فیلم Moonlight 2016

«آبی گرم‌ترین رنگ است.» این فیلم در سطحی خاص فیلمی استثنایی‌ست: از منظر موضوع LGBT. من این دیدگاه را کاملاً می‌پذیرم و خودم از حامیانش هستم، اما از جنبه‌ی سینمایی چندان خوشم نیامد. گاه احساس می‌کردم فیلم در آفریقا می‌گذرد ولی لهجه‌ها آمریکایی‌اند؛ حتی در پس‌زمینه هم فرد سفیدپوست یا از نژادهای دیگر به چشم نمی‌خورد. نکته‌ی مثبت این است که موضوع بسیار جالب است و داستان...

«آبی گرم‌ترین رنگ است.» این فیلم در سطحی خاص فیلمی استثنایی‌ست: از منظر موضوع LGBT. من این دیدگاه را کاملاً می‌پذیرم و خودم از حامیانش هستم، اما از جنبه‌ی سینمایی چندان خوشم نیامد. گاه احساس می‌کردم فیلم در آفریقا می‌گذرد ولی لهجه‌ها آمریکایی‌اند؛ حتی در پس‌زمینه هم فرد سفیدپوست یا از نژادهای دیگر به چشم نمی‌خورد. نکته‌ی مثبت این است که موضوع بسیار جالب است و داستان را دوست داشتم؛ سه فصل از زندگی یک انسان و اینکه چگونه محیط پیرامون می‌تواند شخصیت بسازد — گاهی در جهت مثبت، اما در این فیلم با پیچ‌وتاب‌های دراماتیک همراه است. پایان ساده بود، اما قسمت اول را دوست داشتم؛ فیلم پتانسیل تبدیل شدن به اثری پیام‌محور را داشت، اما بخش‌های بعدی مسیر دیگری گرفتند. روایت کلی واقع‌گرایانه است. شکل کلی اثر شبیه چرخه‌ی زندگی است؛ نوعی نسخه‌ی کوتاه و حومه‌ای از «بهار، تابستان، پاییز، زمستان و باز بهار». همه‌ی بازیگران بسیار خوب‌اند و فیلمنامه که از کتابی اقتباس شده، به نظر برای کارگردان جهش مهمی است. امیدوارم او این روند را ادامه دهد و در آینده آثار بهتری ارائه کند. این فیلم برای همه مناسب نیست، عمدتاً به‌خاطر موضوعش. قسمت‌های اولیه قابل قبول‌اند اما تحولات بعدی غیرمنتظره‌اند. از فیلم‌های خوب سال است، نه بهترین. امتیاز: 7/10 -------------------------------- جذاب‌ترین بخش فیلم بخش سوم آن است، اما دو بخش قبلی برای فهم وضعیتی که «چیرون» (ابتدا الکس آر. هیبِرت، سپس آشتون ساندرز در دوره‌ی نوجوانی و در نهایت تروانته رودس) در آن قرار می‌گیرد، ضروری‌اند. در آغاز پسری را می‌بینیم که در میامی با مادری معتاد به کراک، «پائولا» (نائومی هریس)، زندگی می‌کند. او در مدرسه طرد و آزار می‌بیند و به‌دنبال ثبات و راهنمایی است که عمدتاً از دوستش «کوین»، فروشنده‌ی محله «خوان» (ماهشالا علی) و دوست‌دختر بخشنده و مهربانش «ترزا» (جانل مونه) می‌آید. این افراد او را در مسیری پیچیده و گاه ناخوشایند به سوی خودشناسی و باور به هویت خویش هدایت می‌کنند. فیلم درامی درباره‌ی بلوغ است که با دقت و ظرافت زندگی پسری را نشان می‌دهد که در محیطی از بی‌تفاوتی، سردرگمی و بی‌تحملی رشد می‌کند؛ پسری که در حال کنار آمدن با هویت جنسی خود است و تقریباً هیچ حمایت همسالان را برای این فرایند پیچیده ندارد. ایمان او به شرافت و درستکاری در سراسر زندگی‌اش شدیداً آزموده می‌شود، اما هرگز حس درست را از دست نمی‌دهد و نیم‌ساعت پایانی از مؤثرترین روایت‌های مردانگی‌ای است که ممکن است روی پرده ببینید. بازی‌ها در سطح بالایی‌اند و دیالوگ‌ها قوی اما اندک‌اند؛ این فیلم نمایش گفتگوهای بی‌پایان نیست، بلکه موقعیت‌هایی را ارائه می‌دهد که با رشد «چیرون» آنها را ارزیابی می‌کنیم و در انتخاب‌های زندگی‌اش شریک می‌شویم. فیلم احساسی و جذاب است، گاه با کمی طنز برای سبک‌تر شدن فضا، و شاید حتی آغاز یک عاشقانه را هم در آن ببینیم. ارزش دیدن چندباره دارد.