است. اگر به‌صورت مستقل به فیلم نگاه می‌کردم احتمالاً نمرهٔ بالاتری می‌دادم، اما به‌عنوان بخشی از فرانچایز Kingsman باید بگویم ناامیدکننده بود. فیلم لحن متفاوتی نسبت به قسمت‌های قبلی دارد؛ بسیار دلگیر و تاریک است. داستان که تاریخ جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه را بازنویسی می‌کند، تا حدودی مضحک به نظر می‌رسد. داستان‌های دو فیلم قبلی شاهکاری نبودند، اما این بازنویسی تاریخی اشتباه است؛ به‌ویژه وقتی سراغ رویدادهای تاریخی می‌رود که یکی از بزرگ‌ترین منابع رنج در تاریخ معاصر بوده‌اند. شخصیتِ «خونسردی» و خویشتن‌داری دو فیلم قبلی تا حد زیادی از بین رفته است. نمی‌دانم فیلم می‌خواهد جدی باشد یا طنزآمیز، اما در هر دو حوزه شکست می‌خورد. محافظت افراطی دوک آکسفورد از پسرش و صلح‌طلبی‌اش در بخش عمده‌ای از فیلم خسته‌کننده بود. اتفاقی که در نهایت برای پسرش می‌افتد قابل‌پیش‌بینی بود، اما نحوهٔ پرداختن به آن طوری است که انگار سازندگان صرفاً می‌خواستند مخاطب را عصبانی کنند؛ بسیار آزاردهنده. بعد هم راسپوتین؛ بخش مربوط به او بیشتر بین مضحک و منزجرکننده نوسان داشت. دختر خدمتکار/پرستار دوک بخش خوبی بود، هرچند بازیگر چندان توانمند عمل نکرد. همچنین شبکهٔ «خدمتکاران خانگی» چندان باورنکردنی به نظر نمی‌رسید. چند انفجار اکشن قابل‌قبول هم بود، مخصوصاً در پایان که انگار دوک بالاخره کار خودش را جمع‌وجور می‌کند و این حرف‌های صلح‌طلبانه را کنار می‌گذارد. با این حال، صحنه‌های مربوط به جنگ جهانی را از اکشن خوب مستثنی می‌کنم؛ آن‌ها عمدتاً دلگیر، غم‌انگیز و گاهی غیرواقعی و مضحک بودند. در کل، این فیلم آن‌قدر با دو فیلم قبلی تفاوت دارد—و نه به نفعش—که واقعاً خوشم نیامد. تماشای آن لذت‌بخش نبود؛ همان‌طور که گفتم بیشتر مواقع تیره و سنگین بود. چون از رویدادهای منتهی به جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه استفاده می‌کند، پی‌درپی دچار شکست‌های فاجعه‌آمیز می‌شود. تنها نکتهٔ مثبت واقعاً در پایان است، وقتی دوک آکسفورد آژانس Kingsman را بنیان می‌گذارد. با خواندن خلاصهٔ داستان ممکن بود انتظار داشته باشم که بخش بیشتری از فیلم به خودِ شکل‌گیری آژانس اختصاص داشته باشد، اما فیلم عملاً دو ساعت درام کشدار، غالباً دلگیر و گاهی مضحک است و سپس کمتر از دو دقیقه جایی‌که دوک آکسفورد اعلام می‌کند آژانس تشکیل شده. صادقانه بگویم، چیزی نبود که انتظار داشتم. --- The King’s Man فیلمی نسبتاً بی‌ضرر است، مگر این‌که مثل راسپوتین «کسل‌کننده بودن را توهین‌آمیز بدانید»؛ در این صورت احتمالاً باید از هم‌نویسنده/کارگردان متیو وان پاسخ‌خواهی کنید. این فیلم بسیار طولانی است، اما به‌نوعی زمان یا فضای لازم را برای انداختن کمی منطق به داستان پیدا نمی‌کند یا نمی‌خواهد. به این نکته توجه کنید: گروهی از شهروندان بریتانیایی به مسکو می‌روند تا راسپوتین را بکشند، کسی که فکر می‌کنند تأثیری فسادآمیز بر تزار دارد—و حق هم دارند—اما این تغییر نمی‌کند که راسپوتین نزدیک‌ترین و مورد اعتمادترین مشاور تزار باقی می‌ماند. انتظار نخواهید داشت که پادشاه روسیه اگر بداند عده‌ای مأمور مخفی انگلیسی با شدت تمام دستیار راست‌دست او را ترور کرده‌اند، علاقه‌مند به ادامهٔ اتحاد با انگلستان باشد. خوشبختانه ظاهراً تزار هیچ‌وقت خبردار نمی‌شود؛ یا دست‌کم صحنه‌ای که انگلیسی‌ها قتل را پوشش می‌دهند و آن را شبیه حادثه جلوه می‌دهند، حذف شده یا اصلاً نوشته نشده و فیلمبرداری نشده است. با این حال، صحنهٔ مرگ راسپوتین را دوست داشتم که تمام اشکال افسانه‌ای مرگ او را بازسازی می‌کند؛ سم، ضرب‌وشتم، گلوله و غرق شدن در آب یخ. این، به‌علاوهٔ این‌که این قضیه آن‌قدر معروف است که تقریباً لو نمی‌رود. نکتهٔ دیگری که لو نمی‌رود هویت مغز متفکری است که پشت آن سازمان بی‌نام و نقشه‌هایش قرار دارد—پیشنهاد می‌کنم آن را «سازمانی بدون مخفف جذاب» بنامیم—که قصد ایجاد هرج‌ومرج در جهان را دارد؛ هویتی که من فاش نمی‌کنم چون برای هرکسی که با «قانون صرفه‌جویی در شخصیت‌ها» آشنا باشد، باید آشکار باشد (یعنی شخصیتی به‌ظاهر کم‌اهمیت در ادامهٔ داستان نقش بسیار مهم‌تری ایفا می‌کند). فقط اضافه می‌کنم که توانایی شگفت‌انگیز شرور برای رفتن از نقطهٔ A به نقطه‌ای فراتر از الفبا، با یاری چیزی بیش از نیازهای فیلمنامه، یک سوراخ داستانی ایجاد می‌کند که یک زیردریایی هم می‌توانست از آن عبور کند—و عملاً هم همین اتفاق می‌افتد. --- من این فیلم را انتظار نداشتم؛ بسیار تاریک‌تر از قسمت‌های قبلی است، با این حال هنوز طنز دارد. واقعاً از آن لذت بردم. ساختِ بسیار خوب، جلوه‌های خوب، بازی‌های خوب و داستانی غافلگیرکننده. نکتهٔ آزاردهنده‌ای نیافتم که به‌ندرت پیش می‌آید. از بین سه‌گانهٔ Kingsman، این را بیشتر دوست داشتم.