فیلم Minotaur 2006

کمی حال‌وهوای فیلم Legend (۱۹۸۵) را دارد، اما بعید می‌دانم بازیگرِ اصلی بخواهد این را جزو آثار قابل‌افتخار کارنامه‌اش بداند. واقعاً مأیوس‌کننده است! تام هاردی در نقش «تئو» (به‌نظر می‌رسد تزئوس حاضر نبوده نامش را به این چرندیات قرض بدهد) تصمیم می‌گیرد شبانه وارد هزارتوی مینوتور شود و یک‌بار برای همیشه قضیه را سر و سامان دهد — ظاهراً مینوتور قبلاً نامزدش را خورده و...

کمی حال‌وهوای فیلم Legend (۱۹۸۵) را دارد، اما بعید می‌دانم بازیگرِ اصلی بخواهد این را جزو آثار قابل‌افتخار کارنامه‌اش بداند. واقعاً مأیوس‌کننده است! تام هاردی در نقش «تئو» (به‌نظر می‌رسد تزئوس حاضر نبوده نامش را به این چرندیات قرض بدهد) تصمیم می‌گیرد شبانه وارد هزارتوی مینوتور شود و یک‌بار برای همیشه قضیه را سر و سامان دهد — ظاهراً مینوتور قبلاً نامزدش را خورده و او کمی عصبانی است. از آن به بعد فیلم تبدیل می‌شود به یک طنز سست و شکست‌خورده. این داستان از اساطیر یونان ظرفیت زیادی برای خلق یک ماجرای جذاب دارد، پس چطور جاناتان انگلیش توانسته است این گنجینه را هدر بدهد و اثری با تولید ضعیف، فیلمنامه‌ای شوکه‌کننده بد و جلوه‌های ویژه‌ای شبیه برنامه‌های تلویزیونی سی سال پیش بسازد؟ تونی تاد در نقش پادشاه دائماً گیجِ دئوکالیون ظاهری شیطانی دارد، اما در مورد بقیهٔ بازیگران — از جمله حضور کوتاه روتگر هاور در نقش پدرش، سیرنان — بازی‌ها صرفاً مضحک‌اند. شعار تبلیغاتی «خدایان را نفرین کن... جانور را بکش» هیجان بیشتری نوید می‌دهد تا آن‌چه فیلم عملاً ارائه می‌کند؛ و متأسفانه حتی اگر نیمه‌شب و مست از دو بطری مشروب محبوب‌تان پای تلویزیون باشید، پرتندترین طرفداران تام هاردی (یا لکس شرپنل هم که خوش‌قیافه است) احتمالاً ترجیح می‌دهند در یک سرویس پخشِ اینترنتی به دنبال تکرارهای Downton Abbey بگردند.