فیلم Dobermann 1997

وینسنت کَسل نقش سارقِ بانکی را بازی می‌کند که رهبری گروهی از آدم‌های ناامید، عجیب و ناهمگون را به‌عهده دارد. پولیس تعقیبشان می‌کند، اما کار زیادی از پیش نمی‌برد تا اینکه اجازه می‌دهند خشنِ بی‌رحمِ «کریستینی» (چکی کاریو) مدیریت تحقیقات را به‌دست گیرد. آنچه پس از آن رخ می‌دهد یک سرقت‌کمدی روزبه‌روز عجیب و سورئال است که تقریباً هیچ حدودی را رعایت نمی‌کند: پر از...

وینسنت کَسل نقش سارقِ بانکی را بازی می‌کند که رهبری گروهی از آدم‌های ناامید، عجیب و ناهمگون را به‌عهده دارد. پولیس تعقیبشان می‌کند، اما کار زیادی از پیش نمی‌برد تا اینکه اجازه می‌دهند خشنِ بی‌رحمِ «کریستینی» (چکی کاریو) مدیریت تحقیقات را به‌دست گیرد. آنچه پس از آن رخ می‌دهد یک سرقت‌کمدی روزبه‌روز عجیب و سورئال است که تقریباً هیچ حدودی را رعایت نمی‌کند: پر از خشونت، کمدی سیاه، پوشش‌های متقابل جنسیتی (کراس‌درِسینگ) و باز هم خشونت. پایان‌بندی را پسندیدم — نه آنچه انتظارش را داشتم بود و نه معمول ژانر — اما جذاب و غافل‌گیرکننده بود. فیلمنامه نسبتاً ضعیف است و نورپردازی هم می‌توانست قوی‌تر باشد تا در بخش‌های بیشتری واضحاً ببینیم چه می‌گذرد. به‌عنوان یک درام، نمایی پرشتاب و تا حدی سرگرم‌کننده — هرچند تا حد زیادی غیرمحتمل — از یک زیرفرهنگ کثیف و تیره ارائه می‌دهد و کَسل، اگرچه زیاد در صحنه‌ها حضور ندارد، به‌نظر در نقشش راحت است. فیلم برای همه مناسب نیست؛ تا حدودی مبتذل و نامطبوع است و روایت تقریباً همه چیز را تمسخر می‌کند — از «برای چند دلار بیشتر» (۱۹۶۵) تا «فرنچ کانکشن» (۱۹۷۱) — و حتی کمی صحنه‌های جنسی ملایم هم در آن یافت می‌شود. فیلم فوق‌العاده‌ای نیست و فکر نمی‌کنم دوباره آن را ببینم، اما از آن متنفر هم نبودم.