فیلم The Man from U.N.C.L.E. 2015

فیلم پرانرژی و پرشتاب «مردی از یو.اِن.سی.ال.ئی» محصولی پُر ضربان است که دقیقاً از خیال آشفته و عجیب‌وغریب گای ریچی انتظار می‌رود؛ ریچی که پیش‌تر با آثار خیره‌کننده و تندوتیزش مثل «اسنَچ» و «لاک، استاک اند تو اسموکینگ بارلز» نشان داده عاشق اغراق و نمایش است. اقتباس او از سری تلویزیونی نمادین دههٔ شصت که زمانی با رابرت وان و دیوید مک‌کالوم شناخته می‌شد، ترکیبی...

فیلم پرانرژی و پرشتاب «مردی از یو.اِن.سی.ال.ئی» محصولی پُر ضربان است که دقیقاً از خیال آشفته و عجیب‌وغریب گای ریچی انتظار می‌رود؛ ریچی که پیش‌تر با آثار خیره‌کننده و تندوتیزش مثل «اسنَچ» و «لاک، استاک اند تو اسموکینگ بارلز» نشان داده عاشق اغراق و نمایش است. اقتباس او از سری تلویزیونی نمادین دههٔ شصت که زمانی با رابرت وان و دیوید مک‌کالوم شناخته می‌شد، ترکیبی شیک و بازیگوش از رمز و راز و شادی سرخوشانه ارائه می‌کند. جمع‌بندی منتقدان این است که فیلم در موجی از آثار جاسوسی رنگارنگ و کم‌ریش و بدمزهٔ تابستان ۲۰۱۵ قرار می‌گیرد؛ شاید از نظر پیچیدگی یا زیرکی به پای «ماموریت: غیرممکن — ملت یاغی» نرسد، اما سرویس بی‌پروای ریچی از «مردی از یو.اِن.سی.ال.ئی» سرگرمی صرف و شیطنت‌آمیز ارائه می‌دهد. در عین حال، گاهی ریتم پرجنب‌وجوش فیلم اندکی تحت فشار قرار می‌گیرد؛ ورود ریچی به سرزمینی شبیه جیمز باند، با زوجی نوسانی و آشفته که از هنری کاویل (نمایندهٔ سی‌آی‌ای، ناپلئون سولو) و آرمی هامر (مامور کِی‌گِی‌بی ایلیا کوریاکین) تشکیل شده، به صفی از کلیشه‌های شوخ و آشفته منجر می‌شود: موسیقی موجی بلند، مناظر رنگی و درخشان، قهرمانان ایده‌آل و موقعیت‌های دیوانه‌وار در سکانس‌های ساختگی اکشن. با این وجود فیلم همچنان جذابیت شورانگیز و شیطنت دیوانه‌واری دارد که برای فرار خوشروانه از واقعیت کافی است. برخی تماشاگران از شکل‌گیری فیلم به‌صورت یک اکشن-دوستی زیر نقاب شلوغ ایرادی نمی‌گیرند؛ کاویل و هامر با طنز ملایم خود خنک و عجیبِ دوتا جاسوس قدیمی تلویزیون را احیا می‌کنند. قطعاً کسی از آن‌ها انتظار تقلید کامل از وان و مک‌کالوم ندارد. سکانس‌های تعقیبِ پرزرق‌وبرق، شوخی‌های بلند و شخصیت‌های اغواگر زن که نقش‌های عاشقانه را پر می‌کنند، همه به هِدونیسم هیجان‌زدهٔ ریچی اضافه می‌کنند. فیلمنامهٔ هم‌نوشتهٔ ریچی، هرچند سرگرم‌کننده است، عمق داستانی عمیقی ارائه نمی‌دهد و بیش از هر چیز می‌خواهد مخاطب را در شیطنت‌هایش غرق کند؛ طرح کلی آشناست: دو جاسوس با رویکردهای متفاوت کنار هم قرار می‌گیرند تا نقشهٔ فردی دیوانه برای نابودی هسته‌ای را نقش‌برآب کنند. در خلال این مأموریت، فیلم بیشتر به نمایش خُرده‌رفتارها، شیطنت‌ها و نمک‌پاشی‌های سبک واردشده روی نجات دنیا می‌پردازد تا بررسی جدی‌تر موضوع. شخصیت‌پردازی‌ها ساده و مؤثر است: سولو مردی خوش‌قلب و چابک است که با ابتکار و بی‌پروایی موقعیت‌ها را حل می‌کند؛ کوریاکین روسی سرد و مقید است که به قواعد پایبند می‌ماند. این دو در کنار هم مثل یک زوج مکملِ شیک و سرحال عمل می‌کنند. زنان فیلم — ویکاندر و دِبیکی — با انرژی و جذابیتِ خود نقشِ شوک و کشش داستان را تقویت می‌کنند. هیُو گرانت هم در نقش وِیوِرلی با وجود کوتاهیِ حضورش، توانسته توجه را به خود جلب کند. از نظر بصری فیلم بی‌عیب‌ونقص به‌نظر می‌رسد: طراحی صحنه و لباس‌ها، موسیقی و جامپ cuts همگی یک احساس دههٔ شصتی شیک اما مدرن ایجاد می‌کنند. با این حال بعضی نماها به‌ویژه صحنه‌های تعقیب آخر فیلم، جلوهٔ مصنوعی (گرین‌اسکرین/بلواسکرین) دارند که اندکی از تجربهٔ تماشاگر می‌کاهد. در مجموع «مردی از یو.اِن.سی.ال.ئی» فیلمی است که به خوبی می‌داند چه می‌خواهد باشد: یک ماجراجویی جاسوسی سبک‌سر، پر از شوخی، حرکت‌های نمایشی و استایل بصری چشم‌نواز. اگر دنبال عمقِ فلسفی یا پیرنگ پیچیده هستید، ناامید خواهید شد؛ اما اگر از سینمای سرگرم‌کننده، خوش‌سلیقه و شوخ‌طبع لذت می‌برید، این اثر ارزش دیدن دارد. برخی آن را اثری متوسط تا خوب می‌دانند و بعضی دیگر معتقدند می‌توانست بهتر از این باشد؛ در هر صورت فیلم لحظات خوشایند و اجرای بازیگری قوی—به‌ویژه از کاویل، هامر و ویکاندر—دارد و برای طرفداران ژانر جاسوسی تجربه‌ای لذت‌بخش محسوب می‌شود.