فیلم South Pacific 1958

آدم‌های ساده‌لوح و خوشبینان خیره‌سر. با اینکه نسخهٔ سینمایی طولانی است، در واقع اقتباس "صحنه‌ای کوچک" از اثر برادوی راجرز و همرستاین است. منتقدان زمان انتشار نسبتاً بی‌تفاوت بودند، اما دوست‌داران موزیکال آن را تحسین کردند. من جزو آن‌ها نیستم. نباید انکار کرد که ترانه‌ها بی‌نهایت خوب و به‌صورت کلی از بهترین‌ها هستند، اما مشکلات آزاردهندهٔ زیادی در فیلم وجود دارد. فیلترهای رنگی بحث‌برانگیزی که جانشین...

آدم‌های ساده‌لوح و خوشبینان خیره‌سر. با اینکه نسخهٔ سینمایی طولانی است، در واقع اقتباس "صحنه‌ای کوچک" از اثر برادوی راجرز و همرستاین است. منتقدان زمان انتشار نسبتاً بی‌تفاوت بودند، اما دوست‌داران موزیکال آن را تحسین کردند. من جزو آن‌ها نیستم. نباید انکار کرد که ترانه‌ها بی‌نهایت خوب و به‌صورت کلی از بهترین‌ها هستند، اما مشکلات آزاردهندهٔ زیادی در فیلم وجود دارد. فیلترهای رنگی بحث‌برانگیزی که جانشین و فیلم‌بردار (جاشوا لوگان و لئون شامروی) به‌کار برده‌اند اغراق‌آمیزند؛ تلاش کرده‌اند به فیلم حال‌وهوایی خیال‌پردازانه ببخشند در حالی که یک صحنهٔ ثابت چنین رویکردی را تاب نمی‌آورد. فیلم دست‌کم ۴۵ دقیقه بیش از حد طولانی است، بنابراین وقتی سکانس‌های جنگ این‌قدر دیر در فیلم ظاهر می‌شوند، با آنچه در دو ساعت قبل رخ داده هم‌خوانی ندارند. میتزی گِینور و روسّانو برازی—عاشقان داستان—در نقش و توانایی بازیگری کاملاً متضادند. او در شماره‌های کلیدی موسیقایی می‌درخشد، ولی هرچه فیلم پیش می‌رود، شخصیت او خارج از سکانس‌های موسیقایی آزاردهنده‌تر می‌شود. او (برازی) هم به‌قدری خشک بازی می‌کند که شبیه یکی از چینش‌های دوربین لوگان به‌نظر می‌رسد. حتی برخی از حرکات رقص نیز انگار از ابتدا کنار گذاشته شده بودند. آهنگ‌ها تا پایان فیلم همراه مخاطب‌اند و توجه را به خود جلب می‌کنند، اما واقعاً این یک موزیکال است که من هرگز دوباره قادر به تماشای آن نخواهم بود. امتیاز: ۵/۱۰ در بستر جنگ جهانی دوم، جاشوا لوگان با کمک راجرز و همرستاین ما را به یک داستان عاشقانه در جزیره‌ای گرمسیری می‌برد. میتزی گِینور یکی از معدود زنان جزیره است که با گروهی از دریانوردان هورمونی احاطه شده—آن‌ها خیلی زود ترانهٔ "There's Nothing Like a Dame" را می‌خوانند—پس خواستار کم ندارد. در این جزیره مرد فرانسوی «امیل» (روسّانو برازی) هم هست که بازدیدکنندگان می‌خواهند از او برای نقشه‌برداری از جزایر مجاور اشغال‌شده توسط ژاپنی‌ها استفاده کنند. آنچه پیش می‌آید، روندی است میان «آیا خواهند شد/نخواهند شد» رابطهٔ آن‌ها، درهم‌آمیخته با نقشه‌کشی‌های جنگی و آغشته به استانداردهای موسیقایی مثل "I'm Gonna Wash That Man Right Outa My Hair"، "Some Enchanted Evening" و "Younger than Springtime" که فیلم را تا پایانِ نسبتاً پیش‌پیش‌بینی‌شده‌اش می‌کشاند. بی‌شک ترانه‌ها به‌یادماندنی‌اند، اما هیچ جرعه‌ای از شیمی بین برازی و گِینور (که روزبه‌روز بیش‌تر شبیه دوریس دی می‌شود) وجود ندارد و نماهای گروهی بیش از حد طراحی‌شده‌اند و اصلاً طبیعی به‌نظر نمی‌رسند. در بخش‌هایی از فیلم انگار با تلسکوپی فیلم‌برداری شده که لبه‌هایش کمی محو است؛ ابتدا یادآور صحنه‌های رؤیاگونه است، اما این شیوه زود بی‌اثر می‌شود و کمک چندانی به این داستان عاشقانهٔ کم‌رمق و کم‌پیرایه نمی‌کند. همچنین صدابرداریِ واضحِ دوبله هم فرار از نظر ندارد—جورجیو توزی صدای بم اپرا را برای نقش اصلی تأمین کرده است. موسیقی نقش بزرگی در حفظ اثر دارد، اما باقیِ فیلم چیزی بیش از یک فیلم رنگارنگ دورهٔ جنگ درجهٔ B نیست و برای من ناامیدکننده بود.