فیلم Bad Boy Bubby 1993

ما دنیا را از نگاهِ مردی کودک‌صفت می‌بینیم که از بدو تولد در خانه‌ای کثیف زندانی بوده، از داستان‌های بیرون ناآگاه و ترسان و کاملاً وابسته به مادرش است—مادری که او را کتک می‌زند و با او نزدیکی می‌کند. او به‌خارج کشانده می‌شود وقتی پدر انگل و احتمالاً دوره‌گردش بازمی‌گردد و می‌خواهد جای خود را در خانه پس بگیرد. این مرد کودک‌صفت، بابی، درمی‌یابد که...

ما دنیا را از نگاهِ مردی کودک‌صفت می‌بینیم که از بدو تولد در خانه‌ای کثیف زندانی بوده، از داستان‌های بیرون ناآگاه و ترسان و کاملاً وابسته به مادرش است—مادری که او را کتک می‌زند و با او نزدیکی می‌کند. او به‌خارج کشانده می‌شود وقتی پدر انگل و احتمالاً دوره‌گردش بازمی‌گردد و می‌خواهد جای خود را در خانه پس بگیرد. این مرد کودک‌صفت، بابی، درمی‌یابد که دنیای بیرون آنچه که تاکنون به او گفته‌اند نیست و سفر کشف خود را آغاز می‌کند. از دید بابی شهری (کمی دیوانه‌وار) را از منظری ساده‌دلانه می‌بینیم و همین حس شگفتی و کشف است که فیلم را شکل می‌دهد. بابی انسانِ پاکی نیست؛ گذشته‌اش بسیار آشفته است و این در شخصیت‌پردازی‌اش هرگز فراموش نمی‌شود، بنابراین گاهی نومید و خشمگین و گاهی شاد و هیجان‌زده می‌شود. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند—واقعاً تحسین‌برانگیزند. این فیلم همان «فارست گامپ» نیست؛ نه اینکه آن فیلم را کم بگذارم، اما اینجا نوعی واقع‌نمایی در سطح مستند دیده می‌شود که متفاوت و برجسته است. خط داستانی چندانی ندارد جز اینکه بابی از نقطه‌ای به نقطه دیگر می‌رود و در مسیر توقف‌های متعددی دارد. او عشق را می‌یابد و درمی‌یابد که عشق همه‌چیز است. چند سکانس بسیار تأثیرگذار و حقیقتاً زیبا وجود دارد که تا جایی که من متوجه شدم بازی‌شده به نظر نمی‌رسند. فیلمی بسیار فلسفی است و در چند سکانس به‌صراحت ذهنی باز و نقادانه را تشویق می‌کند. برای من اثری شگفت‌انگیز و در حکم یک شاهکار است، با صحنه‌های فراموش‌نشدنی بسیار و چند سکانس که احتمالاً پیش از این مشابه‌شان را ندیده‌اید.