فیلم The Swindle 1955

نمی‌دانستم تا همین اواخر که برودریک کرافورد چنین فیلمی ساخته، اما باید بگویم او واقعاً خوب است. او («آگوستو») رهبر گروهی سه‌نفره از کلاهبردارانی است که به‌سراغ طعمه‌های آسان می‌روند؛ هیچ ابایی از دزدیدن و سو استفاده از افراد آسیب‌پذیر و معمولی ندارند و در شیوه‌های فریب‌کاری‌شان بسیار خلاق‌اند. داستان در پس‌زمینهٔ ایتالیاِ پساجنگی که هنوز در حال بهبود است رخ می‌دهد و نوعی بدبینی...

نمی‌دانستم تا همین اواخر که برودریک کرافورد چنین فیلمی ساخته، اما باید بگویم او واقعاً خوب است. او («آگوستو») رهبر گروهی سه‌نفره از کلاهبردارانی است که به‌سراغ طعمه‌های آسان می‌روند؛ هیچ ابایی از دزدیدن و سو استفاده از افراد آسیب‌پذیر و معمولی ندارند و در شیوه‌های فریب‌کاری‌شان بسیار خلاق‌اند. داستان در پس‌زمینهٔ ایتالیاِ پساجنگی که هنوز در حال بهبود است رخ می‌دهد و نوعی بدبینی مؤثر نسبت به نحوهٔ پیشرفت دراماتیکِ داستان و شخصیت‌ها ایجاد می‌کند. کرافورد در کنار ریچارد بیس‌هارت که نقشِ «کارلو» را بازی می‌کند، خوب کار می‌کند، اما این نقشِ اوست که بیشتر جلب توجه می‌کند. باقی فیلم تا حدی در چارچوب کلیشه‌های معمول جنایی-نوآر قرار می‌گیرد، اما فیلم‌برداری‌ای که تلخی را با زیبایی درمی‌آمیزد و موسیقی برجستهٔ نینو روتا به فیلم جلال و شکوه بیشتری می‌بخشد. از پایان‌بندی چندان راضی نبودم — خیلی ساده و قابل‌پیش‌بینی بود و به‌نوعی اجرای ظریفِ کرافورد را کم‌اثر کرد. در برخی لحظات دل را می‌رباید، اندکی طنز هم دارد و در مجموع فیلمی است که استعدادی در بازیگر اصلی نشان داد که انتظارش را نداشتم.