فیلم White Bird 2023

لحظات آموزنده می‌توانند برای رشد و تکامل شخصیتی نوجوانان بسیار تعیین‌کننده باشند. همین‌طور برای جولین آلبانز پانزده‌ساله (با بازی بْرایس گیزار)، شخصیت محوری مجموعه کتاب‌ها و رمان‌های تصویری «واندر» که الهام‌بخش فیلمی در ۲۰۱۷ بود و اکنون این دنباله نسبتاً مستقل. داستان دقیقاً از جایی ادامه می‌یابد که قسمت پیشین رها کرده بود: جولین پس از اخراج از مدرسه قبلی‌اش اکنون در یک آکادمی خصوصی...

لحظات آموزنده می‌توانند برای رشد و تکامل شخصیتی نوجوانان بسیار تعیین‌کننده باشند. همین‌طور برای جولین آلبانز پانزده‌ساله (با بازی بْرایس گیزار)، شخصیت محوری مجموعه کتاب‌ها و رمان‌های تصویری «واندر» که الهام‌بخش فیلمی در ۲۰۱۷ بود و اکنون این دنباله نسبتاً مستقل. داستان دقیقاً از جایی ادامه می‌یابد که قسمت پیشین رها کرده بود: جولین پس از اخراج از مدرسه قبلی‌اش اکنون در یک آکادمی خصوصی جدید مشغول تحصیل است و نمی‌داند چگونه خود را جا بیندازد، به‌ویژه وقتی با رفتارهای بد مشابهی روبه‌رو می‌شود که او را از مدرسه قبلی‌اش انداخته بود. حالا اما فرصتی برای تغییر سرنوشت و شروعی تازه دارد، تا حد زیادی به‌خاطر دیدار مادربزرگ پاریسی‌اش، هنرمند معروف سارا بلوم (هلن میرن)، که برای افتتاح نمایشگاه آثارش به نیویورک می‌آید. سارا می‌بیند جولین درگیر مشکل است و برای کمک قصه‌ای از زندگی خودش وقتی همسن او بود برای جولین تعریف می‌کند. او به تفصیل از دشواری‌هایی می‌گوید که در دوران اشغال فرانسه توسط نازی‌ها در جنگ جهانی دوم تجربه کرده است. به‌عنوان یک یهودی تلاش می‌کرد از دست آلمانی‌ها و همکاران فرانسوی‌شان فرار کند و در این مسیر از کمک غیرمنتظرهٔ همکلاسی مهربانی برخوردار شد (جولیَن با بازی اورلندو شوِردت) که دچار فلج اطفال بود و با عصا راه می‌رفت. جولیَن که بارها و بدون دلیل مورد تمسخر قرار گرفته بود، می‌توانست گلهٔ ساراِ جوان (آریلا گلیزر) را درک کند و با کمک والدین دلسوزش (گیلیان اندرسون و جو استون-فیونگز) از او محافظت می‌کرد. سارا و فیلم از طریق خاطره‌پردازی‌های طولانی به این داستان می‌پردازند و بر فضیلت‌های مهربانی و تأثیر آن بر نیازمندان تأکید می‌کنند—پیامی که نوه‌اش برای شروعی تازه به آن نیاز دارد؛ همان نوع «لحظهٔ آموزنده» که سارا امیدوار است کمکش کند. مارک فورستر کارگردان، قصه‌ای روشن‌کننده برای مخاطبان جوانِ تأثیرپذیر گرد آورده است، به‌ویژه در دورانی که این ارزش‌ها در سراسر جامعهٔ معاصر تحت فشارند. بردباری، همدلی و مهربانی محور اصلی پیام فیلم‌اند (که گاهی کمی بیش از حد آشکار، کلیشه‌ای و به‌نظرم کمی برخوردی می‌شود)، اما گاهی برای القای چنین پیام‌هایی لازم است رویکردی قاطع اتخاذ شود، به‌ویژه در زمانه‌ای که افراد اغلب خودمحورند. فیلم در نیمه میانی کمی کند می‌شود؛ ریتم می‌توانست تندتر باشد، دیالوگ‌ها گاهی پرحرف و کمتر تیز و موجزند و تغییرات گاه‌به‌گاه در لحن فیلم تا حدی شدیدند که باورپذیری را کاهش می‌دهند. با این حال، لحظات تأثیرگذار و دلگرم‌کنندهٔ زیادی در فیلم هست که آن را گزینهٔ خوبی برای تماشای خانوادگی می‌سازند و برای بیننده‌های جوانی که شاید پرداختی زمخت‌تر به این موضوعات برایشان سنگین باشد، مناسب‌اند. فارغ از کاستی‌ها، «White Bird» درس‌های ارزشمندی برای آموختن دارد که می‌تواند در جهت بازسازی ارزش‌های لازم برای ساختن دنیایی بهتر مفید باشد.