فیلم Heartthrob 2017

سال ۱۹۶۰ سالی عالی برای فیلم‌های تعلیق بود؛ دو فیلم بزرگ از دو کارگردان برجسته ساخته شدند — «سایکو» اثر آلفرد هیچکاک و «پیپینگ تام» اثر مایکل پاول. فیلم Heartthrob مرا به یاد «پیپینگ تام» می‌اندازد، با این تفاوت که برای تام دلسوزی می‌کنم؛ کودکی آزار دیده که به یک روان‌پریش تبدیل شده و در نهایت همان‌طور که دیگران را می‌کشد، با همان روش خودکشی...

سال ۱۹۶۰ سالی عالی برای فیلم‌های تعلیق بود؛ دو فیلم بزرگ از دو کارگردان برجسته ساخته شدند — «سایکو» اثر آلفرد هیچکاک و «پیپینگ تام» اثر مایکل پاول. فیلم Heartthrob مرا به یاد «پیپینگ تام» می‌اندازد، با این تفاوت که برای تام دلسوزی می‌کنم؛ کودکی آزار دیده که به یک روان‌پریش تبدیل شده و در نهایت همان‌طور که دیگران را می‌کشد، با همان روش خودکشی می‌کند. اما ابدا نمی‌توانم نسبت به هنریِ فیلم Heartthrob همدردی نشان دهم؛ این امر برایم کاملاً بی‌معنی است. این فیلم حول حس وسواس‌گونه هنری نسبت به دختری به نام سم می‌چرخد. آغاز رابطه‌شان با گفت‌وگو و مشاجره است و بعدها به دروغ، قتل‌های وسواسی و نظارت مداوم کشیده می‌شود. هنری کاملاً شیفتهٔ سم است و در صحنه‌ای حتی به مادر او می‌گوید که چقدر آسان می‌تواند با یک فنجان او را بکشد. نحوهٔ قتل‌هایش ساده و بی‌دردسر نشان داده می‌شود و ما هیچ‌گاه حملهٔ مقابله‌ای از جانب قربانیان یا تحقیقات پلیسی را نمی‌بینیم، چون به‌نظر کارگردان او باهوش‌ترین شخص است. وقتی به پایان نزدیک می‌شویم، می‌بینیم که هنری به دلیلی نامشخص مادر سم را در اتاقی دیگر به صندلی بسته و سپس عشقش را دعوت می‌کند. سم به نحوی مادرش را کشف می‌کند، سپس به مادرش کمک می‌کند تا فرار کند و صحنه‌ای در پایان می‌بینیم. من هنری را به هیچ‌وجه کاراکتری هوشمند نمی‌بینم؛ او دروغگو، بی‌وفا و قاتفی وسواسی و مضحک است. در مورد سم هم او را خودخواه می‌دانم؛ کسی که به خاطر عشقی وسواسی از سوی یک قاتل نوجوان، همچنان او را دوست دارد، مرگ دوستانش را نادیده می‌گیرد و فاقد وجدان جدی است.