فیلم Archipelago 2010

فیلم را با قهرمانش آغاز و با او به پایان می‌رساند: هلی‌کوپتر. در غیر این صورت با داستانی نسبتاً کم‌اهمیت و شبیه ملودرام روبه‌رو هستیم که خانواده‌ای را در جزایر دورافتاده سیلی گرد هم می‌آورد. همین که همه گرد می‌آیند، روشن است که به زودی اختلافات خانوادگی در فضا جریان خواهد یافت و هرچند فیلم از نظر بصری دوست‌داشتنی به نظر می‌رسد، ملودرام بعدی به...

فیلم را با قهرمانش آغاز و با او به پایان می‌رساند: هلی‌کوپتر. در غیر این صورت با داستانی نسبتاً کم‌اهمیت و شبیه ملودرام روبه‌رو هستیم که خانواده‌ای را در جزایر دورافتاده سیلی گرد هم می‌آورد. همین که همه گرد می‌آیند، روشن است که به زودی اختلافات خانوادگی در فضا جریان خواهد یافت و هرچند فیلم از نظر بصری دوست‌داشتنی به نظر می‌رسد، ملودرام بعدی به شخصیت‌پردازی عمق چندانی نمی‌بخشد و تا حد زیادی بورژوایی و پیش‌پاافتاده است. تام هیدلستون در نقش «ادوارد» بازی نسبتاً یکنواختی ارائه می‌دهد و دیالوگ‌های بیش‌ازحد نوشته‌شده را ادا می‌کند، در حالی که خواهرش «سینتیا» (لیدیا لئونارد) معمولاً با لحن تحقیرآمیز و از بالا به پایین پاسخ می‌دهد. روایت گویا می‌کوشد با ساختن موقعیت‌هایی — هم در گذشته و هم در حال — به زور داستان و شخصیت‌ها را جذاب کند. به نظر می‌رسد جوآنا هاگ مصمم است تا نوعی اصالت به این قصهٔ افراد ثروتمند اضافه کند، کسانی که از امتیازات و مشکلات طبقه اجتماعی‌شان بهره‌مندند — چه خوب و چه بد. شاید عنوان فیلم معنای نه‌چندان پنهانی دربارهٔ کسانی دارد که با هم از راه تولد پیوند خورده‌اند اما به‌واسطهٔ طوفان‌های مداوم شخصی از هم جدا شده‌اند، اما برای من عنوان بیش از حد پرادعا و خودمحورانه است و فیلم بیش از حد — هرچند نماها زیبا هستند — روی مناظر تأکید می‌کند. شاید حال و هوای من مناسب نبوده، اما این فیلم برای من نبود.