فیلم The Handmaid’s Tale 1990

حالا ببینید، کسی موفق شده «سرگذشت ندیمه» را قابل‌تماشا کند. می‌دانید تفاوت این فیلم با سریال در چیست؟ یک راهنمایی: دو چیز... حدس زدید؟ زمان و داستان. سریال تلویزیونی قسمت‌های بسیار زیادی دارد و هر قسمت هم طولانی‌تر از آن است که بتواند داستانی جذاب بگوید. نسخهٔ ۱۹۹۰ اچ‌بی‌او فقط حدود ۱۰۰ دقیقه است. آن‌قدر کش‌نداده که پر از پرکننده شود. داستانی پاک و موجز...

حالا ببینید، کسی موفق شده «سرگذشت ندیمه» را قابل‌تماشا کند. می‌دانید تفاوت این فیلم با سریال در چیست؟ یک راهنمایی: دو چیز... حدس زدید؟ زمان و داستان. سریال تلویزیونی قسمت‌های بسیار زیادی دارد و هر قسمت هم طولانی‌تر از آن است که بتواند داستانی جذاب بگوید. نسخهٔ ۱۹۹۰ اچ‌بی‌او فقط حدود ۱۰۰ دقیقه است. آن‌قدر کش‌نداده که پر از پرکننده شود. داستانی پاک و موجز ارائه می‌دهد که از حذف‌های لازم دریغ نکرده و به‌خاطر همین جواب می‌دهد. اما... در این فیلم فِی داناوی هست، ناتاشا ریچاردسون هست، رابرت داوال هست و آی‌دن کویین هست... همهٔ این‌ها بازیگرانی‌اند که هر کارگردانی افتخار می‌کند آن‌ها را به‌کار بگیرد، و قطعاً در ۱۹۹۰ انتخابشان هیجان‌انگیز بود. بنابراین آنچه داریم فیلمنامه‌ای تمیز و عاری از پرکننده‌های غیرضروری (و در مورد سریال، عاری از پرکننده‌های طولانی و دردسرساز) است که توسط برخی از بهترین‌های حرفه اجرا شده‌اند. چه بیشتر می‌خواهید؟ اَه... اما لابد در این تولید مقدار زیادی اسپری مو استفاده شده که «همسران استپفورد» را شبیه یک خانوادهٔ معمولی نشان می‌دهد. در این نسخهٔ آینده‌نگر از آمریکا، زنان به دو گروه تقسیم شده‌اند: آبی‌ها ثروتمند و برخوردارند و قرمزها ندیمه‌هایی هستند در جامعه‌ای که اکنون به‌راحتی قادر به تولیدمثل نیست. چند مرد خوش‌شانس فرمانده‌اند، بر همه سلطه دارند و مانند خروس‌ها تلاش می‌کنند مرغ‌ها را بارور کنند. «کیت» (ناتاشا ریچاردسون) یکی از همین لباس‌پوش‌های قرمز است. او باید در عمارت «سرِنا جوی» (فِی داناوی) پذیرفته شود تا نیازهای جنسی رئیس (رابرت داوال) را تأمین کند. آن‌ها فقط چند فرصت برای بارور شدن دارند و اگر نتیجه ندهد به فراموشی و بی‌خانمانی بازمی‌گردند. او باردار نمی‌شود اما کسی جرئت ندارد بپرسد که شاید فرمانده نابارور باشد، بنابراین او با فرمانده دوست می‌شود، سعی می‌کند اعتمادش را به‌دست آورد و هم‌زمان با راننده‌اش «نیک» (آی‌دن کویین) نقشه می‌کشد تا از آن‌جا فرار کند. شاید خوش‌شانس باشد، چون نارضایتی در جامعه نسبت به این ساختار سلسله‌مراتبی و متعصب که ثروت — پول، غذا و فرزند — را در دستان تعداد بسیار کمی نگه می‌دارد، رو به افزایش است. فیلم با جذابیت شروع می‌کند اما خیلی زود نفسش می‌گیرد و با اجراها و دیالوگ‌هایی بسیار مصنوعی روبه‌رو می‌شویم — با اینکه مارگارت اتوود و هارولد پینتر در نگارش آن دخیل بوده‌اند. داناوی آن‌قدر حضور ندارد که تاثیر قابل‌توجهی بگذارد و تا نیمهٔ فیلم فکر کردم شاید نمایش صحنه‌ای بهتر جواب می‌داد — هرچند سوال این است که آیا بعد از وقفه حاضرم از بار بیرون بیایم یا نه. همه‌چیز به‌اندازهٔ کافی است، اما چیز خاصی نیست.