فیلم Dante’s Peak 1997

آیا فکر نمی‌کنید شباهت‌هایی با «آرواره‌ها» (1975) دارد؟ یک شهر کوچک که اقتصادش به توریست وابسته است، از نشانه‌هایی از خشم طبیعت شنیده می‌شود که ژئولوژیست فیلم، «هری» (پیرس برازنان)، از شنیدنِ آن‌ خوشحال نیست. وقتی او اهالی شهر را جمع می‌کند، مردم بیشتر نگران تأثیر اقتصادی خبر بد روی کسب‌وکارشان‌اند. شهردار (لیندا هامیلتون) عجله‌ای برای ترک مقامش ندارد و وقتی رئیسش «پل» (چارلز هالاهان)...

آیا فکر نمی‌کنید شباهت‌هایی با «آرواره‌ها» (1975) دارد؟ یک شهر کوچک که اقتصادش به توریست وابسته است، از نشانه‌هایی از خشم طبیعت شنیده می‌شود که ژئولوژیست فیلم، «هری» (پیرس برازنان)، از شنیدنِ آن‌ خوشحال نیست. وقتی او اهالی شهر را جمع می‌کند، مردم بیشتر نگران تأثیر اقتصادی خبر بد روی کسب‌وکارشان‌اند. شهردار (لیندا هامیلتون) عجله‌ای برای ترک مقامش ندارد و وقتی رئیسش «پل» (چارلز هالاهان) می‌آید و تلاش می‌کند قضیه را آرام جلوه دهد، به نظر می‌رسد همه‌چیز تحت کنترل—یا لااقل زیر فرش—قرار گرفته است. تا این‌که وقتی آب لوله‌کشی را امتحان می‌کنند، درمی‌یابند این جامعه کوهستانی قرار است واقعاً رنگِ سرخ را ببیند—به‌طور کاملاً واقعی! راجِر دانلدسون در اینجا خطر و تهدید را در اولویت قرار نداده، بنابراین داستان تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است، اما در پایان صحنه‌های بصری نسبتاً قابل‌قبولی وجود دارد و کمی از جنبه‌های علمی نشان داده می‌شود که آتشفشان‌ها معمولاً هر طور و هر زمان که بخواهند عمل می‌کنند—مستقل از ابزارهایی که انسان‌ها در زمین فرو می‌برند تا آنها را پایش کنند. به‌عبارتی، همان «پروتکل پیروکلاست» است—فقط از اهالی پمپی بپرسید. برازنان قهرمانی تمام‌عیار نیست، اما در کنار بازی همیشه کم‌جان هامیلتون به‌اندازه کافی خوب عمل می‌کند و فیلم آن‌قدر ترس‌های ملایم خانوادگی و لحظات هیجانی دارد که برای مدتِ کمتر از دو ساعت سرگرم‌کننده باقی می‌ماند. ارزشِ تماشا دارد؟ بله. اما فراموش‌شدنی هم هست.