فیلم Desert Warrior 2025

پول زیادی خرج شده، اما خروجی چندانی ندارد. واضح است که این فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است؛ کوهی از پول برای ساختش صرف شده، اما صرف داشتن بودجه فیلم خوبی نمی‌سازد. نتیجه نسبتاً کسل‌کننده است. از فقدان جذابیت در نقش اصلی تعجب کردم و بازیگران جانبی هم کمک چندانی به او نمی‌کنند. در مجموع فیلم یکنواخت است و هرگاه هیجان ظاهر می‌شود، کاملاً مصنوعی به‌نظر...

پول زیادی خرج شده، اما خروجی چندانی ندارد. واضح است که این فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است؛ کوهی از پول برای ساختش صرف شده، اما صرف داشتن بودجه فیلم خوبی نمی‌سازد. نتیجه نسبتاً کسل‌کننده است. از فقدان جذابیت در نقش اصلی تعجب کردم و بازیگران جانبی هم کمک چندانی به او نمی‌کنند. در مجموع فیلم یکنواخت است و هرگاه هیجان ظاهر می‌شود، کاملاً مصنوعی به‌نظر می‌رسد. با وجدان راحت نمی‌توانم این فیلم را توصیه کنم، اما به‌خاطر ظاهر خوبش نمی‌توانم نمره‌ای کمتر از پنج بدهم، هرچند لذت‌بخش نیست. Desert Warrior (۲۰۲۵) در «۱۵۰۰ سال پیش» در عربستان می‌گذرد، جایی که قبایل برای قلمرو و آب می‌جنگند. و همه به انگلیسی حرف می‌زنند. تنها می‌توانم تصور کنم اگر هر قبیله زبان یا گویش خودش را داشت، چه درگیری‌های بیشتری رخ می‌داد. با توضیحات آغازین فیلم می‌خوانیم که «برای به‌دست آوردن کنترل، امپراتور کسرا دوم امپراتوری ساسانی دستور می‌دهد همه پادشاهان قبیله دختران‌شان را به‌عنوان کنیز تسلیم کنند. کسانی که امتناع می‌کنند به بیابان‌های سخت رانده می‌شوند که تنها قوی‌ترین‌ها در آن می‌مانند.» قوی‌ترین—و البته ساختهٔ کامپیوتر. تعجب می‌کنم چنین حکمِ به‌ظاهر خودتخریبی چگونه می‌توانسته به تثبیت قدرت کسرا کمک کند، اما انگار او همین حالا هم قدرت زیادی دارد اگر واقعاً قادر به صدور و اجرای چنین حکمی بوده است. این روایت به نظر چرنداتی کلیشه‌ای می‌رسد؛ شبیه همان ادعاهای بی‌اساس «حق ارباب» که در Braveheart دیدیم. قطعاً دلایل مستندی برای مناقشات آن زمان و مکان وجود داشته—فیلم خودش دو دلیل کاملاً قابل قبول را مطرح می‌کند: آب و زمین. پس چرا داستانی بسازند که نزاع را به دعوای قهرمانان و شرورها روی یک دختر تقلیل دهد؟ پاسخ این است که این کوتاه‌سازی روایی سه کار می‌کند: اول، نشان می‌دهد کسرا مردی تشنهٔ قدرت است—چیزی که حتی بازی کوتاه بن کینسلی، شبیه آمدن برای گرفتن دستمزد، برای اثباتش کافی نیست. دوم، به ما می‌گوید هانزالا (آنتونی مک‌کی) شاید به طلا طمع داشته باشد اما در عین حال دزدی با قلبی مهربان است وقتی از شاهزاده هند (آیشا هارت) محافظت می‌کند. و سوم، اشاره‌ای به جنبش MeToo: کسرا دوم به‌طرز واپس‌نگرانه و احتمالاً ناحق به چهره‌ای شیطانی از مردان سالمند فاسد تبدیل می‌شود؛ صرفِ داشتن بیش از یک همسر در آن زمان کافی شده تا قضاوت‌های مدرن را به تاریخ باستان تحمیل کنند. آنچه Desert Warrior در حسِ زمان کم دارد، حداقل در نیمهٔ اول فیلم در حسِ مکان جبران می‌کند. بیابان به‌خوبی خشونت و سختی‌اش را نشان می‌دهد و صحنه‌های اکشن با محیط همخوانی دارند. انگار سازندگان پنجاه سال سینمای معاصر را نادیده گرفته‌اند تا تجربه‌ای تاریخی‌نما ولی نادرست شبیه حماسه‌های قدیمی ارائه دهند. این فکرها تا وقتی که نمای «پانورامیک» تیسفون—پایتخت تاریخی امپراتوری‌های ایرانی—را نشان داد، ادامه داشت. می‌دانم تیسفون قرن هفتم مکانی نیست که واحد دوم تیم فیلم‌برداری برای گرفتن نماهای استقرار اعزام شود؛ با این حال می‌توانستند آن را همان‌طور که اولیویر لندن را در آغاز Henry V بازسازی کرد، بازآفرینی کنند. اگر نمای خارجی شبیه چیزی از 300 به‌نظر می‌رسد، فضاهای داخلی—به‌ویژه دربار/آرنا کسرا—شبیه چیزی از Caligula است. عجیب اینکه بن کینسلی بازی آرام و محافظه‌کاری ارائه می‌دهد در حالی که نقش می‌طلبید به سبک مالکوم مک‌داول اغراق‌آمیز بازی کند. در طول فیلم چند نما و صحنه هست که با سخاوت می‌توان «ترکیب‌های تصویری» نامید—عمدتاً چشم‌اندازها، ارتش‌ها و گله‌ای از فیل‌های جنگی که مرا به یاد واقع‌نمایی مستندگونهٔ Babar انداخت—و هیچ‌یک به زیبایی‌شناسی اصلی فیلم نمی‌رسند. Desert Warrior با زیرنویسی به پایان می‌رسد که اطلاع می‌دهد کسرا دوم «توسط یک قاتل ناشناس مسموم شد. عده‌ای معتقدند قاتل یک کنیز بوده است.» آیا چنین است؟ دقیقاً چه کسانی چنین باوری دارند؟ خوب، می‌دانید، «آنها».