فیلم The Curious Case of Benjamin Button 2008

یکی از آثار برجسته فینچر—هرچند که من آثار دیگری از او را بیشتر دوست دارم. او قطعاً یکی از معدود افرادی است که می‌توانست با این داستان بسیار جذاب موفق شود. لحظاتی وجود دارد—زمانی که بنجامین به خود واقعی‌اش می‌رسد، هم با شخصیت تیlda سوینتون و هم با کیت بلانشت—که در میان بهترین و شاداب‌ترین لحظاتی است که تا به حال در سینما دیده‌ام. کنجکاوم ببینم...

یکی از آثار برجسته فینچر—هرچند که من آثار دیگری از او را بیشتر دوست دارم. او قطعاً یکی از معدود افرادی است که می‌توانست با این داستان بسیار جذاب موفق شود. لحظاتی وجود دارد—زمانی که بنجامین به خود واقعی‌اش می‌رسد، هم با شخصیت تیlda سوینتون و هم با کیت بلانشت—که در میان بهترین و شاداب‌ترین لحظاتی است که تا به حال در سینما دیده‌ام. کنجکاوم ببینم وقتی چند سال دیگر این فیلم را دوباره تماشا کنم، چه حسی خواهم داشت. این تصور را دارم که با پذیرش سن و جمع‌آوری دانش بیشتر در زندگی‌ام، این داستان تنها در قلب و قدردانی‌ام رشد خواهد کرد—برای هر دو جنبه مثبت و منفی. این یک حقه جادویی فوق‌العاده است که یک فیلم می‌تواند انجام دهد—و فینچر در این زمینه واقعاً بی‌نظیر است. این فیلم در لیست ۱۰ فیلم برتر زندگی من قرار دارد. این یک دستاورد سینمایی است که ممکن است هرگز توسط هیچ‌کس دیگری تکرار نشود. با توجه به اینکه این شاهکار به‌صورت دیجیتال در سال ۲۰۰۷ فیلم‌برداری شده، به مراتب بالاتر از هر تلاش CG از آن زمان است. برای کسانی که هنوز آن را ندیده‌اند: "حتماً ببینید". علاوه بر داستان عالی (که یک نقص دارد)، این فیلم توهم و شبیه‌سازی را به واقعیت تبدیل می‌کند. نقصی که وجود دارد: من به دیوید فینچر احترام زیادی می‌گذارم و می‌خواهم بگویم که او باید از این تناقض آگاه بوده باشد، اما با این حال به داستان‌نویسی ادامه داده است. (امیدوارم که اینطور باشد). بنجامین باتن به‌عنوان "پیر" به دنیا آمده و به‌صورت معکوس به سمت مرگ در دوران نوزادی پیش می‌رود. نقص در داستان (و این یک نقص بزرگ است) این است که در حین جوان‌تر شدن، او دچار زوال عقل (علائم آلزایمر) می‌شود، همراه با تمام دردها و مشکلات آرتروز که یک پیرمرد در سنین بالا دچار آن می‌شود. در انتها، پیش از مرگش، او به‌طور کامل حافظه‌اش را از دست می‌دهد. به‌طور منطقی، از آنجا که او به‌عنوان یک پیرمرد به دنیا آمده، این بیماری‌ها باید از بدو تولد وجود داشته و با کاهش سن بهبود یابند. به طرز عجیبی در فیلم، او با آرتروز شدید به دنیا می‌آید و حتی تا سن ۷ سالگی نمی‌تواند راه برود. پس چرا او دوباره همان علائم را در دوران کودکی در مسیر مرگش تجربه می‌کند؟ او باید در دوران کودکی در سلامتی کامل باشد و به سمت "جنین" پیش برود و سپس ناپدید شود. علاوه بر این نقص بزرگ، این فیلم ۱۰ از ۱۰ است. متأسفانه به‌خاطر نحوه غیرمنطقی مرگش، من باید به آن ۹ از ۱۰ ستاره بدهم. یک مسئله دیگر در داستان: اگر بخواهیم این سناریو را در دنیای واقعی قرار دهیم، بنجامین باید به‌عنوان یک "پیرمرد با اندازه کامل" به دنیا می‌آمد و سپس پس از ۷۰ یا ۸۰ سال شروع به کوچک شدن می‌کرد. از آنجا که ایده زایمان یک زن از یک مرد با اندازه کامل غیرممکن است، بنجامین ما باید به‌عنوان یک پیرمرد "کوچک" به دنیا می‌آمد. این البته یک تناقض دیگر در داستان است، زیرا بنجامین "دو بار در زندگی‌اش" کوچک است. ما نمی‌توانیم روی این نقص تمرکز کنیم، زیرا اگر این کار را کنیم، هرگز نمی‌توانیم از آن عبور کنیم. برای لذت بردن از این فیلم، باید تمام واقعیت‌ها و منطق این سناریو را کنار بگذاریم و وقتی این کار را می‌کنیم، این فیلم ما را به سفری بی‌نظیر می‌برد که هیچ فیلم دیگری مشابه آن نیست.