فیلم Highlander II: The Quickening 1991

این فیلم را نبینید؛ هشدار: هدر رفتن وقت. خواننده عزیز، با یک چالش شروع می‌کنم: به دنباله‌های فیلم‌های بزرگ فکر کنید. کم نیستند آثار بی‌نظیری که خلاف این باور عمومی‌اند که دنباله‌ها معمولاً ضعیف‌اند؛ اما سوی دیگر سکه هم پر است از عناوینی که این باور را تقویت کرده‌اند. این فیلم قطعاً نامزد شایسته‌ای است برای قرار گرفتن در فهرست ننگ‌آور بدترین دنباله‌های سینما. فیلم اول «هایلندر»...

این فیلم را نبینید؛ هشدار: هدر رفتن وقت. خواننده عزیز، با یک چالش شروع می‌کنم: به دنباله‌های فیلم‌های بزرگ فکر کنید. کم نیستند آثار بی‌نظیری که خلاف این باور عمومی‌اند که دنباله‌ها معمولاً ضعیف‌اند؛ اما سوی دیگر سکه هم پر است از عناوینی که این باور را تقویت کرده‌اند. این فیلم قطعاً نامزد شایسته‌ای است برای قرار گرفتن در فهرست ننگ‌آور بدترین دنباله‌های سینما. فیلم اول «هایلندر» با وجود نقدها و ضعف‌هایی که در نقد قبلی‌ام هم آنها را فهرست کردم، عملکردی سرگرم‌کننده و لذت‌بخش داشت. اما این دنباله کاملاً آن را نادیده می‌گیرد، کل داستان نسخه‌ی اول را نقض می‌کند و در عوض نود دقیقه آشغال به ما می‌دهد: از تهدید نابودی به‌خاطر ناپدید شدن لایه اوزون تا بازگشت شخصیت‌هایی که در فیلم اول مرده‌اند — چون از بعد دیگری که به‌طور راحت‌الحلقوم برای همین منظور ساخته شده، برگشته‌اند! طرفداران فیلم اول حق داشتند که آن را هو کنند و محکومش به فراموشی کنند. فکر می‌کنم همه‌ی عوامل، از کارگردان تا بازیگران، ترجیح می‌دهند این تحقیر را که برای پول پذیرفته‌اند، فراموش کنند. مثلاً شون کانری انگار دارد از خودش کاریکاتور درمی‌آورد و کریستوفر لمبرت در نقش پیری‌اش مصنوعی و غیرقابل‌باور است. هرچند در فهرست بازیگران اسامی نسبتاً معتبری هم دیده می‌شود، اما هیچ‌کدام آن‌قدر ارزش ندارند که زحمت دیدن این فیلم را به خود بدهید. باور کنید من آن را تا انتها دیدم و احساس می‌کردم وقت خود را بهتر بود صرف تماشای چیز دیگری می‌کردم.