فیلم 55 Days at Peking 1963

این فیلم به راحتی می‌تواند به عنوان یک درام تاریخی امپریالیستی (غربی، نه چینی) با آتش‌بازی دیده شود. اما فکر می‌کنم شایسته توجه بیشتری است. ساموئل برونستون بازیگران خوبی را گرد هم آورده است و هالیوود (از طریق مادرید و والنسیا) نسخه خود از قیام ناکام باکسر را ارائه می‌دهد که به افول نهایی سلطنت اژدها منجر شد. چارلتون هستون و دیوید نیون شیمی قابل...

این فیلم به راحتی می‌تواند به عنوان یک درام تاریخی امپریالیستی (غربی، نه چینی) با آتش‌بازی دیده شود. اما فکر می‌کنم شایسته توجه بیشتری است. ساموئل برونستون بازیگران خوبی را گرد هم آورده است و هالیوود (از طریق مادرید و والنسیا) نسخه خود از قیام ناکام باکسر را ارائه می‌دهد که به افول نهایی سلطنت اژدها منجر شد. چارلتون هستون و دیوید نیون شیمی قابل قبولی را در حین شکل‌گیری داستان ایجاد می‌کنند و آوا گاردنر، فلورا رابسون، لئو گن و پل لوکاس اطمینان می‌دهند که به بازیگران پشتیبان قدرت و عمق کافی داده شده و بنابراین به داستان محاصره مجتمع دیپلماتیک در پکن توسط شورشیان چینی در سال 1900 اعتبار می‌بخشند. دکورها گواهی بر آنچه می‌توانست در دنیای پیش از CGI انجام شود، هستند (و من شرط می‌بندم که بودجه‌ها نیز آنچنان متفاوت نبوده است) و صحنه‌های مشارکت جمعی رنگارنگ، پر سر و صدا و زیبا به نظر می‌رسند. همان‌طور که در این نوع فیلم‌ها معمول است، نتیجه‌گیری غیرقابل‌اجتناب است؛ هرچند شانس‌ها چقدر غیر منطقی باشند - اما این هنوز یک تلاش قابل تقدیر برای روشنگری کمی درباره نگرش قدرت‌های استعماری به چین در اوایل قرن بیستم است.