فیلم Lara Croft: Tomb Raider 2001

لارا کرافت: تامب ریدر روح بازی‌ها را خوب منتقل می‌کند و بازیگر اصلیِ ایده‌آلی دارد. فیلم کامل نیست، اما از جملهٔ بهترِ اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی است. این فیلم باید توقعاتِ بالایی را که جمعِ مشتاقانِ وفادارِ بازی‌ها داشتند برآورده می‌کرد. با بازیگر اصلیِ عالی و کارگردانی که به اکشن‌های دیوانه‌وار مشهور است، تامب ریدر یکی از وفادارترین اقتباس‌های بازی ویدیویی را به سینما آورد (چه این...

لارا کرافت: تامب ریدر روح بازی‌ها را خوب منتقل می‌کند و بازیگر اصلیِ ایده‌آلی دارد. فیلم کامل نیست، اما از جملهٔ بهترِ اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی است. این فیلم باید توقعاتِ بالایی را که جمعِ مشتاقانِ وفادارِ بازی‌ها داشتند برآورده می‌کرد. با بازیگر اصلیِ عالی و کارگردانی که به اکشن‌های دیوانه‌وار مشهور است، تامب ریدر یکی از وفادارترین اقتباس‌های بازی ویدیویی را به سینما آورد (چه این خوب باشد و چه بد). این فیلم حال‌وهوا و فضای بازی‌های دههٔ ۲۰۰۰ تامب ریدر را با تمام سبک و شوخ‌طبعی آن دوره زنده می‌کند — عینک‌های به‌سبک ماتریکس، راک گِرنج، افکت‌های رایانه‌ای متوسط و اکشن‌های اغراق‌شده. هرچند اثر شاهکاری نیست، اما سواریِ سرگرم‌کننده‌ای است که تا حدی از احساسِ تلفیقِ ایندیانا جونز و جیمز باندِ بازی‌ها را منتقل می‌کند. آنجلینا جولی برای این نقش ساخته شده و ظاهر و قدرتِ لارا کرافت را به‌خوبی درآورده و ظاهراً از ایفای آن لذت برده است. با حضور دنیل کریگ پیش از زمانِ باند شدنِ او و ایان گلن در نقشِ شرورِ همیشگی فیلم‌های بازی‌های ویدیویی، این فیلم تبدیل به اکشنِ خنده‌داری از دههٔ ۲۰۰۰ می‌شود که روحِ آن دورهٔ تامب ریدر را به‌خوبی ثبت کرده است. با همان فضا و افکت‌هایی که در مجموعهٔ فیلم‌های رزیدنت ایول دیده می‌شود، تامب ریدر نقص‌هایی دارد، اما همچنان بسیار سرگرم‌کننده است. اگر آن را خیلی جدی نگیرید، از دیدنش لذت خواهید برد. فکر می‌کنم این فیلم اقتباسِ خوبی از یک بازی ویدیویی است. آنجلینا جولی انتخابِ بی‌نقصی برای این نقش بود. تا حد زیادی شبیه بازی ویدیویی است. آنجلینا جولی انرژی و جسارت زیادی به این فیلمِ پُر از اکشن و جلوه‌های ویژهٔ CGI می‌آورد. او دخترِ همان باستان‌شناسی است که عنوان دارد و در عمارتِ خانوادگی‌شان در باکینگهام‌شایر زندگی می‌کند (و مرتباً آن را به‌هم می‌ریزد). در یک حراجی، یک وسیلهٔ باستانی مرصع به قیمتِ بسیار بالایی فروخته می‌شود. او آن شیء را به‌دست می‌آورد و اندکی بعد خانه‌اش مورد حمله قرار می‌گیرد و آن قطعه به سرقت می‌رود. حالا او باید با تیزهوشی و مهارت‌های نینجایی‌اش آن را دنبال کند؛ این مسیر او را تا یک محوطهٔ باستانی می‌برد که سال‌ها در سرزمین‌های یخ‌زدهٔ چین پنهان مانده بود. همه‌چیز تا حدی فرمولیک است، اما با حضور دنیل کریگ و ایان گلن که نیرنگ و پیچیدگی را اضافه می‌کنند و حتی حضورِ گه‌گاهِ پدرِ محرکِ او (جان وویت)، فیلم با اشتیاقی خوب بازیِ ویدیویی را به تصویر می‌کشد. جولی به‌عنوان نقش اصلی بسیار کاریزماتیک است و افکت‌های بصری هم کارشان را به‌خوبی انجام می‌دهند و ترکیبی از حال‌وهوای «استارگِیت» و «مومیایی» را به‌خوبی ارائه می‌کنند. این فیلم شاید مورد توجهِ هیأت داورانِ بفتا قرار نگیرد، اما به‌عنوان یک اثر ماجراجویانه تماشاگرپسند است؛ با موسیقی متن پرانرژی و داستانی که همیشه در حرکت است. «اگر ساعت هرگز شروع به تیک‌تاک نکرده بود، لارا هرگز آن را پیدا نمی‌کرد و درباره‌اش چیزی نمی‌آموخت؛ خلاف‌کاران هم هرگز نمی‌دانستند ساعت کجاست و نمی‌توانستند قطعاتِ مثلث را پیدا کنند و به مقصودشان برسند.»