فیلم Clash of the Titans 1981

یادم می‌آید وقتی سیزده‌ساله بودم این فیلم را در یک سینما در گلاسگو دیدم و از هر دقیقه‌اش لذت بردم. ترکیب اساطیر یونانی و جلوه‌های حرکت‌متوقف (استاپ‌موشن) فوق‌العاده‌ی رای هری‌هاوزن مسحورکننده بود. بیش از چهل سال بعد هم هنوز فیلمی اکشن-ماجراجویانه و دلپذیر است که با یک موسیقی ارکسترال پرشور از لارنس روزنتال آغاز می‌شود و ما را با پرسئوس (هری هاملین) آشنا می‌کند؛ جوانی...

یادم می‌آید وقتی سیزده‌ساله بودم این فیلم را در یک سینما در گلاسگو دیدم و از هر دقیقه‌اش لذت بردم. ترکیب اساطیر یونانی و جلوه‌های حرکت‌متوقف (استاپ‌موشن) فوق‌العاده‌ی رای هری‌هاوزن مسحورکننده بود. بیش از چهل سال بعد هم هنوز فیلمی اکشن-ماجراجویانه و دلپذیر است که با یک موسیقی ارکسترال پرشور از لارنس روزنتال آغاز می‌شود و ما را با پرسئوس (هری هاملین) آشنا می‌کند؛ جوانی که در جزیره‌ای ساکت، در کنار مادرش زندگی آرامی دارد و از سرنوشت بزرگ خود بی‌خبر است. با کمک تتیس بازیگوش (مگی اسمیت) به شهر جاپا می‌رسد، معمایی را حل می‌کند و از این راه شهر — و شاهدخت محبوبش آندرومدا (جودی باوکر) — را از یک نفرین وحشتناک رها می‌سازد. اما در جریان جشن تشکر مادر آندرومدا زیاده‌روی می‌کند و تتیس عملاً سرش را از دست می‌دهد. مأموریتی دیگر، خطرناک‌تر از اول، در پیش است: مقابله با جادوگران استیژیان، کِربِروس سه‌سر و بالاخره خود مدوسا. البته لورنس الیویه در نقش زئوس کمی اغراق‌آمیز بازی می‌کند، اما برجس مریدیث در نقش مرشد دانا آمن حضور قابل اعتنایی دارد؛ سیان فیلیپس در نقش ملکه کاسیوپیا خوب است؛ فورا رابسون یکی از سه‌جادوگر همه‌چیزبین است و صدایش بلافاصله شناخته می‌شود و حتی لحظاتی هم از اورسولا اندرس دیده می‌شود. با این حال، ستاره‌های اصلی فیلم جلوه‌های انیمیشنی‌اند: بوبو، جغد مکانیکی؛ پِگاسوس، اسب بالدار؛ و کالیبوس، نیمه‌انسان نیمه‌مار، که دوستان و دشمنان جذابی برای قهرمانان داستان فراهم می‌کنند و آن‌ها باید با عجله تلاش کنند تا عشقش را از کراکن عظیم نجات دهند. بی‌شک زمان چندان با برخی جنبه‌های فیلم‌برداری مهربان نبوده و بازی هری هاملین و جودی باوکر چندان درخشان نیست، اما با این وجود این یک فانتزی خوش‌ساخت و هیجان‌انگیز است که صمیمانه آن را توصیه می‌کنم.