فیلم What’s Your Number? 2011

تماشای خیلی خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهادش می‌کنم. کمدی‌ای مبتنی بر شوخی‌های جنسی و روابط عاشقانه از دیدگاه زنانه — تقریباً شبیه «Bad Moms» بدون بچه‌ها، با تمرکز روی یک زن مجرد. برای اینکه توقعات‌تان را خیلی بالا نبرید: تصور کنید بعضی کمدین‌هایی را که دوست ندارید آن‌ها را در حال داشتن رابطه ببینید، و کریس پرت در لباس‌های چاقی — این تقریباً همان نوع...

تماشای خیلی خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهادش می‌کنم. کمدی‌ای مبتنی بر شوخی‌های جنسی و روابط عاشقانه از دیدگاه زنانه — تقریباً شبیه «Bad Moms» بدون بچه‌ها، با تمرکز روی یک زن مجرد. برای اینکه توقعات‌تان را خیلی بالا نبرید: تصور کنید بعضی کمدین‌هایی را که دوست ندارید آن‌ها را در حال داشتن رابطه ببینید، و کریس پرت در لباس‌های چاقی — این تقریباً همان نوع شوخی‌های رک و بی‌پردهٔ فیلم است. فیلم به شکل غافل‌گیرکننده‌ای دلنشین است و آنا فاریس و کریس ایوانز (که معمولاً به‌عنوان کاپیتان آمریکا شناخته می‌شود اما اینجا شبیه جانی استورم است) با هم توطئه‌ها و مشکلات‌شان را حل می‌کنند و در نتیجه زندگی‌شان بهتر می‌شود. بله، این همان لوس‌بازی‌های کلیشه‌ای است که معمولاً کمدی‌های رمانتیک را مسخره می‌کنند، اما این فیلم آن را نسبتاً خوب انجام می‌دهد؛ خنده‌دار است و با مفهومی سروکار دارد که انگار امتدادی از صحنه‌ای در «Just My Luck» است که در آن باید چند رقاص را پیدا کند و ببوسد. ایده‌ای احمقانه است اما مفرح؛ شاید من فقط آنا فاریس را دوست داشته باشم، اما او فیلم را حمل می‌کند و وقتی چیزی خوب اجرا می‌شود، معمولاً از آن لذت می‌برم. من معمولاً در نمره‌دادن به کمدی‌های رمانتیک آسان‌گیرم. تا وقتی فیلمنامه خیلی کسل‌کننده نباشد و به شعور مخاطب توهین نکند، اگر دیالوگ‌ها بامزه باشد و شیمی خوبی بین بازیگران اصلی وجود داشته باشد، از شوخی‌های کوچک یا پیش‌بینی‌پذیری چشم‌پوشی می‌کنم؛ واقعیت این است که بیشتر آثار ژانری تا حدی قابل پیش‌بینی‌اند. آنا فاریس را از نقش‌آفرینی‌اش در سریال طنز موفق «Mom» می‌شناسم. بازی او در اینجا آن‌قدر خاص و در عین حال شیرین است که برایش دل می‌سوزانم. این فیلم چیز انقلابی یا اثری در سطح ده فیلم برتر نیست، اما به اندازه‌ای برایم لذت‌بخش بود که تا پایان همراهش ماندم و برای کمدی‌های رمانتیک همین کافی است.